"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zondag 11 september 2016

Een Twitch en de Boerenzwaluw

Voedermomentje bij de Boerenzwaluwen

Inmiddels fotografeer ik al een aantal jaren vogels en begint het wensenlijstje een beetje
leeg te raken. Dus ipv mij op soorten te richten, probeer ik bijzondere momenten
te fotograferen of gewoon een foto te maken die mooier is dan
degene die ik eerder gemaakt is.
Maar soms komt er een soort voorbij die ik toch wel heel graag wil platen.

Op mijn lijstje met reigersoorten in Nederland ontbreekt nog 1 soort.
Een soort die Nederland zo nu en dan aandoet als dwaalgast.

Al een aantal keren had ik hem net gemist.
Of ik kon net geen vrije dag nemen of de vogel zat te ver uit de buurt.

Nu wordt er eentje gemeld bij de Oostvaardersplassen en hij lijkt 
aardig te fotograferen.
Het gebeurt niet vaak dat ik op een melding van waarneming.nl afga,
maar voor deze vogel maak ik een uitzondering.
Ik neem een vrije dag en ga expres heel vroeg op pad. Ik wil de eerste zijn
die op de plek aanwezig is, want dan hoef ik geen rekening met anderen te houden.

Ralreiger

Als ik aankom, zie ik de vogel direct zitten.
Helaas staat er nog iemand te kijken naar de vogel,
Gelukkig is dat een vogelaar en die zal, na het zetten van een streepje,
weer snel verder gaan.

Dus wacht ik even af en ja hoor, de man stapt in zijn auto en rijdt verder.
Op mijn kont glij ik de dijk af en wanneer ik onderaan de dijk ben,
zit de vogel nog steeds op dezelfde plek.

Ik kruip nog een klein stukje naar voren en maak de foto die hierboven en hieronder staat.

Ralreiger

Maar ik wil graag nog eens stukje dichterbij en net wanneer ik weer 
rustig dichterbij wil proberen te komen, arriveren er een aantal auto's.
En dan begint de ergernis en weet ik weer waarom ik
nooit op dit soort meldingen afga.

I.p.v. rustig aan te doen, lopen ze gewoon de dijk af en zo snel mogelijk,
rechtdoor richting de vogel.

Ralreiger

En die vindt dat niet zo heel leuk en gaat op de wieken.
Tsja, ben je zelf een kwartier bezig om de vogel in alle rust te benaderen
en dan wordt het op deze manier om zeep geholpen.


Een mazzeltje is wel dat de Ralreiger evenwijdig aan mij voorbij vliegt richting zijn slaapboom.

Die zal voorlopig wel niet terugkomen en ik ga maar eventjes richting het Oostvaardersveld.
Na een uurtje ga ik weer terug en zie dat er inmiddels een behoorlijke horde mensen staat.

Wanneer er zoveel mensen staan te kijken, kan ik natuurlijk niet meer 
proberen om de vogel te benaderen.

Dus blijf ik maar bovenop de dijk in mijn auto zitten en probeer het beste er van te maken.

Jagende Ralreiger

Terwijl ik in de auto zit, neem ik mij voor om nooit meer op een twitch af te gaan,
hoe zeldzaam de soort ook is.
Teveel mensen die als een olifant in een porseleinkast op de vogel af denderen.
Niet erg vreemd dat de Ralreiger niet meer terug gezien wordt op deze plek.


In het begin van dit blog schreef ik over het fotograferen 
van mooie momenten van bepaalde vogelsoorten.
Dat kan het doodmeppen van een visje zijn of het aanvliegen van een vogel op een tak.

Nou kun je dat wel willen, maar hoe voer je dat uit?

Allereerst moet je natuurlijk weten, waar je de doelsoort kunt vinden en hoe je 
deze het best kunt benaderen. Gewoon een kwestie van je boerenverstand gebruiken dus.

Een soort en een moment welke betrekkelijk simpel te vinden en te fotograferen is,
is het voeren van de jongen bij de Boerenzwaluw.
In iedere polder zijn Boerenzwaluwen te vinden.
Je moet wel wat tijd willen investeren om een plek te vinden,
waar ze gevoerd worden en die goed benaderbaar is met de auto.

Dan is het alleen maar hopen op een zonnige dag met lichte bewolking.
De zonnige dag heb ik nodig om snelle sluitertijden te behalen en
de lichte bewolking om het licht zachter te maken.

Jonge Boerenzwaluw

Ik heb langs een doorgaande weg een plekje gevonden, 
waar een drietal jonge Boerenzwaluwen op een stukje prikkeldraad zitten,
dat tussen twee paaltjes gespannen is.


Het moment van voeren is simpel te herkennen.
De jonge vogels veranderen van rustig op een draadje zittende diertjes,
in luidruchtige schreeuwers die druk met de vleugels bewegen.

De grote opengesperde bek is een mooi mikpunt voor de volwassen vogels en
met het druk bewegen van de vleugels laten de jongen merken dat ze erg hongerig zijn.

En er gaan heel wat insecten naar binnen op een dag.

Insecten hier!

De truc is om de meest gebruikte aanvliegroute te herkennen en daarop te
anticiperen en de auto zodanig neer te zetten, dat
de kans op voltreffers het grootst wordt.


Richt de aandacht dan op 1 van de bedelende jongen en wacht de juiste momenten af.
Ga niet met de camera heen en weer zwaaien, wanneer een andere zwaluw wordt gevoerd.
Het heeft geen nut, want je bent toch te laat.
Gewoon afwachten wanneer de door jouw uitgekozen zwaluw aan de beurt is.

Wat geen eten?

Soms moet je gewoon wel even de camera op een ander jong richten,
omdat er opeens iets onverwachts gebeurt.
Eén van de ouders is waarschijnlijk een beetje moe en wil even uitrusten.
Maar het jong is het daar niet mee eens.


Het "nadeel" van de camera die ik hier gebruik, is dat deze maar 8 foto's achtereen kan maken.
Dan is de buffer vol en duurt het eventjes voordat je weer verder kunt.

Het is dus erg belangrijk om het juiste moment te kiezen om de ontspanknop
in te drukken en ingedrukt te houden.


De voermomenten zijn dan wel legio, maar ook iedere keer weer snel voorbij.
De ontspanknop indrukken wanneer de ouder al bij het jong is,
is al veel te laat en staat garant voor vele missers.

Als het jong begint te bedelen en met de vleugels begint trillen,
dan is het een een kleine seconde wachten en dan de knop indrukken.
Heb je pech, dan wordt de verkeerde zwaluw gevoerd en hou je
een 8-tal foto's over van een jonge zwaluw met zijn bek open.
Wat natuurlijk ook regelmatig gebeurt.

Daarom is het ook fijn wanneer er hooguit drie jongen aanwezig zijn.
Dat verhoogd de kans aanzienlijk,


De eerste foto van dit blog is een uitsnede van bovenstaande foto en 
hoewel het licht net ietsje te hard is, is de herkenbaarheid van de prooi weer een pluspunt.
Meestal zijn het kleine insecten en is het niet zichtbaat wat ze gevoerd krijgen.

Met zo'n juffertje als prooi is dat natuurlijk een stuk makkelijker en 
het fijne van zo'n grote prooi is dat de voerbeurt wat langer duurt.


Ik zie met enige regelmaat dat de jonge zwaluwen nog erg onhandig zijn.
Dan is het jong net te langzaam met de snavel dicht doen en 
valt de prooi alsnog op de grond.

Daarom duwen de ouders het voedsel zover mogelijk achterin de bek van de jongen,


Als het verenpak flink onder handen genomen wordt door de harde wind,
zie je pas dat er bijna niets overblijft van het vogeltje als er geen veren op zouden zitten.


Bij het bekijken van de foto's zie je de dingen pas echt goed,
welke in het veld natuurlijk veel te snel gaan.

De oudervogel gebruikt hier ook zijn tong om de prooi op de juiste manier in
de snavel van het jong te krijgen.


Soms worden de prooien ook heel voorzichtig over gegeven.
Dit zijn van die momenten waar je van te voren op hoopt, maar waarvan
je thuis op de computer pas goed kunt zien of ze min of meer gelukt zijn.

Helemaal grappig wordt het wanneer een jonge oeverzwaluw zich bij de Boertjes voegt.

Jonge Oeverzwaluw

Tijdens het verkennen had ik deze vogel ook al gezien,
maar het is altijd fijn wanneer ze op het juiste moment even langskomen.


De jonge Oeverzwaluw probeert misbruik te maken van de situatie en
doet net of hij gek is. Niet geschoten is altijd mis en hij probeert
de Boerenzwaluwen te misleiden.
Maar die trappen er mooi niet is en de Oeverzwaluw krijgt nada.

Deze vind ik zelf de fraaiste uit de hele serie.

Omdat de oudervogel er net niet helemaal opstond, heb ik hem 
in de nabewerking maar iets verder aangesneden.


Uit deze foto blijkt de onhandigheid van de jonge vogels.
Je ziet de prooi uit de snavel vallen.

Gelukkig lukt het meestal wel.


Dit uitstapje gaf direct inspiratie voor de volgende uitdaging.
Het fotograferen van vliegende Boerenzwaluwen.


Dat blijkt een behoorlijk lastig klusje te zijn en voordat mijn camera überhaupt
heeft scherpgesteld, is de vogel al weer tien meter verder.

Maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en 
ik bedenk een trucje om ze toch vliegend te kunnen platen.


Na een klein uurtje fotograferen scroll ik even door mijn beelden heen.
Als het er thuis op computer ook zo goed uitziet,
dan ben ik zeer tevreden.


Het uurtje heeft een behoorlijke hoeveelheid bruikbare beelden opgeleverd en
het trucje heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Een zeer lastige vogel om vliegend vast te leggen,
maar de voldoening is groot wanneer het lukt.

Volwassen Boerenzwaluw gevolgd door een jong.

Twee jonge exemplaren

Het aantal treffers kan dan wel meer zijn dan verwacht,
maar dat zijn het aantal missers ook.

Veel halve/onscherpe vogels of een hap lucht bevolken de prullenbak.
Zwaluwen zwenken vaak net een andere kant op,
dan waar je verwacht dat ze naartoe gaan.
Maar goed dat er digitale fotografie bestaat, want anders 
was ik nu een stuk armer geweest.

Volwassen Boerenzwaluw

Jammer genoeg loopt het zwaluwseizoen ten einde,
dus ik krijg geen nieuwe kansen.
Een mooi item voor het lijstje van volgend jaar,
want een voermomentje met zowel een vliegende ouder als een vliegend jong,
 staat heel hoog in mijn top 5 van het wensenlijstje.

Jonge Boerenzwaluw

Een volgend blog bevat beelden van diverse eerdere uitstapjes,
die ik nog niet eerder heb kunnen plaatsen.
Je hebt regelmatig van die plaatjes, die niet in een bepaald blog passen.
Toch zijn ze te leuk/fraai om niet een keertje te plaatsen.

Zoals deze Slechtvalk


Tot de volgende keer,
René

zaterdag 3 september 2016

To Macro or not to Macro

Opstijgend 7-Stippelig Lieveheersbeestje

Soms zijn er van die momenten dat je opeens het roer voor eventjes omgooit.
Tijdens mijn vakantie in Frankrijk had ik zo'n moment.

Iedereen heeft wel een wenslijstje waarop dieren of andere onderwerpen staan.
Ik heb ook zo'n lijstje en behalve vogels staan daar ook een aantal 
andere diersoorten op.
Eén van die dieren op mijn lijstje is de Koninginnenpage.
Een prachtige vlinder die sporadisch in Nederland te zien is.
In Frankrijk is de kans groter dat je hem ziet, maar dan moet je eigenlijk
nog een stukje zuidelijker zijn dan waar wij waren.

Tijdens een uitstapje zie ik opeens een Koninginnenpage vliegen en 
dat midden in een behoorlijke drukke stad.
Dat zet mij min of meer op scherp en zorgt ervoor, dat ik
de rest van de vakantie extra goed oplet of ik grote geel/witte vlinders zie.

Maar natuurlijk komt zoiets toch weer onverwacht.
Terwijl ik een Grauwe Klauwier probeer te fotograferen,
zie ik iets verderop een grote witte vlinder.
Te groot voor een Koolwitje of iets dergelijks.
Het kan niet anders dan een Koninginnenpage zijn.
Maar ik heb niets anders bij me dan een 50-500mm telelens,
want de macrolens ligt natuurlijk op de camping.

Koningspage

Opgewonden als een klein kind in een speelgoedwinkel huppel ik in de hitte
 van ruim 30 graden een tiental minuten achter een fladderende vlinder aan.
Iedere keer wanneer ik de camera met een lens van 2 kilo op het gewilde onderwerp gericht heb,
fladdert de prachtige vlinder alweer weg. De frustratie wordt met de minuut groter.
Deze wil ik wel heel erg graag op de foto zetten.

Eindelijk een Koninginnenpage!!!

Koningspage

Dan vindt de vlinder een bloem waarin waarschijnlijk nog een hoop nectar zit en
blijft dan ook een tijdje zitten.

Eindelijk kan ik de vlinder van heel dichtbij op de plaat zetten.
Binnen zeer korte tijd maak ik ontzettend veel foto's.
De opwinding is zo groot dat ik eigenlijk allerlei dingen vergeet.
Je weet tenslotte niet hoelang hij blijft zitten.

Als de vlinder toch wel langer blijft zitten, ebt de grootste opwinding weg en
neem ik de tijd om de instellingen eens te bekijken en te veranderen.

Dan besef ik mij dat deze vlinder te wit is voor een Koninginnenpage.
Maar wat is het dan?

Koningspage

Ik besluit om eerst maar eens mijn witte parapluutje uit de auto te halen en
wat foto's te maken van deze vlinder in de schaduw ipv in de volle zon.

Uitzoeken wat voor vlinder het is, doe ik wel wanneer ik terug ben op de camping.

Koningspage

Wat een geluk dat ik zo'n gaaf exemplaar tegenkom, denk ik nog.

Nadat de vlinder het genoeg vindt en verdwijnt in de verte,
stap ik maar weer in de auto en rijd richting de camping.
Zoals wel vaker, wanneer je een nieuwe soort hebt gezien, zie ik nu opeens
meerdere exemplaren rondvliegen. Ineens weet je namelijk waar je
op moet letten en lijken je hersenen andere dingen te registreren.

Er is echter geen een die op een mooi plekje gaat zitten, dus ben ik
zeer blij dat ik optimaal gebruik heb kunnen maken van de eerdere kans.

Terug op de camping blijkt dat ik de Koningspage heb gefotografeerd.
Niet de gewilde vlinder, maar wel een schitterend alternatief.

Citroenvlinder en Bij

De ontmoeting met de Koningspage maakt wel iets los bij mij.
Vanaf nu ligt de tweede body met de macro-lens aldoor binnen bereik.

Ik had de laatste maanden allerlei mooie macro's voorbij zien komen op facebook en
het aantrekkelijke in die foto's was, dat de onderwerpen de ruimte kregen.

Dit in tegenstelling tot bijna alle foto's die ik genomen had van de Koningspage.
Ik neem mij voor dat de onderwerpen in de te maken macro's
meer ruimte zullen krijgen, maar helaas vergeet ik dat met enige regelmaat.

Vliegende Citroenvlinder

En dan neem ik ze net weer eventjes te close in beeld.

Distelvlinders

Het blijft wel leuk om de macrolens en de telelens af te wisselen voor het kleinere werk.
Met een telelens kun je toch weer net iets verder weg blijven,
waardoor insecten langer blijven zitten.

Oranje Zandoogje

Maar mijn macrolens is lichtsterker en scherper en ik besluit om daar
toch iets meer mee te gaan doen.

Parende 7-Stippelige Lieveheersbeestjes

Het voordeel van macro-fotografie is ook dat er veel makkelijker onderwerpen 
te vinden zijn. Je moet alleen goed om je heen kijken.

Mieren proberen het jagende Lieveheersbeestje te verjagen

De miniwereld is toch wel zeer interessant wanneer je deze uitvergroot bekijkt.
De ellende is dat je ook direct iedere kleine beweging en dergelijke ziet.


Maar ik merk dat ik toch snel afgeleidt ben, als er weer eens een vogel 
langs vliegt of begint te fluiten.
Er moet nog wel iets gebeuren voordat de focus echt op het kleine spul ligt.

De Mieren proberen van alles, maar het Lieveheersbeestje weet van geen wijken.

7-Stippelig Lieveheersbeestje

Juffertje

Omdat ik niet zo heel vaak de miniwereld op de foto probeer te zetten,
weet ik ook niet altijd wat ik aan het fotograferen ben.
Het verschil tussen een juffertje en een libel weet ik nog wel,
maar welke soort ik nou voor mijn lens heb?

Ik vermoed een Azuurjuffer in dit geval.

Beter goed gepikt, dan slecht bedacht.

Uiteraard bekijk ik wel regelmatig foto's en blogs die over het kleine grut gaan
en ben ik niet helemaal onbekend met de namen.
Ook probeer ik mij zodanig te positioneren met de camera,
dat ik foto's na kan maken die in mijn geheugen staan.
Een libel of juffertje dat verstoppertje speelt is er één van.
De oogjes zijn net niet helemaal juist gepositioneerd.

Na de vakantie in Frankrijk wil mijn oudste dochter een ochtendje de natuur in met mij.
Ze houdt van wandelen en ik besluit om naar de AWD te gaan.
Omdat van vogels fotograferen dan toch niets terecht komt,
besluit ik om alleen de macrolens mee te nemen.

Ik informeer bij Kees (http://dommelvos.blogspot.nl/) of de Boomkikkers nog op 
dezelfde plek zitten en of hij nog wat tips heeft.
Hij raadt mij aan om ook even bij de zonnedauw te gaan kijken en
aangezien dat toch op mijn bedachte route ligt, komt dat ook op het lijstje.

Boomkikker

Wanneer ik bij het plekje kom waar de Boomkikkers zitten, schrik ik wel een beetje.
Een heel biotoop is toch wel aardig naar de filistijnen geholpen.
Hoeveel pasgeboren boomkikkertjes en ander klein grut zal hier
onder de voet gelopen zijn door grote aantallen mensen?

Logisch dat bepaalde gebieden in Nederland afgesloten worden en men
er niet meer zomaar doorheen mag banjeren.
Teveel mensen kunnen niet met de luxe omgaan, dat je vrij in
de natuur mag bewegen. Dat zie ik nu ook bij de Boonkikkers.
Terwijl mijn dochter en ik voorzichtig op de smalle kleine paadjes blijven,
baggert een oudere man gewoon overal dwars doorheen.
Als je er dan iets van zegt, dan staan ze je stom aan te kijken en hebben
ze geen idee waar je het over hebt.

Totdat er volgend jaar een hek omheen staat en helemaal niemand
meer van de prachtige diertjes kan genieten.
Als de situatie zo blijft zullen ze snel een ander plekje opzoeken of
helemaal verdwijnen.


Geen wonder dat ze zeldzaam zijn,
als je met je kont naar je eten toe gaat zitten ;-)

Jonge Boomkikker

Het valt nog niet mee om een Boomkikker een beetje origineel op de foto te krijgen.
Meestal zitten ze maar een beetje te zitten.
Het zijn ook geen dieren die je eventjes op een mooier plekje kunt zetten,
zoals bv een slak of iets dergelijks.
Van een Boomkikker moet je echt afblijven, want anders is het snel einde oefening voor het diertje.

Kiekeboe!

Maar er zijn best wel een hoop Boomkikkertjes aanwezig, ze zijn alleen lastig te spotten.
Als ze dan ook nog verstoppertje gaan spelen met je.........

Een jaar of 6 terug kreeg ik te horen waar de Boomkikkers zaten.
Op dat moment wisten veel mensen DAT ze in de AWD voorkwamen,
maar de exacte locatie was onbekend bij het gros.

Als je ze dan stond te fotograferen en langslopende mensen vroegen wat je stond
te doen, dan zei ik altijd maar dat ik bramen stond te fotograferen.
Dan wordt je toch wel raar aangekeken.

Volwassen Boomkikker

Vlak aan de bosrand zien we een volwassen Boomkikker.
Dit is ook de eerste keer dat ik een volwassen exemplaar zie.
Ik besef mij dat alle Boomkikkertjes die ik in al die jaren heb gezien,
altijd jonge exemplaren waren.
Een volwassen Boomkikker is echt een heel stuk grote dan de jonkies.
De kleur is ook behoorlijk anders.

Het zijn schitterende diertjes en we moeten er zuinig op zijn.

Het is wel een apart verhaal hoe de Boomkikkers in de AWD terecht gekomen zijn.
Een bioloog heeft op de bewuste plek een aantal Boomkikkers losgelaten.
Ze bleken zich verrassend goed aan te passen aan de omgeving en
er zijn nu een aantal behoorlijke kolonies in de AWD.

Heidelibel

Heidelibel

In het biotoop van de Boomkikkers komen uiteraard nog veel meer diersoorten voor.
Libellen, vlinders, andere kikkersoorten etc.
Ik zie een aantal hagedissen en ben verrast dat ik ook een net uitgeslopen libel zie.

Heidelibel

Een Heidelibel (ik denk tenminste dat het er eentje is) laat zich makkelijk vereeuwigen,
want deze vliegt constant terug naar exact hetzelfde takje.

Mijn dochter en ik besluiten verder te gaan en via een grote omweg
komen we op de plek waar de Zonnedauw zou moeten staan.

Omdat het toch wel een tijdje terug was, dat ik op deze plek was,
weet ik niet meer exact bij welk vennetje de Zonnedauw staat.

Na een half uurtje zoeken op 5 verschillende plekken,
zien we eindelijk de mini-vleesetertjes staan.

Zonnedauw

Een klein paadje loopt door de plek waar de vleesetende plantjes staan
en we proberen een plekje te vinden waar vandaan een mooie foto gemaakt kan worden.
Omdat we inmiddels toch wel een tijdje onderweg zijn en het 
lastig is om die ene superfoto te maken, geven we het snel op en gaan maar weer verder.

In deze periode kun je de Tijgerspin of Wespenspin tegenkomen in de AWD.
Een prachtige spinnensoort waarvan vooral het vrouwtje zeer fotogeniek is.

Tijgerspin (onderzijde)

Tijgerspin (bovenzijde)

Het web van de Tijgerspin ziet er anders uit dan de webben van spinnen die
wij in onze tuinen en soms in de huizen zien.
Wat de functie van de spiraalvormige verdikkingen in het web zijn weet ik niet.

Wat wel een grappig gezicht is, is wanneer de spin van de rand van het web
teruggaat naar het centrum. Dat gaat met draaiingen en koprollen.
Lastig om het te vertellen, maar als je het een keer gezien hebt, snap je wat ik bedoel.

Gelukkig heb ik een statief bij me, want de spin uit de hand fotograferen
valt zeker niet mee, omdat je door allerlei begroeiing heen moet worstelen met de camera.

Tijdens het fotograferen van de spin, komt er een prooi in het web terecht.

Tijgerspin met prooi

Het is werkelijk een fantastisch gezicht om te zien hoe de spin de prooi bewerkt.
In het achterlijf zitten de web-klieren en er komt niet 1 draadje uit die klieren,
maar een soort lint. Met de poten wordt de prooi rondgedraaid 
en ondertussen wordt deze volledig ingekapseld.

En met nog een prooi

Ik dacht altijd dat ze dit doen om de prooi te bewaren en in een later stadium 
op te eten. Maar de Tijgerspin nam de ingekapselde prooi mee naar het
midden van het weg en begon deze langzaam leeg te zuigen.

Erg fascinerend om te zien en ik had mazzel, want een tweede
prooi diende zich aan en die kreeg exact dezelfde behandeling.

Inmiddels werden we aardig moe en werd de uitgang opgezocht.
Op de terugweg naar de uitgang ook nog even langs een plekje waar zandhagedissen
voorkomen. Er zaten een aantal exemplaren te zonnen op de boomstronken,
maar de mooie groene kleur bij de mannetjes was verdwenen.

Eerder dit jaar was ik eventjes in de AWD en ten zaten er wel groengekleurde
mannetjes op de boomstronken te zonnen.

Zandhagedis

De plaatjes daarvan had ik nog niet eerder geplaatst,
dus die krijgen hier ook maar een plekje.

Zandhagedis

Ik moet zeggen dat het fotograferen met de macrolens toch wel
weer eens erg leuk was en compleet anders dan wat ik anders doe.
Omdat ik tegenwoordig steeds vaker macro-foto's voorbij zie komen,
waarop de dieren heel veel ruimte krijgen, heb ik mij voorgenomen
om dat ook eens te gaan proberen.

In een volgend blog aandacht voor een twitch van een zeldzame vogelsoort
en de Boerenzwaluw.

Boerenzwaluwen

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html