Watersnippen
Medio augustus begint het een beetje te kriebelen.
De maand september komt eraan en dat betekent voor de vogelfotografie:
"Watersnippen"
September is daar echt een toptijd voor en het is alweer een tijdje geleden dat
ik Watersnippen heb gefotografeerd.
Een jaar of 10 geleden kon ik ze prachtig fotograferen vanuit een klein lighutje in
het Sciencepark in Amsterdam Oost.
Maar daar heeft de bebouwing toegeslagen en het waterpeil is
zodanig hoger geworden, dat de Snipjes daar verdwenen zijn.
Maar gelukkig is daar Gruttoland.
Wel een heel stuk verder weg, want daarvoor moet ik naar Friesland.
Op 22 augustus zie ik dat op 2 september beide hutten op Gruttoland
nog vrij zijn. Dat is mooi, want dan krijg je eigenlijk 2 hutten voor de prijs van 1.
Ik app naar Kees van Dommele (https://dommelvos.blogspot.com/2026/10/gruttoland-watersnippen.html) en vraag of hij interesse heeft om mee te gaan.
Dat leek hem wel wat.
Ik zou nog even wachten met reserveren, want we willen natuurlijk wel een
beetje aardig weer hebben en ik hoop dat die tweede hut niet gereserveerd wordt.
Op 28 augustus lijkt de voorspelling wel aardig te zijn voor 2 september en
beide hutten zijn nog vrij.
Ik besluit te reserveren voor de hut de Hoants.
Op Gruttoland zijn 4 stenen hutten.
Twee daarvan zijn voor fotografie en de andere twee zijn voor het observeren van vogels.
De Skries is de eerste hut aan de plasdras en de Hoants is de derde.
De Hoants ligt wat dichterbij de overkant van de plas en voor de hut is
het wat ondieper dan bij de Skries.
Maar het belangrijkst is dat er links van de hut de Hoants een eilandje ligt.
Watersnip
Omdat je vanuit de Skries mooiere foto's kunt maken bij zonsopkomst,
zorg ik ervoor dat ik 10 minuten voor zonsopkomst de eerste hut
aan de plasdras instap.
Uit ervaring weet ik dat je zo zachtjes mogelijk die hut in moet sluipen,
want er zitten vaak al veel vogels vlak voor de hut en er hangt geen enkele
camouflage voor de vensterbanken, dus vogels kunnen zo naar binnen kijken.
Zolang je in die hut zit, trekken de meeste vogels zich nergens iets van aan.
Is er echter opeens beweging, dan gaan ze er wel vandoor.
Maar er is teveel bewolking en de zonsopkomst is niet wat ik ervan gehoopt had.
En er dobberen ook alleen maar een paar eenden.
Dus pak ik snel mijn boeltje bij elkaar en loop zo'n 125 meter verder naar de hut de Hoants.
Ook hier sluip ik weer naar binnen en schrik wel een beetje van wat ik zie.
Een week eerder lagen hier nog allemaal mooie slikjes waarop vogels konden
foerageren. Het heeft echter, na een lange droge periode, een aantal dagen
heel hard geregend en daardoor is het waterpeil bij deze hut aardig gestegen.
Gelukkig staat het eilandje nog boven water,
want dat heb ik in het verleden ook weleens anders meegemaakt.
Toen stond het waterpeil op de plasdras zodanig hoog, dat het
hele eilandje niet meer te zien was.
Maar nu dus gelukkig nog wel en ik zie al 1 Watersnip staan,
die blijkbaar wakker geworden is van mijn entree in de hut.
Ik word in ieder geval direct in de gaten gehouden.
Niet veel later komt Kees zachtjes binnen wandelen en
na een korte begroeting beginnen de camera's al te ratelen.
Watersnippen
Omdat de zon aan de rechterkant van de hut opkomt, is de linkerkant nog net even
te donker. Dat is ook de kant waar het eilandje ligt. Er zitten een paar Watersnippen
op het eiland, maar die laten zich nog niet zo goed zien.
Ik loop dus maar even naar de rechterkant van de hut (de hutten zijn zo'n 10 meter breed) en
zie dat daar een drietal Watersnippen staan te staan.
Gauw de camera pakken en natuurlijk Kees even waarschuwen.
Maar de drie Snipjes hebben er niet zoveel zin in en verdwijnen al
snel uit ons beeld. Dan maar weer terug naar het eilandje.
Watersnip
Naarmate de tijd verstrijkt wordt de plek steeds iets lichter,
zonder dat we last hebben van direct zonlicht.
Het betekent wel dat ik voor mijn camera met 400mm lens met 1.4 converter
de iso-waarde op 1600 moet zetten (en dat is meer dan ik eigenlijk zou willen) om
een sluitertijd van 1/320ste te halen.
Met de andere camera waarop een 300mm F2.8 lens zit krijg ik met is0 640
al een sluitertijd van 1/640ste op F3.5.
Watersnip
Later op de dag blijkt dat er een familie Torenvalk rond de plasdras rondvliegt.
Hoewel wij ze in de hut bijna niet te zien kregen, hadden de Watersnippen
ze dondersgoed in de gaten.
Dan kunnen ze mooi in de schrik-reactie-positie schieten en
dan moet je geluk hebben, dat je net die ene Snip aan het fotograferen bent.
Tevens moet je ook een beetje mazzel hebben met hoe wijd ze hun staart spreiden.
Hierboven is dat een beetje minimaal helaas.
Omdat er maar een paar Snipjes op het eilandje zitten op dat moment,
was het niet raar dat zowel Kees als ik hier bijna exact dezelfde
foto hebben gemaakt.
Watersnip
Natuurlijk kwam ik voor de Watersnippen. In deze periode zitten er honderden rondom
de plasdras. De kans op een leuke foto is dus erg groot.
Maar helaas had het dus een aantal dagen lang, voor ons bezoek, erg hard geregend en
daarmee was het waterpeil een heel stuk hoger, dan wat ideaal is voor Watersnippen.
Gedurende de ochtend en aan het begin van de middag, waren er echter wel
momenten dat er zo'n 20 Watersnippen tegelijk op of rond het eilandje
te zien waren. Dan moet het wel heel gek lopen,
dat je niet een paar leuke plaatjes kunt schieten.
Maar in vanaf medio augustus kun je op Gruttoland ook hele leuke
trekvogels tegen komen, maar zijn er ook geregeld jonge vogels te zien.
Laat in de middag komen vaak hele grote groepen Kieviten en Goudplevieren een bad nemen.
Ook had ik de hoop op 1 of meerder Zwarte Ruiters op doortrek,
maar dat mocht helaas niet zo zijn.
Grutto
Maar tot mijn verrassing kwam er wel een jonge Grutto langs.
Die had ik nou niet meer verwacht op 2 september.
Watersnip
Zo rond 08:30 uur beginnen een paar Snipjes steeds iets verder van het eilandje af te dwalen.
De zon schijnt nog steeds niet rechtstreeks op het gedeelte aan de linkerkant van de hut en
daar word ik wel heel erg blij van. Geen harde schaduwen, maar mooi egaal licht.
Zodra de zon recht achter de hut staat, , zie je dat direct terug in je foto's.
Dan moet je eigenlijk die kant van de hut links laten liggen en je
concentreren op de voorkant van de hut.
Maar dan moet daar natuurlijk wel iets te fotograferen zijn he.
Gelukkig duurt het best een tijdje voordat de zon vanuit het oosten doorgedraaid
is naar het zuiden.
Wat later op de ochtend begint het wat saai te worden.
Het groepje Watersnippen wil maar niet groter worden en
nadat ze hun uitgebreide ontbijt hebben gehad,
staan ze nu een beetje te dutten.
Verder valt er ook niet heel veel te zien en te fotograferen.
Wat jonge Bergeenden, diverse soorten Eenden en wat Meerkoeten.
Regelmatig zien we een jagende Bruine Kiekendief, maar die zijn aldoor of
te ver weg of ze vliegen zo snel over het dijkje aan de overkant,
dat ze alweer honderd meter verder zijn voordat ik ze in de zoeker heb gevonden.
Maar 1 op de 10 keer lukt het net wel.
Bruine Kiekendief
Het mannetje liet zich éénmaal net lang genoeg boven de dijk zien.
Het vrouwtje liet zich veel vaker zien, maar die heb ik er aldoor
maar half opstaan. Eén keer landde het vrouwtje net ver bij ons vandaan in een struik,
maar het leverde niet de foto's op die ik hoopte.
Bruine Kiekendief
Maar dan krijgen we een fly-by van een groep Kemphanen.
Maar die vliegen net te ver door en gaan vlak voor de vierde hut zitten.
Ik vind het standpunt daar veel te hoog en schenk er geen aandacht aan,
maar Kees wil graag iets te doen hebben en die gaat daar een kijkje nemen.
Grutto en Kemphanen
Omdat er ook een Jonge Grutto tussen loopt, maak ik van grote afstand toch
maar een paar foto's. Een leuk plaatje voor het blog.
Vanuit mijn plek kan ik precies zien waar Kees uithangt.
De vierde hut is een echte observatiehut met hele kleine kijkgaten.
Die kijkgaten zijn echter net groot genoeg voor Kees o zijn
lens doorheen te steken.
Ik hoop dat de Kemphanen wat later ook even bij onze hut een stop maken.
Kemphaan
En inderdaad komen er een kwartiertje later een aantal Kemphanen tot vlakbij de hut.
Eentje poseert even mooi op het eilandje, terwijl een aantal anderen voor de hut foerageren.
Kemphaan
Maar ondertussen ook de enkele Watersnip nog in de gaten houden.
Watersnip
Jonge Bergeend
Inmiddels laten de Watersnippen zich bijna niet meer zien en richt ik mij, bij gebrek
aan iets interessanter, maar op een jonge Bergeend die bijna de hut inloopt.
De bedoeling is dat we om 14:00 uur de hut verlaten en Kees vindt het wel mooi geweest.
Ik besluit nog even te blijven en wat later nog even in de andere hut te gaan kijken.
Die ad ik gedurende de dag al een aantal keren kort bezocht,
maar daar viel niets bijzonders te zien.
Gedurende de dag was met enige regelmaat de roep van de Wulp te horen.
Vlak voordat ook ik naar huis ging, kwam er nog een groepje langs vliegen.
Wulpen
Toen ik thuis mijn foto's bekeek, was ik maar ten dele tevreden.
Kijkend in de agenda van Gruttoland zag ik dat 7 september wederom beide hutten
vrij waren en het weerbericht zag er ook nog eens goed uit/
Dus 5 dagen later zat ik weer vroeg in de auto op weg naar Friesland.
Deze keer zag bij het oprijden van de Afsluitdijk al dat het een
mooie zonsopkomst zou worden, dus nog een beetje extra gas geven,
zodat ik zeker op tijd zou zijn.
En dan blijkt bij tijdens zo'n dag dat de ene dag heel anders kan zijn dan de andere dag.
Ook al zijn die maar 5 dagen van elkaar verwijderd.
Zonsopkomst
Ik heb weer de hut de Hoants (de derde langs de plasdras) gereserveerd en
Skries (de eerste hut) is niet gereserveerd deze dag.
Omdat ik weet dat de zonsopkomst in de eerste hut het mooist te fotograferen is,
ga ik die ook deze dag weer heel voorzichtig binnen.
Een stuk of 5 Watersnippen foerageren vlak voor de hut en ik kan ze bijna aanraken.
Maar ik kom voor de zonsopkomst en ik hoop op wat Watersnippen rechtsvoor de hut.
Maar er dobberen helaas alleen twee eenden.
Het magische licht is binnen een paar minuten ook weer weg en ik
vervolg mijn weg naar de Hoants (de derde hut in het rijtje).
Als ik binnen kom kijk ik stom verbaasd naar buiten.
Het waterpeil is denk ik wel 5 centimeter lager ten opzichte van 5 dagen geleden.
Nou moet je wel bedenken dat de gehele plasdras zo'n 250 meter lang is en zo'n 40 meter breed.
Wanneer je dat dus verlaagd met 5 cm, dan kun je voorstellen hoeveel water dat is.
Overal zie ik drooggevallen. modderige stukken land.
Dat is nou ook weer net iets teveel van het goede.
Watersnip
De Watersnippen laten zich in ieder geval goed zien en het zijn er ook beduidend
meer dan 5 dagen eerder. De modderige bodem van de plasdras is natuurlijk heel
aantrekkelijk voor Steltlopers en barst van het voedsel.
Watersnip
Watersnip
Opeens is die afstand van een ander (wat hoger eiland) wel erg groot geworden.
Watersnip
Het is inmiddels 08:30 uur en er is een heel klein beetje sluierbewolking.
Aan de rechterkant van de hut foerageren zo'n 10 Watersnippen en ik krijg
van dat fijne tegenlicht door het ietwat gedempte zonlicht.
Watersnip
Kemphanen
Ik hou ook constant in de gaten of er iets leuks zit voor de andere hut.
Een hele grote grope Kemphanen is daar neergestreken,
maar ik kan niet goed inschatten hoe groot de afstand is vanaf die eerste hut tot de Kemphanen.
Ik pak toch maar even mijn statief met camera op en wandel rustig naar de eerste hut.
Heel voorzichtig stap ik de hut in en zie direct dat de Kemphanen eigenlijk te ver weg zitten.
Maar na een minuut of 10 zijn er toch een aantal exemplaren die dichterbij komen.
Inmiddels zijn er ook een paar Watersnippen vlak voor de hut geland.
Watersnip.
De zon is verder naar het zuiden gedraaid en de vogels die voor de hut foerageren,
worden nu bijna frontaal belicht. Geen last van harde schaduwen,
maar wel mooi kans op spiegelingen.
Omdat het niet heel spannend is in de hut de Skries,
ga ik maar weer terug naar de andere hut.
Het eilandje wat daar links van de hut ligt, kan met een beetje geluk
veel meer leuke beelden en momenten opleveren.
Watersnip
En wanneer ik de hut weer opnieuw binnen loop, zie ik direct dat ik geen
5 minuten later had moeten zijn.
Het eilandje (wat er van over is nadat de droogte had toegeslagen) ligt nog
net in de schaduw van de hut, terwijl de achtergrond in de zon ligt.
Dat betekent dat ik og net mooi licht heb op de Watersnip en
dat de achtergrond mooi oplicht.
Watersnip
In 1 moment valt alles samen en is dit voor mij de mooiste foto van twee dagen
fotograferen op Gruttoland.
De Watersnip in zijn leefomgeving en voor groot gedeelte goed zichtbaar
en mooi qua scherpte en kleur. Een fijne, lichte en onscherpe achtergrond en
net dat pootje van de Watersnip dat tussen de begroeiing uitkomt.
Misschien linksonder iets te overbelicht, maar ik wilde dat er niet afsnijden.
Nu houdt je namelijk het idee van een eilandje waar de Watersnip op staat.
Watersnip
Watersnippen zijn heel erg schuwe dieren.
Wanneer je door hun leefgebied loopt, dan gebeurt het regelmatig
dat er eentje opeens luidruchtig opvliegt,
als je binnen een meter of 15 komt van waar de Watersnip zit.
Maar hier op Gruttoland komen ze gewoon vlak voor de hut zitten,
terwijl de mensen in de hut gewoon zichtbaar zijn.
Op 1 of andere manier ben je geen bedreiging, wanneer de vogels alleen
jouw bovenkant zien. Zolang je rustig beweegt, is er weinig aan de hand.
Je merkt wel, dat als er een grote groep vogels landt, ze even de kat uit de boom kijken.
Ze landen op een afstandje en daarna komen ze steeds dichterbij, terwijl
ze aan het foerageren zijn.
WatersnippenHoe later het wordt, des te meer Watersnippen er arriveren op of rond het eiland.
Schuin achter het eiland ligt een soort van stronk in het water en 5 dagen eerder,
staken alleen de takken boven het water uit.
Maar nu is het ook een soort van eilandje geworden en dankbaar in
gebruik genomen door de Snippen.
Op de foto zijn 6 Watersnippen zichtbaar, maar er stond er ook nog 2 aan de achterkant.
Watersnippen
Er blijven constant groepjes van 5 of meer Watersnippen landen op het eilandje.
Even snel geteld, zie ik er op bovenstaande foto al snel 20.
Op een bepaald moment schatte ik in dat er zo'n 100 Watersnippen op het eilandje zaten.
Dan tel ik niet eens de Watersnippen mee diezich in de omgeving bevonden.
Watersnippen
Zoveel Watersnippen bij elkaar op zo'n klein stukje grond lokt al snel kleine conflicten uit.
Maar er is geen territoriumdrift, dus de ruzies zijn van korte duur.
Oeverloper
Gedurende de ochtend had ik al meermalen Oeverlopers voorbij zien vliegen en er
wilde zelfs een exemplaar landen op de vensterbank van de hut.
Het vogeltje schrok zich echter bijna een hartverzakking toen hij mij zag.
Maar al roepend landt er nu 1 op het eilandje, ten midden van al dei Watersnippen.
Het Oeverlopertje werd direct duidelijk gemaakt dat er voor hem geen plek was en
dat was ook gunstig voor mij.
Nu kreeg ik het Oeverlopertje mooi vrij voor de lens.
Jonge Kievit
Op Gruttoland komen ook vaak grote groepen Kieviten en Goudplevieren badderen.
De Goudplevieren komen meestal wat later in de middag, maar de Kieviten laten zich vaker zien.
Zeker wanneer het langere tijd behoorlijke warm is.
In deze periode van het jaar bestaat de groep voornamelijk uit jonge vogels.
Maar of het nou jonge vogels zijn of oudere exemplaren, ze doen allemaal hetzelfde.
Niet alle vogels in de groep gaan tegelijk in bad.
Een deel houdt de wacht, terwijl een ander deel luidruchtig badderd.
Eerst gaan ze liggen in het water en laten op die manier het water goed tussen hun veren komen.
Na een minuutje ofzo beginnen ze luidruchtig met hun vleugels te klapperen en
vliegen de spetters alle kanten op.
Na een minuut of 2 spetteren, komen ze omhoog uit het water, slaan een paar keer met de vleugels en
landen weer op hun voeten. Dit ritueel doet ze allemaal.
Kievit
Pas wanneer een Kievit vol in het zonlicht staat,
zie je pas hoe mooi de Kievit gekleurd is.
Net als bv een Ekster of een Spreeuw.
Dan blijkt het zwart geen zwart te zijn, maar meer kopergroen.
Dat was het jaarlijkse uitstapje naar Gruttoland dan weer.
Een prachtige plek voor de vogelliefhebber en
er valt altijd wel wat te beleven.
Het moest alleen een kilometer of 100 dichterbij mijn huis zijn.
Zo bij elkaar een beetje een lang blog, maar ik had niet zo'n zin
om van beide dagen een apart bericht te maken.
In een volgend blog aandacht voor een vogel die je vaak hoort,
maar bijna nooit ziet.
Zijn lach schatert spottend door het bos wanneer
deze vogel je weer eens in vertwijfeling achter laat.
De Groene Specht
Tot de volgende keer,
René
