"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zaterdag 16 november 2019

Mooiste foto's 2018 Deel II

Burlend Edelhert bij ondergaande zon

Om een goed overzicht te houden, maak ik iedere jaar een selectie
van de mooiste foto's cq momenten.
Omdat 2018 een goed gevuld mapje opleverde, heb ik het opgesplitst in 2 delen.

Hierbij Deel II

Men zou verwachten dat Deel II begint met de maand Juli,
maar niets is minder waar in dit geval.
Eind mei leverde nog veel mooie beelden op,
terwijl Juni en Juli minimaal waren met maar 2 foto's voor dit overzicht.
Om een soort van evenwicht te krijgen tussen Deel I en Deel II is de 
split iets anders gelegd.

Deel II begint dus op 28 Mei 2018

Havik

Een paar dagen voor de 28ste zie ik dat ik een dagje vrij kan nemen en dat het die dag
mooi weer gaat worden.  Een hut in Brabant is nog vrij en het blijkt een gouden greep.

Vroeg in de ochtend ben ik aanwezig en probeer ik de boomstronk
waar het allemaal op moet gebeuren op de juiste plek en afstand te schuiven.
Het is passen en meten. 
Stronk verschuiven, de hut in en door de lens kijken of het past,
stronk weer verschuiven etc etc.

Als het naar mijn zin is en na een uurtje de zon subtiel door het gebladerte komt,
landt de mooiste roofvogel van ons land op de stronk.
Dan blijkt dat ik de stronk beter nog een meter verder naar achteren had kunnen schuiven.
Zo'n vogel is toch weer groter dan je denkt en met een 400mm lens houdt 
ik net iets te weinig ruimte om de vogel over.

Jonge Koolmees

Wanneer de Havik vertrokken is, komt het kleinere spul tevoorschijn.
Toen ik een jaar of 7 terug voor het eerst in zo'n soort hut zat,
probeerde ik alles te fotograferen dat langs kwam.

Beter is het om je aandacht te richten op bepaalde plekken.
Plekken waar het licht of de achtergrond mooi is.

Tot dit moment had ik nooit een fraaiere foto van een Koolmees gemaakt.
Alleen deze foto maakte het bezoek aan de hut al waard.

Boomklever met aasvlieg

Het moeilijkst is om een bepaalde discipline op te brengen om
niet af te wijken van dat plan.
Maar juist met het blijven concentreren op 1 en dezelfde plek,
kun je vaak een plaatje maken dat afwijkt van het normale werk.
Zoals de Boomklever hierboven.
Een uur lang heb ik mij alleen gefocust op de vleesvliegen en een tweetal
Boomklevers, die om de zoveel tijd een vlieg te grazen namen.

Woelmuis

Of je een tijdje focussen op die ontzettend snelle muisjes, die een graantje
mee willen pikken. Als ze dan een paar seconden stilzitten, kun je optimaal
gebruik maken van de geboden kans.

Buizerd

Vroeg in de middag komt er een paartje Buizerds langs.
Gelukkig had de Havik nog iets achter gelaten en zodoende kon ook deze lichte Buizerd
vastgelegd worden. Het paste maar net.
De beweging in de vleugel en het kleine bloederige stukje Duif maakt voor mij de foto.

Al met al was het een topdag in de hut en daardoor 
hebben maar liefst 5 foto's van deze dag dit overzicht gehaald.


Juni en Juli zijn maanden waarin je een beetje moet zoeken naar leuke onderwerpen.
De jongen zijn bijna overal uitgevlogen en de vogels laten zich wat minder zien.
Behalve de vogels die aan een tweede broedsel beginnen natuurlijk.

Kleine Vliegenvanger

Maar in Juni 2018 wordt er ook een zeldzaamheid gemeld in het Park de Hoge Veluwe.
Omdat dit soort vogels altijd veel mensen aantrekt, wacht ik meestal een weekje 
totdat de storm is gaan liggen. Soms heb je pech en is de vogel al gevlogen, 
maar niet in dit geval.
Behalve ikzelf is er verder niemand aanwezig op de plek waar de vogel zich ophoudt.
Gelukkig had ik bij mijn vaste bron geïnformeerd waar hij ongeveer zat.
Het was even zoeken, maar toen ik hem in het vizier had, kon ik
de vogel langdurig fotograferen.
Juist omdat de vogel zo fijn meewerkte, kon ik rustig om het boompje heen
lopen om het allerbeste standpunt en de mooiste achtergrond te verkrijgen.
Een geweldig mooi vogeltje.

Boomkikker

Ook de maand Juli leverde maar 1 foto op voor dit blog.
Tijdens een wandeling in de AWD met mijn dochter,
bezochten wij kort de plek waar de Boomkikkers zich ophouden.
Zeer kleine, maar ook zeer fotogenieke diertjes (als ze niet liggen te pitten in de zon).

Begin Augustus was ik tijdens mijn vakantie, getuige van het voederen 
van net uitgevlogen jonge Zwarte Roodstaarten.

Jonge Zwarte Roodstaart

Jammer genoeg ontdekte ik ze pas één van de laatste dagen van mijn vakantie
en kon ik er dus niet zo heel veel tijd aan besteden.
Gelukkig trok de hele familie aardig rond in hun territorium,
dus kreeg ik toch nog een paar aardige mogelijkheden.

Om wat meer dynamiek in de foto's te krijgen, heb ik met iets langere sluitertijden
gewerkt dan normaal. Daardoor krijg je beweging in de vleugels, maar moet je
wel een beetje geluk hebben, dat je de kop scherp op de foto krijgt.

Zwarte Roodstaarten

Eind Augustus is het weer eens tijd voor een bezoekje aan de Zuidpier.
Een plek waar je de ene keer alleen maar Meeuwen ziet vliegen en
het andere moment verwend wordt met allerlei prachtige soorten,

Niet dat Meeuwen niet mooi kunnen zijn,
maar voor mij behoren die eigenlijk nooit tot de doelsoorten.

Bontbekplevier

Nee, dan is de Bontbekplevier toch van een andere orde.
Heerlijk kruipend over het strand om 07:30 uur.

Bonte Strandloper

Als er wat te zien is bij de Zuidpier, kun je met een beetje inspanning en geduld
mooie foto's maken. Zoals gezegd, je moet er wel iets voor over hebben.
Een nat en smerig pak bijvoorbeeld.

De inspanning alleen al voor het maken van deze 2 foto's 
is genoeg om opgenomen te worden in dit overzicht.
Ik ben immers ook geen 18 meer.

Aalscholvers

De pier zelf is altijd lastig om er iets aardigs van te maken.
Opnames van vogels in vlucht is 1 van de opties
en optie 2 is proberen te spelen met het licht.

De tegenlichtopname van de twee Aalscholvers hierboven krijgt 
van mij een plaatsje in Deel II.

Pimpelmees

De maand September is altijd een hele stille maand.
De zomergasten zijn vertrokken en de wintergasten zijn nog niet gearriveerd.
Gelukkig hebben we dan nog de bronstige Herten.
In September zijn de Edelherten aan de beurt en in Oktober de Damherten.

Op 18 september ga ik op een prachtig zonnige dag naar de Veluwe.
Het eigenlijk doel is het maken van tegenlichtopnames van Edelherten
tijdens de ondergaande zon.
Maar ik maak er natuurlijk wel een dagje van.

De zonsondergang viel enorm tegen, want in de avond nam de bewolking toe.
Alleen het "Pimpelmeesje in de spotlight" van die dag haalt dit blog.

Roodborst

Omdat ik mijn zinnen had gezet op tegenlichtopnames bij zonsondergang,
ga ik anderhalve week later op herhaling.

Ook nu weer een hele dag en het Roodborstje hierboven is de enige
die het overzicht heeft gehaald van hetgeen ik overdag voor de lens kreeg.

Maar dan komt de avond en vlak voordat het park gaat sluiten en
bijna iedereen weg is, komt dan toch alles samen

Burlend Edelhert bij ondergaande zon

Terwijl de lucht mooi kleurt en een Edelhertman de heuvel bestijgt,
gebeurt dat waar ik op gehoopt had.
Het Hert begint te burlen en dit levert voor mij 1 van de mooiste foto's van 2018 op.

In de maand Oktober kon ik maar 1 keer op pad met de camera.
Het werd een dagje Oostervaardersplassen

Konikpaarden en Spreeuwen in Zwart/Wit

De momenten dat ik niet echt een doelsoort op het oog heb, maar wel
de mogelijkheid om een paar uurtjes te fotograferen, dan maak
ik meestal de keuze tussen een tweetal plekken.
De Zuidpier in IJmuiden of de Oostvaardersplassen.

Deze keer werd het de OVP en het viel een beetje tegen.
Een kudde Konikpaarden op de Praamweg maakte het bezoek 
aan de OVP toch nog de moeite waard.
Omdat ik geen keuze kon maken tussen deze twee foto's,
krijgen ze allebei maar een plekje in dit overzicht.
Konikpaarden in Zwart/Wit

In November begint het leven in de polder weer op gang te komen.
De wintergasten arriveren en er zijn regelmatig dwaalgasten te vinden.

Dodaars

Ik rijd bijna altijd een bepaalde route wanneer ik de polder bezoek.
Opeens zie ik op 1 van mijn vaste plekjes een Dodaars zwemmen.
Iedere keer wanneer de Dodaars onder water duikt, 
kom ik snel een stuk dichterbij.

Wanneer ik op een meter of 20 ben en de Dodaars weer
onder water gaat, leg ik snel het laatste stuk af en ga languit in het natte gras liggen.
Laat de vogel nou net op dat moment met een mooie Voorn 
weer boven water komen. Mazzeltje.

Ruigpootbuizerd

Van het ene op het andere moment duikt er een zeldzaamheid op in de polder.
Een Ruigpootbuizerd heeft een mooi plekje uitgekozen om een week
lang als jachtgebied te gebruiken.

Een paar keer probeer ik de vogel te fotograferen, maar
aldoor blijft hij te ver weg.
Totdat ik hem op 14 November, tijdens mijn 4de poging,
 vlakbij de weg biddend in de lucht zie.
Heel voorzichtig benader ik de vogel, hopend dat hij op die plek blijft hangen.
Hij was zo vriendelijk om mij 10 seconden de gelegenheid te geven
om de camera te laten ratelen.

Buizerd

Een bezoekje aan een plek in de Flevopolder moest mooie platen 
opleveren van jagende Blauwe Kiekendieven.
Omdat ze tijdens de jacht best wel een groot gebied bestrijken,
moet je een beetje geluk hebben dat je ze mooi op de foto krijgt.
Geen enkel plaatje van de Blauwe Kiekendieven was goed genoeg voor dit overzicht.

Gelukkig was daar bovenstaande Buizerd, die wel wilde poseren.
Vanuit de auto leverde het niet de gewenste foto op en dus moest ik wachten 
totdat andere fotografen met hun mobiele schuilhut verdwenen waren.
Dat was het moment dat ik voorzichtig uit de auto kon glijden om een
lager standpunt te verkrijgen en zodoende een rustigere achtergrond.

Europese Kanarie

Op dezelfde plek werd ook al een tijdje een Europese Kanarie gemeld.
Omdat die nog ontbrak in mijn archief, heb ik extra goed opgelet wat
er allemaal op de uitgebloeide Zonnebloemen zat.

Toen ik hem uiteindelijk in het vizier kreeg, was het spannend of de vogel 
zou blijven zitten terwijl ik tergend langzaam dichterbij probeerde te komen met de auto.
Dan moet je ook nog maar het geluk hebben, dat de vogel niet door iets anders opgejaagd wordt.
Deze keer zat het mee.

December is de maand dat ik traditioneel weinig tijd heb vanwege 
verplichtingen op mijn werk.

Konijn

Welgeteld 1 uitje kon ik maken en hoewel dat een aantal foto's van vogels
opleverde, is alleen de foto van een Konijn dat het lokvoer op kwam peuzelen,
het waard om in dit overzicht te komen.

Heerlijk die betrapte blik van het Konijn.

Tot de volgende keer,
René

zaterdag 9 november 2019

Nationaal Park de Hoge Veluwe

Zwarte specht (vrouw)

Nederland kent een aantal grote natuurgebieden waar je prachtig kunt wandelen
en waar je heerlijk kunt fotograferen mits je weet waar je moet zijn.
Het Park de Hoge Veluwe is zo'n gebied.
Wanneer je op internet foto's bekijkt die in dit gebied genomen zijn,
denk je al gauw dat het hier prijs schieten is.
Niets is natuurlijk minder waar.
Als je niet weet waar je moet zijn, kun je uren rondwandelen
zonder ook maar iets bijzonders te zien.

Ik mag graag een dagje Veluwe doen in september tijdens de Edelhertenbronst,
maar dat betekent niet dat ik de rest van het jaar het Park links laat liggen.
Maar dan moet er echt wel iets bijzonders te zien zijn,
wil ik de toch wel behoorlijke afstand afleggen.

In 2018 was het een Kleine Vliegenvanger die mij verleiden om
een extra dagje Veluwe te doen en in 2019 was het een nest 
van de Zwarte Specht dat vlak langs een weg te bewonderen viel.

Medio mei moet ik twee dagen voor mijn werk op Papendal zijn.
In de vrije tijd die daar altijd een beetje bij hoort,
kan ik mooi even een bezoekje brengen aan het park.

Woelmuizen

En als ik dan toch op in het park ben, kan ik natuurlijk ook even een 
bezoekje brengen aan twee van de drie vogelhutten.
Bij ingang Hoenderloo staat sinds kort een nieuwe hut,
maar dat is qua vogels nog niet zo'n groot succes.

Maar ook de vogelhutten bij Otterlo en Schaarsbergen zijn niet 
meer zo in trek bij de vogels sinds er niet meer gevoerd mag worden.
Uiteraard wordt er door sommige mensen wel gevoerd, maar dat
is te weinig om een constante stroom van vogels te garanderen.

In de anderhalf uur dat ik in de hut bij Otterlo ziet,
zie ik niet meer dan een paar Koolmezen, een Vink en wat Woelmuizen.

Zwarte Specht (man)

Dan maar richting het hol van de Zwarte Spechten.
Dankzij iemand die wel goed de weg weet op het Park, weet ik waar ik ongeveer moet zijn.
Omdat het nest in een boom vlak langs de weg is uitgehakt,
zal de juiste plek duidelijk herkenbaar zijn aan de al aanwezige fotografen.

Zwarte Specht (man)

Het nest bevindt zich hoog in de boom en om daar goed zicht op te hebben,
moet iedereen toch behoorlijk wat afstand houden om foto's te kunnen maken.
Dat is ongetwijfeld de redding geweest voor dit broedsel,
want de Zwarte Spechten lijken zich weinig aan te trekken van iedereen.

Een week na mijn bezoekje zijn er dan ook drie jongen geheel gezond uitgevlogen.

Om de twintig minuten is er een voederbeurt.
En zo'n voederbeurt duurt ook onverwacht lang.

Zwarte specht (man)

Eén van de ouders komt aanvliegen en landt eerst op een meter of 10 afstand van het hol.
Hieraan voorafgaand worden de jongen al onrustig en weet je
dus al dat er een voederbuurt aan zit te komen.
De vogel kijkt dan nog een minuutje de kat uit de boom en vliegt dan naar de nestholte.

Dan blijkt hoeveel voedsel de oudervogel bij zich heeft,
want het voeren ansich duurt heel lang.

Ik blijf een uurtje of twee bij de Zwarte Spechten, maar het is
iedere keer meer van hetzelfde.
Na een minuut of 20 wachten komt één van de ouders langs, landt
op een tak op korte afstand van het nest, wacht een minuut,
vliegt naar het hol, voert gedurende 30 sec. tot een minuut de jongen.
Gaat het nest in om uitwerpselen te verzamelen en vliegt weg.

Ik besluit dan ook om even in de vogelhut bij Schaarsbergen te gaan kijken.

Bonte Vliegenvanger

Maar ook bij deze hut is het angstvallig stil.
Een Bonte Vliegenvanger laat zich heel eventjes bekijken,
maar daar blijft het dan ook wel bij.

Na een uurtje geef ik het op en ga meer eens op de Wildbaan kijken of
er Zwijnen te zien zijn.

Pyjama-party met jonge Wilde Zwijnen

Ik breng nogmaals een bezoekje aan de hut bij Otterlo en
nu met iets meer succes.

Goudhaantje

Een Goudhaantje gaat uitgebreid in bad.
Het nadeel van de hutten in het park is dat
je geen laag standpunt hebt tov de vijver voor de hut.
Tevens is er bij de Otterlo-hut nogal weinig licht.

Het is dus een beetje behelpen tov de hutten die je tegenwoordig kunt huren.

Pimpelmees

Dat betekent niet dat je geen leuke plaatjes kunt schieten.
Je moet alleen bepaalde keuzes maken en je aandacht richten
op een bepaald aantal fotogenieke plekken.

Vink in tegenlicht

Na twee dagen ouwehoeren in het topsportcentrum Papendal rijd
ik op de terugweg naar Amsterdam via het Park.
Toch nog even bij de Zwarte Spechten kijken,
want zo vaak kun je die niet bewonderen.

Zwarte Specht (vrouw)

Er is nog steeds niets veranderd aan het voedingsritueel
Het enige verschil is dat het vrouwtje nu wat vaker langskomt om de jongen te voeren.

Zwarte Specht (vrouw)

Een paar dagen later zijn de drie jongen uitgevlogen.

Mijn tweede bezoek in 2019 aan het Park de Hoge Veluwe was op 10 september.

Omdat het tijdens de hoogbronst steeds drukker wordt in het Park,
ga ik deze keer iets eerder kijken bij de Edelherten.
Ik had begrepen dat er nog niet zoveel actie was tot dan toe,
maar dat kan natuurlijk ieder moment veranderen.

Ook nu maak ik er weer een dagje van.
Als er namelijk wel een beetje toeloop is van vogels bij de diverse hutten,
dan kun je jezelf zomaar urenlang vermaken.

Ook nu begin ik weer in de Otterlo-hut.

Boomklever

Deze keer is het ietsje drukker met vogels, maar het is weer geen vetpot.
Zo zonde van deze plek. 
Hebben ze een prachtige hut neergezet, maar het grootste gedeelte van de tijd
zit je gewoon naar een vijvertje te koekeloeren.

Koolmees

Maar ik ben niet helemaal van lotje getikt, dus deze keer heb ik wel wat meegenomen van huis.
Het werkt helaas maar een klein beetje. Vogels zijn namelijk ontwent dat
er voedsel wordt aangeboden op deze plek.

Er hoeft helemaal niet veel gevoerd te worden om vogels te lokken,
als er maar enige regelmaat in zit.

Zwarte Mees

Hoewel het merendeel van de vogels die de plek bezoeken Koolmezen en Vinken zijn,
komt er af en toe toch ook wel een iets bijzondere soort langs.
Heel even laat een Matkopje zich zien en een Zwarte Mees komt een
aantal keren uitgebreid badderen.

Maar omdat de drukte toch erg tegenvalt, ga ik de hut in Schaarsbergen een bezoekje brengen.

Soms heb je de mazzel dat je net op het juiste moment op de juiste plek bent.

Als ik bij de hut aankom, zitten er nog een vijftal andere personen in.
Ik vraag of ze iets bijzonders gezien hebben, maar behalve een jonge Goudvink
was het ook hier niet veel.
Een minuut of 10 later besluiten de vijf om verder te gaan kijken in het Park.

Ze zijn nog geen minuut weg of er landt een Kruisbek voor de hut.

Kruisbek (vrouw)

Misschien was het te druk in de hut en zat de Kruisbek verderop
te wachten totdat het wat rustiger werd.
Dat zijn toch de vogeltjes waarvoor je uren in zo'n hut gaat zitten.

Ik blijf doodstil zitten en wacht totdat de vogel volledig op haar gemak is.

Kruisbek (vrouw)

Eén zo'n vogeltje maakt mijn dag al goed en een paar minuten later wordt het nog beter.

Kruisbek (man)

Een mannetje landt in de top van een afgezaagde berkentak.
Mooi met een beetje tegenlicht, maar je hoopt natuurlijk dat de vogel 
op een iets beter plekje gaat zitten.

Kruisbek (man)

Ik probeer niet teveel met de lens te bewegen en zit zo stil mogelijk.
En ja hoor, het mannetje daalt ook verder af.
Het vijvertje voor de hut is erg aantrekkelijk voor de vogel.

Zit je jezelf het ene moment een beetje te vervelen, het andere moment weet je
niet waar je de lens op moet richten.

Want opeens verschijnen er ook een paar Sijzen.

Kruisbek (man) en Sijs (man)

Maar soms wordt je een beetje geholpen en hoef je niet te kiezen en 
alleen maar je diafragma wat te wijzigen, omdat ze beiden op dezelfde tak gaan zitten.

Kruisbek (man)

Het mannetje is dorstig en gaat langdurig aan de rand van de vijver drinken.

Als de Kruisbekken verdwijnen kan ik al zeggen, dat de dag geslaagd is.
Heerlijk.

Maar ik moet straks nog naar de bronstige Edelherten en het is pas 12:00 uur.
Wie weet wat er allemaal nog komt.

Tjiftjaf

De volgende verrassing is een Tjiftjaf. Een vogeltje dat ik niet eerder hier zag.
Hij blijft even rustig op een tak zitten en ook deze vogel maakt intensief gebruik van het vijvertje.
Hij blijft erg lang badderen en dat zorgt ook voor tal van leuke plaatjes.
Maar ja, je moet keuzes maken voor zo'n blog en die foto's zijn buiten de boot gevallen.

Tjiftjaf

Pimpelmees

Opeens wordt het druk voor de hut.
Zelfs een Zwarte Specht laat zich nadrukkelijk horen.
Terwijl er allemaal klein spul voor de hut komt (een klein beetje voer doet wonderen),
hoor ik het geluid van de Zwarte Specht steeds dichterbij komen.

Hij zal toch niet vlak voor de hut landen.........??

Zwarte Mees

Terwijl ik een Zwarte Mees fotografeer, hoor ik de roep van de Zwarte Specht 
vlakbij de hut klinken. Ik ga er eens goed voor zitten, want ik weet bijna zeker,
dat de vogel zich zo direct zal laten zien.

Maar van welke afstand? En gaat hij aan de goede kant van een boom zitten?

Sijs (man)

Terwijl ik deze Sijs met een beetje tegenlicht fotografeer, zie ik vanuit mijn ooghoek
iets groots aankomen vliegen.
Het is een Zwarte Specht en vliegt hij op ooghoogte voorbij de hut.
Jammer genoeg gaat hij niet even op een mooi plekje zitten, 
maar het blijft een mooie natuurbelevenis.

Bonte Vliegenvanger

Na de fly-by van de Zwarte Specht is het uit met de pret.
Het wordt rustig en er valt niet zoveel meer te beleven.
Dan toch nog even een klein hoogtepuntje: Een Bonte Vliegenvanger.
Ook deze gaat heerlijk relaxed in bad.

Boomklever

Nadat de zoveelste Boomklever de zoveelste zonnebloempit op komt halen,
wordt het tijd om te gaan verkassen.
Het duurt nog even voordat de Edelherten uit het bos komen,
dus maak ik maar een ritje door het park.

Maar dat blijkt al snel kansloos te zijn.
Als je in zo'n groot gebied niet weet waar je precies moet zijn,
dan is het niets anders dan een beetje doelloos ronddwalen.

Dus zet ik de auto zomaar ergens neer en loop
een pad in en hoop op iets leuks.
Dan zie ik op diverse plekken leuke, kleine zwammetjes.
Maar ja, als je Edelherten gaat fotograferen neem je
natuurlijk niet je macrolens mee.......
Stom van mij natuurlijk. Die had ik gewoon in mijn tas moeten stoppen.

Gelukkig staan er ook wat grotere exemplaren.
Daar sta je dan met je 400mm F4 lens en een paar paddestoelen die ik wil fotograferen.

Paddestoelen

Ik schat de afstand in waarop ik al kan scherpstellen, maar dat gaat niet helemaal soepel.
Drie keer moet ik verder achteruit om de juiste afstand te krijgen.
Het duo leent zich eigenlijk niet voor een echt mooi plaatje.
Ze staan net op de verkeerde plek.
Maar omdat ik verder toch niet weet wat ik moet doen totdat de Edelherten zich
laten zien, blijf ik maar een beetje aanklooien.

Met alleen een 400mm lens zijn de mogelijheden toch te beperkt en
ga ik maar iets eerder naar de wildbaan om een plekje uit te zoeken.

Het is best al aardig druk op de plek waar de Edelherten gevoerd worden,
maar ik kan nog wel een mooi plekje vinden en dan begint het wachten.
Veel mensen vinden dit een circus en op zich is dat ook wel waar.
Toch is het jaarlijkse bronstgebeuren in het park ook 
voor heel veel mensen een sociaal uitje en zijn ze
een paar weken lang bijna iedere middag aanwezig.
Beetje ouwehoeren, elkaars foto's bekijken, sterke verhalen uitwisselen etc.
En dan maken ze ook nog af en toe een foto van een Edelhert.
Een foto waar ze er waarschijnlijk al honderen van hebben,
die ongeveer hetzelfde zijn.

Omdat ik maar 1x in de één of twee jaar ga, is het voor mij altijd iets specialer.
En ja, er staan op het hoogtepunt een paar honderd mensen,
en ja het is een beetje valsspelen om de Herten te lokken met appeltjes en bix.

Maar als de Herten het bos uitkomen, vergeet ik altijd al die mensen om mij heen
en blijft het iedere keer toch een mooie belevenis.

Normaal gesproken hoor je in deze periode al wel
wat geburl uit het bos komen, maar het blijft nu angstvallig stil.
Rond 16:30 uur is er in het bos wat beweging te zien.

Al snel zijn de volwassen Hinden en de jongen ter plaatse,
maar laat de geweidrager het nog afweten.

Edelherten

Het Plaatshert komt uiteindelijk sjokkend uit het bos en wandeld een beetje
verveeld tussen de Hinden door.
Geen geburl, geen enkele actie richting de vrouwen en helaas ook geen tweede Hert.

Het is bij elkaar nogal een tam gebeuren.

Lepelende Edelherten

Na verloop van tijd gaat de groep verhuizen naar een andere plek langs de wildbaan.
Ook daar valt niet veel te zien, behalve dat twee Hinden het even
met elkaar aan de stok krijgen en op de achterpoten gaan staan.

Het mannetje laat zich hier helemaal niet zien en na een tijdje heb ik het ook wel gezien.
Ik verhuis naar een andere plek op het park waar je prachtige tegenlicht opnamen kunt
maken van de Edelherten. Helaas is het voor de directie van het park belangrijker
om de herten voor duurbetaalde hutten te laten komen en
dat houdt in dat er op het meest fotogenieke plekje van het park
alleen maar in de verte een groepje herten te zien is.
Erg jammer en voor mij een reden om het park voorlopig niet meer te bezoeken.

In een volgend blog aandacht voor diverse soorten zangvogels met oa deze:

Winterkoning

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html