De Torenvalk en de Bruine Kiekendief

Bruine Kiekendief

In de polders waar ik regelmatig fotografeer komen veel soorten roofvogels voor.

Vier soorten uilen zijn er met een beetje geluk te bewonderen.

De Kerkuil is de meest algemene, maar ook een echte nachtvogel.

Maar heel af en toe laat deze zich overdag zien.

Net als de Ransuil, welke ik een paar weken geleden mooi zag jagen

toen de zon nog minstens een uur op was.

De Velduil is op een aantal plekken (met aardig wat geluk) te aanschouwen

en vorig jaar had een Steenuil zijn intrede gedaan.

Ook Sperwer, Havik, Boomvalk en Slechtvalk zijn aanwezig,

maar de meest algemene roofvogel is toch wel de Torenvalk.

Bij ieder tochtje door de polder zie ik er wel een aantal en

op een paar plekken zijn ze zelfs redelijk goed te benaderen.

Twee andere soorten roofvogels laten zich ook regelmatig zien.

De Buizerd en de Bruine Kiekendief.

Die laatste is een vogel die niet het hele jaar te zien is in de polder,

maar als de Bruine Kiekendief in Nederland is kun je hem op

een aantal plekken prachtig bekijken.

Omdat de Buizerd in een komend blog uitgebreid aan bod komt,

gaat het nu over de Torenvalk en de Bruine Kiekendief.

Torenvalk (vrouw)

Voor een 100% trefkans op een Torenvalk hoef je alleen maar lang de dijk te rijden.

Dit blijkt het ideale jachtterrein te zijn voor de Torenvalk.

Met een beetje geluk zie je zomaar drie of vier Torenvalkjes in de lucht hangen.

Maar er zijn ook een aantal plekken waar je ze met grote zekerheid op

een paaltje kunt tegen komen.

Torenvalk (man)

Nou zijn er een aantal die al wegvliegen wanneer je op 30 meter afstand de

auto stil zet. Maar er zijn er ook een paar die, met een beetje beleid, tot op een

paar meter te benaderen zijn.

Torenvalk

Maar een Torenvalk op een paaltje heb je op een bepaald moment wel gezien

en iedereen wil graag een Torenvalk in de lucht op de foto.

Nou is de Torenvalk wat dat betreft de soort die het makkelijkst vliegend is 

vast te leggen. Een biddende Torenvalk beweegt bijna niet, dus is

het in principe een eitje .

Maar in de praktijk blijkt dat vaak toch erg tegen te vallen.

Biddende Torenvalk

Sowieso is het lastig qua licht.

Zulke achtergronden zijn altijd saai en ze laten zich meestal niet

zien wanneer het licht ideaal is.

Een tweede element waar je rekening mee moet houden is de wind.

Vogels positioneren zich bijna altijd met hun kop recht in de wind.

Kijk maar een naar kokmeeuwen die in het water liggen,

wanneer het hard waait en regent.

Allemaal met de kop in de wind en je ziet ze meedraaien met de wind.

Bij de Torenvalk is het net zo.

Ze hangen altijd in de lucht met de wind vol op de kop.

Dus als je een Torenvalk mooi van voren wilt fotograferen,

dan moet je zelf de wind in de rug hebben.

Torenvalk

Heb je als fotograaf de wind tegen, dan krijg je plaatjes zoals hierboven.

Niet alleen een foto van een biddende Torenvalk is gewild,

maar natuurlijk ook foto's van een Torenvalk met prooi.

Torenvalk

Als je regelmatig Torenvalken tegenkomt is dat ook niet

zo'n heel groot probleem. Je ziet het niet iedere keer,

maar het lukt toch wel  met enige regelmaat.

Maar wanneer je de vogel dichter benaderd, zal de Torenvalk

al snel denken dat hij zijn prooi kwijt kan raken en daarom

een veiliger plekje zoeken.

Ik heb wel een keertje geluk gehad om een prooi-etende Torenvalk

uitgebreid te kunnen fotograferen, maar meestal vliegen ze gewoon weg.

Maar ook in dit soort gevallen is de beste manier om de vogel naar je toe te laten komen.

Ik zie weer eens een Torenvalk langs de weg boven de berm hangen en

besef mij dat er maar 1 plekje in de buurt is, waar de 

Torenvalk een eventueel gevangen prooi kan oppeuzelen.

Ik zet de wagen zodanig neer, dat ik goed uitzicht heb op het paaltje.

Torenvalk met muis

Ik zie de Torenvalk in het gras duiken en laat hij nou gewoon prinsheerlijk

op het door mij gehoopte plekje gaan zitten.

En met een lekkere vette muis.

Heerlijk wanneer dingen gaan zoals je van te voren hoopt.

Torenvalk

Omdat het paaltje op de dijk staat, is de achtergrond alles behalve mooi.

Soms is het gewoon niet anders en je kunt niet altijd alles hebben zoals je graag wilt.

Torenvalk

Zo'n muis wordt in twee minuten in zijn geheel verslonden.

Ik zal hier niet ieder detail laten zien,

maar het hele spijsverteringskanaal gaat in 1x naar binnen.

Op een tweetal plekken in de polder wordt genesteld door Bruine Kiekendieven.

De Bruine Kiekendief leeft in grote rietvelden en bouwt daar een nest op de grond.

Het lijkt makkelijk om de nestplek van de Bruine Kiekendief te vinden,

maar deze vogel weet ook goed om de boel in de maling te nemen.

Op diverse plekken gaat hij met nestmateriaal het riet in en

zodoende is het zeer lastig om te bepalen waar het echte nest is.

De Bruine Kiekendief is ook een schuwe vogel en wanneer mensen te opdringerig zijn,

dan zijn ze al snel verstoord en verlaten de nestlocatie.

Daarmee verspeel je zelf dus kansen op mooie platen,

dus terughoudendheid is geboden bij deze vogel.

Bruine Kiekendief

Hierboven een kenmerkende foto van een Bruine Kiekendief.

Zwevend boven het riet op zoek naar een prooi.

Een Bruine Kiekendief is een vogel die met een paar vleugelslagen

een heel eind verder is.

Wanneer er eentje op je af komt vliegen en je denkt genoeg tijd te hebben

om scherp te stellen, blijkt vaak dat de vogel alweer voorbij is voordat

je een foto hebt kunnen maken.

Snel reageren is dus geboden.

Bruine Kiekendief

  

Bruine Kiekendief met nestmateriaal

Bruine Kiekendieven zitten vaak druk wapperend met hun vleugels tussen de rietstengels.

De afgebroken rietstengels worden gebruikt om het nest te maken.

Bruine Kiekendief

Het maken van een foto van een vliegende Kiekendief is een stuk lastiger dan

er eentje te maken van een vliegende Torenvalk.

Een Kiekendief heeft je al van grote afstand in de gaten en

dan moet je een beetje mazzel hebben dat de vogel je niet zo'n grote bedreiging vind.

Bruine Kiekendief (vrouw)

De mannetjes zie ik wat vaker dan de vrouwtjes en

als ik er een keertje eentje op de grond zie zitten, beginnen de alarmbellen te rinkelen.

Helemaal wanneer het in paartijd is.

Dan zie ik dat er op een meter of 50 afstand nog een vrouwtje aanwezig is.

Een mannetje zweeft tussen de twee vogels in en alledrie hoor ik ze roepen.

Duidelijk een gevalletje van welk vrouwtje uitgekozen gaat worden.

Ik dacht altijd dat de vrouwtjes de mannetjes uitzochten,

maar hier lijkt het toch andersom te zijn.

Ruim een week later zie ik op bijna dezelfde plek, wederom een vrouwtje op de grond zitten.

Paartje Bruine Kiekendieven

Pas te laat realiseer ik mij dat er wel eens iets bijzonders kan gebeuren.

Te laat heb ik door dat er een mannetje rondvliegt en het vrouwtje

duidelijke lokgeluidjes laat horen.

Ze is duidelijk in de juiste stemming.

Ik zie het mannetje langzaam maar zeker steeds verder afzakken

en op de rug van het vrouwtje landen.

Parende Bruine Kiekendieven

Ik maak wel een hele serie foto's van de paring, maar weet 

eigenlijk al dat het geen succesverhaal zal worden.

Geen topplaten dus, maar het was wel heel leuk 

om dit een keertje mee te maken.

Volgend jaar ietsje beter opletten dan maar.

Behalve de Bruine Kiekendieven is er nog een jaarlijks terugkerend fotomomentje.

Broedende Scholekster

In een uitgeholde paal broedt al jaren achtereen een paartje Scholeksters.

Deze paal was eerst onderdeel van een hek.

Het hek is verwijderd en heeft plaats gemaakt voor een nieuw en beter hek.

Gelukkig was er genoeg wijsheid om de paal te laten staan,

zodat de broedplek van de Scholeksters behouden is gebleven.

Nou is er niet zoveel aan om een halve Scholekster in een holle paal

te fotograferen, maar de wisseling van de wacht is wel erg fotogeniek.

Omdat ze niet om de tien minuten wisselen, moet je een beetje geluk hebben.

Maar een behoorlijke dosis geduld is ook wel handig.

En regelmatig langsrijden helpt natuurlijk ook om wat vaker

de afwisseling te kunnen fotograferen.

Nou heb ik die wisseling de afgelopen jaren mooi kunnen fotograferen,

maar ik wil deze keer foto's maken met meer dynamiek.

Daarom wil ik graag beweging in de vleugels hebben.

Scholekster

In eerste instantie krijg ik weer de "bevroren" plaatjes.

Omdat het iedere keer weer lang wachten is op een volgende kans,

moet ik toch snel de juiste instellingen zien te vinden.

Ipv handmatig de sluitertijd in te stellen, verlaag ik de ISO-waarde.

De Scholekster gaat behoorlijk snel weer van de eieren af,

maar deze keer duurt het ook lang voordat een van de twee

er weer opgaat.

Scholekster

Afhankelijk van de windrichting wordt de aanvliegroute gekozen.

Ik weet dus vanaf welke kant de vogel aan zal komen vliegen.

Met 1 oog kijk ik door de camera en met mijn andere oog 

probeer ik de vogel in de gaten te houden.

Op het moment dat de vogel opstijgt vanaf de grond,

druk ik de ontspanknop in en laat de camera ratelen.

Scholekster

Exact het resultaat wat ik in gedachten had.

Nou nog eens een keertje met mooier licht.....

In een volgend blog oa aandacht voor de mooiste roofvogel van ons land:

De Havik

Tot de volgende keer,

René

De Blauwborst

Blauwborst

Eind maart arriveren de Blauwborsten weer in Nederland.

De Blauwborst is, samen met de Grutto, voor mij de ultieme voorbode van de lente.

Een prachtig zangvogeltje en voor mij inmiddels een beetje een obsessie.

Ik probeer al jaren de ultieme Blauwborstfoto te maken.

Zingend op een rietpluim met een wijd gesperde staart.

Zingende Blauwborsten heb ik zat, tevens heb ik bergen foto's

van een Blauwborst op een rietpluim.

Ik heb zelfs foto's van de Blauwborst met de gespreide staartveren.

Maar een combinatie van die drie heb ik nou juist niet.

De Blauwborst is te vinden in een specifiek biotoop.

Het is een echte rietvogel.

Nou zijn er genoeg van dat soort gebieden in Nederland en een aantal

staan bekend om de jaarlijks terugkerende Blauwborsten.

Maar dat zijn nou net die gebieden waar veel mensen op afkomen

om een plaatje te maken van de Blauwborst.

Twee jaar terug ontdekte ik een mooi, klein gebiedje waar ik hoopte

op een Blauwborst in de lente.

Maar liefst drie paartjes vonden dit gebiedje goed genoeg om

hier hun nesten te bouwen.

Blauwborst

Het mooie van dit gebiedje is dat het niet bekend is bij de massa en

dat er verder zeer weinig mensen komen.

Het is een beetje moerasachtig en dat zorgt voor genoeg insecten,

al is dat soms een groot nadeel voor mij als bezoeker.

Begin mei ga ik voor de eerste maal op verkenning en ben benieuwd

of er al een Blauwborst in het gebied te bekennen is.

In die periode is het vaak lastig om ze te vinden, omdat ze dan nog

niet zo uitbundig zingen en zich vooral nog onderin het riet bevinden.

Maar als je zo'n gebiedje eenmaal goed kent, dan weet je waar de

vogels zich bevinden. In 2017 ben ik zeer regelmatig in het gebied aanwezig

geweest en dat zorgt nu voor een groot voordeel.

De plekken waar de Blauwborsten toen zaten, blijken nu ook

weer uitgekozen te zijn.

Minimaal drie mannetjes (misschien wel vijf) kom ik er tegen.

Blauwborst

Met veel geduld krijg ik er twee op de foto, maar het is duidelijk

dat ze nog niet echt in de voorjaarsstemming zijn.

Uitbundig zingen is er niet bij en ze blijven lekker veilig laag

in het riet zitten.

In deze periode moet je een beetje geluk hebben en terwijl ik richting de auto loop,

hoor ik in de verte het gezang van de Blauwborst.

Wanneer je het geluid een paar keer gehoord hebt, pik je het er

een volgende keer zo tussenuit.

Blauwborst

Snel ga ik richting het gezang en zie al van grote afstand de producent van het geluid.

Hij zit ook nog eens op een prachtig plekje en terwijl ik verder loop,

bedenk ik al hoe en van welke kant, ik hem moet benaderen.

Beetje bij beetje kan ik op de juiste afstand komen, terwijl het vogeltje

druk wapperend met de vleugels door blijft zingen.

Er is ongetwijfeld een vrouwtje in de buurt en zolang die niet verstoord wordt,

zal het mannetje waarschijnlijk ook wel blijven zitten.

Maar de vrouwtjes zijn altijd lastig te spotten.

Die hebben een bruine keel ipv een blauwe en je zult ze ook

niet in een rietstengel zien zitten.

Uiteraard hoop ik dat de Blauwborst even de staartveren spreidt,

want dan ben ik voor de rest van het voorjaar direct klaar.

Aan twee van de voorwaarden voor de ultieme foto wordt voldaan.

Een zingende Blauwborst en een rietpluim.

Helaas blijft de staart gesloten en vertrekt de vogel naar een ander plekje.

Een week later ga ik voor de tweede maal.

Blauwborst

Op diverse plekken hoor ik Blauwborsten zingen, maar voordat ik

er eentje daadwerkelijk voor de lens krijg, is het qua licht eigenlijk te laat.

Op een vaste zangplek (niet de meest fotogenieke) wordt uitbundig gezongen.

Wanneer je vaker in hetzelfde gebied naar dezelfde Blauwborsten op zoek bent,

leer je ook de diverse individuen onderscheiden.

Blauwborsten zijn zeer goede imitators en ik wordt regelmatig bijna 

om de tuin geleid.

Eén van de Blauwborsten doet perfect een kukelende Fazant na en

een ander exemplaar imiteert de IJsvogel en de Baardman.

Het geluid is niet van echt te onderscheiden.

Maar als je dat eenmaal weet, dan kun je de Blauwborsten ook makkelijker lokaliseren.

Weer een week later ga ik voor de derde maal,

maar deze keer in de avonduren.

Blauwborst

Op diverse plekken wordt er nu zeer uitbundig gezongen.

De vogels proberen niet alleen de vrouwtjes te imponeren,

maar ze zijn ook bezig om de grenzen van hun territorium te bewaken.

De ideale ingrediënten voor DE foto.

Een Blauwborst spreidt zijn staart maar heel af en toe,

maar wanneer er een concurrent moet worden afgeschrikt is de kans

daarop zeer groot.

En ja hoor...........

Blauwborst

Een luid zingende Blauwborst en met gespreide staart.

Prachtig, maar laat hem zich svp omkeren!!!!!

En ietsje verder omhoog kruipen, zodat de pluim zichtbaar wordt.

Maar nee hoor, want ineens zie ik een andere blauwborst wegvliegen 

uit de onderkant van het riet. Dat moet welhaast een vrouwtje zijn en

het mannetje knalt er achteraan.

Dat belooft nog wat voor de rest van de avond.

In de verte hoor ik een andere blauwborst zingen en

ga mijn geluk daar maar eens proberen.

Blauwborsten hebben een aantal favoriete zangplekken.

Wanneer je die plekken kent, kun je eigenlijk gewoon rustig

afwachten totdat de vogel dat plekje inneemt.

Maar met een aantal exemplaren op een relatief

klein oppervlak, ben ik geneigd om een beetje heen en weer 

te bewegen tussen de verschillende territoria.

De tweede Blauwborst zit op zijn favoriete plek vlak aan de waterkant.

Terwijl ik langzaam dichterbij kom, vliegt de vogel ineens

naar de grond en begint uitgebreid te foerageren.

Maar dan komt een ander exemplaar dichtbij en dat zorgt

voor extra spanning.

Het exemplaar dat op de grond zat, vliegt een Pitruspol in

en begint terug te zingen.

Blauwborst

De dreiging van een concurrent zorgt er ook voor

dat de vogel zijn staartveren mooi spreidt. 

Yes!!!! Bijna de ideale foto.

Het ultieme plaatje is gewoon een kwestie van geluk en uithoudingsvermogen.

Je moet mazzel hebben dat de vogel tijdens het spreiden van de staart

met zijn voorkant naar jouw richting staat en dat de snavel helemaal open is.

De snavel is bij deze foto net niet ver genoeg open en wat een

zeer groot minpunt is: Hij zit niet in een rietpluim!

Maar hoewel ik zeer content ben met het resultaat,

is het toch net niet wat ik wil.

Ik blijf zolang mogelijk, want je weet maar nooit. 

Blauwborst

Terwijl de zon ondergaat kan ik nog wat foto's maken

van een zingende Blauwborst in tegenlicht, maar ik neem

mij direct voor om het de volgende ochtend nogmaals te proberen.

Zonsondergang

De volgende ochtend ben ik weer vroeg present.

Overal zingende vogels.

Rietzangers zijn druk aan het zingen, terwijl de Rietgorzen bezig zijn met nesten bouwen.

De Blauwborsten laten zich ook duidelijk horen.

Blauwborst

Ik hoef niets anders te doen dan het geluid achterna lopen.

De vogel zit er prachtig bij en zingt uitbundig.

Maar met de rug naar mij toe.......

Aaarrrrghhhh........

Wel weer een plaatje waar ik erg tevreden mee ben overigens.

Dan zie ik de concurrent zitten.

Ik hoop op een reactie van "mijn" Blauwborst.

Blauwborst

En die komt er ook.

De Blauwborst vliegt iets mijn richting op en nu met zijn borst vooruit.

Hij begint direct weer luid te zingen en de staart wordt een beetje gespreid om indruk te maken.

Bijna het plaatje wat ik in mijn hoofd heb.

Zou het vandaag dan eindelijk gaan lukken?

Blauwborst

Dan begint de concurrent zich te roeren.

Geen rietpluim in beeld, maar wel een glimlach op mijn gezicht

wanneer ik op mijn schermpje kijk.

In deze periode is er zoveel te zien dat je ogen en tijd te kort komt.

Op de terugweg kom ik eerst een jagende Grote Zilverreiger tegen.

Grote Zilverreiger

Zo'n jagende Zilverreiger is een fascinerend gezicht.

Met z'n poten woelt de reiger de modderige grond om,

waardoor allerlei prooidieren vluchten en de vogel ze kan verschalken.

Grote Zilverreiger

Niet de meest ideale positie voor mooie foto's, maar soms is het gewoon niet anders.

Een stukje verder kom ik een paartje Tafeleenden tegen.

Paartje Tafeleenden

De Tafeleend is nou niet bepaald een algemene vogel.

In de winter zijn er meer Tafeleenden in Nederland dan in het voorjaar.

Eenden zijn niet vaak het onderwerp op foto's, maar als je ze goed bekijkt is

dat eigenlijk niet helemaal terecht.

Er zijn behoorlijk wat verschillende soorten in ons land door het jaar heen en

bijna allemaal zijn ze mooi gekleurd.

Ze zijn waarschijnlijk te gewoontjes voor de meeste mensen.

Tafeleend

Inmiddels is het nu begin mei en is het over met zingende Blauwborsten.

De meeste hebben een partner gevonden en er wordt nu gebroed.

Nog even dan komen de eieren uit, worden de jongen groot gebracht en dan begint

het spel voor een aantal Blauwborsten opnieuw.

Een tweede legsel behoord tot de mogelijkheden.

In de maand september zijn ze weer allemaal vertrokken en dan is het weer

wachten tot medio maart van het volgend jaar.

Dan zal ik ongetwijfeld weer proberen om de ultieme Blauwborstfoto te maken ;-)

In een volgend blog oa aandacht voor:

De Torenvalk

Tot de volgende keer,

René

De Grutto

Paartje Grutto's

Begin februari keren de Grutto's terug in Nederland.

Eerst nog kleine groepjes van een aantal exemplaren en medio februari 

arriveren de grote groepen.

Het eerste wat de terugkerende vogels doen is eten. Veel eten.

De Grutto overwintert in West-Afrika en Zuidwest-Europa en

de meeste broedgebieden liggen in Nederland.

Dat maakt ons dus verantwoordelijk voor het voortbestaan van de Grutto.

Na zo'n lange reis hebben ze enorm veel calorieën verloren en

dat moet zo snel mogelijk weer ingelopen worden.

Gelukkig zijn er gebieden die eind januari onder water gezet worden,

zodat terugkerende Grutto's simpel aan voedsel kunnen komen.

Het landje van Geijsel is zo'n gebiedje waar je medio februari

grote groepen Grutto's kunt zien foerageren.

Er zijn meer van dat soort gebiedjes en het zijn een soort

verzamelplekken voor de terugkerende Grutto's.

Nadat ze aangesterkt zijn, trekken ze door naar de broedgebieden.

In eerste instantie verblijven ze daar ook in grotere groepen,

maar na een tijdje nemen de paartjes een territorium in.

Kleine groepjes Grutto's bereiken de broedgebieden (15-03-2018)

Rond de 10de maart zie ik de eerste Grutto's in de polders van landelijk Amsterdam-Noord

verschijnen en tijdens een ritje op 15 maart ben ik verbaasd over de

enorme hoeveelheden Grutto's die ik zie.

Zoveel heb ik er niet eerder gezien in dit gebied.

Paartje Grutto's (18-03-2018)

De dagen daarop trekken veel Grutto's verder en nemen de blijvers hun

territorium in. De Grutto's zijn enorm honkvast, want ieder jaar

zie ik op exact dezelfde plekken paartjes broeden.

Helemaal zeker dat het ieder jaar dezelfde vogels zijn, ben ik niet.

De exemplaren die ik ieder jaar op bepaalde plekken zie, zijn namelijk niet geringd.

Maar omdat ik ze altijd op exact dezelfde plekken zie,

neem ik aan dat het dezelfde vogels zijn.

Grutto (18-03-2018)

Het lastige is om een mooie plek te vinden om ze te fotograferen.

Maar heb je die eenmaal gevonden dan is een Grutto best wel makkelijk te fotograferen.

Grutto's zijn namelijk niet zo heel schuw en helemaal wanneer er een

natuurlijke barrière aanwezig is.

Je moet ze alleen eerst even rustig aan jouw aanwezigheid laten wennen,

voordat je uit de auto stapt of dichterbij komt.

In eerste instantie blijven ze stokstijf staan, maar als je

rustig blijft zitten/liggen en geen rare bewegingen maakt,

zullen de vogels weer snel verder gaan met hun dagelijkse beslommeringen.

Grutto (25-03-2018)

In de laatste week van maart klinkt de roep van de Grutto weer overal in de polder

 en ik vind het een fantastisch mooi geluid.

Het laat je realiseren dat de lente in aantocht is.

Bergeend

Wat mij opvalt is dat er erg veel Bergeenden te zien zijn op dit moment.

Nou is de Bergeend niet bepaald een zeldzame verschijning, maar ze zijn nu

met grote getallen aanwezig.

Het aantal Grauwe Ganzen lijkt ook alleen maar groter te worden.

Het schijnt voor de boeren een steeds groter "probleem" te worden.

Het terug brengen van deze soort is een iets te groot succes geworden.

Grauwe Ganzen

Maar in deze periode ben ik vaak op zoek naar de Grutto.

Ik weet wel een aantal plekjes waar je ze mooi kunt fotograferen,

maar dan nog is het een kwestie van op de juiste tijd op dat juiste plekje aanwezig zijn.

Grutto (31-03-2018)

Het liefst fotografeer ik ze in een ondiep plasje met mooi ochtendlicht,

maar in het gebied waar ik kom, zijn of de plasjes net te ver weg voor mooie foto's

of de Grutto's zijn altijd te ver weg.

Uitkijkpunten en vogelkijkhutten zijn wat dat betreft altijd verkeerd en raar geplaatst.

In "mijn" polder is ook een vogelkijkpunt geplaatst aan een prachtige grote ondiepe plas.

Maar je staat daar open en bloot en je kunt het dus wel vergeten dat er

regelmatig vogels dichtbij komen.

Dan kijk je ook nog eens bijna de hele dag tegen het licht in en dan

geef ik mijn portie al snel aan fikkie.

Zo jammer en een gemiste kans.

Grutto (31-03-2018)

Dus ben ik afhankelijk van de weilanden en vanwege het regelmatig

baggeren van de sloten, heb je dan vaak last van opgedroogde prut die

langs de slootranden ligt.

Maar ook al zijn er veel lelijke plekken in het weidelandschap,

er zijn ook genoeg plekken die wel een mooi totaalbeeld opleveren.

Je moet alleen een beetje mazzel hebben dat de Grutto's op die

mooie plekjes terecht komen.

Tijdens mijn tripjes tot en met eind maart was het

vooral een kwestie van verkennen.

Waar zitten de paartjes en vooral waar zitten ze dichtbij en

kan ik ook een mooi standpunt innemen.

Tijdens die tripjes kom je natuurlijk ook genoeg andere vogels tegen.

Ik ken fotografen die met een bepaald doel voor ogen op stap gaan en

daarbij voorbij lopen/rijden aan dieren die er mooi voor gaan staan.

Torenvalk

Ik kan dat niet en laat mij altijd ophouden door allerlei diersoorten.

Op diverse plekken in de polder bevinden zich goed fotografeerbare Torenvalken

en ik let altijd goed op in die delen van de polder.

Ook al zijn ze goed te fotograferen, je moet ze altijd behoedzaam benaderen.

Veel mensen rijden langzaam naar een roofvogel toe,

doen hun raampje open wanneer ze stil gaan staan en doen dan

de lens buiten het raam. Drie keer een moment waarmee je een roofvogel kunt verjagen.

Het stilzetten van de auto is een moment dat je onmogelijk kunt vermijden,

maar de andere twee kun je in een vroeger stadium uitvoeren.

Gewoon ver van te voren je raampje al open doen en de lens uit het raam steken.

Dat verhoogd de kans dat de vogel blijft zitten enorm.

En heel belangrijk; Niet al te dichtbij willen komen.

Grote Zilverreiger

Grote Zilverreigers hebben ook zo'n aantrekkingskracht op mij.

Inmiddels behoorlijk algemeen, maar het blijft een prachtige vogel om te fotograferen.

Niet alleen mooi, maar ook erg lastig.

Al dat wit blijft toch een behoorlijke uitdaging.

Kievit

Een vogel die ook vaak voorbij gereden wordt is de Kievit.

Als de zon een Kievit mooi beschijnt, dan kan ik er onmogelijk aan voorbij rijden.

De olieachtige kleuren komen dan zo mooi uit.

Maar de Kievit moet dan wel exact goed in het licht staan.

Maar ja, ik kwam voor de Grutto's.

Ik rijd langs verschillende plekken, maar nergens zitten ze op

een fijn plekje. Tenminste, niet op plekjes welke ik in gedachten heb.

Op mijn laatste geplande locatie zie ik een aantal paartjes rondscharrelen.

Paartjes die vlakbij elkaar een territorium hebben, willen elkaar

ook nog weleens in de haren vliegen.

Het paartje dat het dichtste bij de weg verblijft op deze locatie,

staat ook nu weer op een niet zo'n mooi stukje van het weiland.

Ik bekijk ze vanuit de auto en heb het vermoeden dat er

ieder moment gepaard kan gaan worden.

Bij Grutto's is dat erg duidelijk te zien en lang van te voren kun je

het paringsmoment aan zien komen.

Er wordt gepoetst, met de veren geschud, het vrouwtje gaat er goed voor staan

en het mannetje komt langzaam maar zeker in de juiste positie

om op de rug van het vrouwtje te gaan staan.

Maar voordat het zo ver is, worden ze opgejaagd door een andere Grutto en

het paartje beland aan de andere kant van de weg.

Ook niet op de mooiste plek, maar ik kan hier wel een heel leuk standpunt innemen.

Grutto's (7-04-2018)

Voorzichtig kom ik uit de auto en kruip over de weg naar de andere berm.

Gelukkig is dit een rustig weggetje, want ik kan niet heel ver de berm inkruipen.

De vogels kijken mij in eerste instantie een beetje vreemd aan.

maar al snel zijn ze aan mijn aanwezigheid gewend.

Voor het maken van macro's van Libellen heb ik geleerd om

door het gras heen te fotograferen.

Dat doe ik in dit geval ook eens voor de verandering.

Ik zorg er wel voor dat de dichtsbijzijnde vogel vrij in beeld is,

maar de tweede verdwijnt achter een soort van groene waas.

Ik ben er nog niet helemaal uit of het nou wel of niet mooi is.

Grutto's

Een zelfde soort plaatje maar nu met een iets hoger standpunt, waardoor allebei

de vogels vrij op de foto komen te staan.

Grutto's

Het verschil tussen het vrouwtje en het mannetje wordt steeds duidelijker.

De roestbruin/oranje kleur van de borst en kopveren van het zomerkleed

van het mannetje komt steeds meer naar voren.

De kleuren van vrouwelijke grondbroeders zijn altijd onopvallend.

Hoe minder opzichtig ze zijn qua kleur,

hoe minder ze opvallen wanneer ze aan het broeden zijn.

Inmiddels merk ik aan alles dat de vogels op hun gemak zijn.

Het mannetje dommelt een beetje in slaap en het vrouwtje gaat

op zoek naar wat te eten.

Ondertussen komt er zo nu een dan een auto langs en ik voel 

de ogen van de inzittenden in mijn rug prikken.

Ik lig ook net bepaald op mijn paasbest in de berm.

Daarbij is het modderig en is het lastig om te zien wat ik nou aan het fotograferen ben.

Maar inmiddels ben ik het wel gewend dat mensen mij

waarschijnlijk knettergek vinden ;-)

Grutto

Zodra vogels beginnen met poetsen, weet je dat ze zich op hun gemak voelen.

Mijn ervaring is dat wanneer je heel rustig doet en je zo klein mogelijk maakt,

vogels al snel hun eigen gang gaan.

Dan maakt het niet zoveel uit of ze jouw handen of hoofd zien.

Zodra je staat en dus een enorme reus bent in hun perceptie,

dan gaat het fout. 

Het kost allemaal wat moeite en het ziet er misschien raar uit,

maar je moet er iets voor over hebben.

Grutto

En wat ik geleerd heb, is om niet te snel te stoppen.

Zolang de fotomodellen aanwezig zijn of de kans aanwezig is dat ze terugkomen,

is het gewoon slim om iets meer tijd te investeren.

Hoewel ik eigenlijk ergens anders wilde gaan kijken,

bleef ik toch een kwartiertje extra.

Juist in de laatste minuten van dat kwartiertje,

gaat de Grutto op een mooi plekje staan.

Grutto

Bijna zoals ik hem graag wil hebben.

Het witte in de bovenkant van de foto komt van een bovenliggende weg.

Ik heb het geprobeerd weg te klonen, maar het werd er niet mooier op.

Of het echt storend is.....?

De koning/koningin van de weide blijft een prachtig onderwerp om te fotograferen.

Niet alleen om te fotograferen, maar ook om gewoon te bekijken.

Hopelijk kunnen er dit jaar genoeg jongen vliegvlug worden,

zodat de soort er weer ietsje beter voor komt te staan.

Als er alleen al een paar weken later gemaaid wordt,

zou dat al enorm schelen.

In een volgend blog aandacht voor:

De Blauwborst

Tot de volgende keer,

René