"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zondag 18 november 2018

Jonge Zwarte Roodstaarten in Frankrijk

Jonge Zwarte Roodstaart

Dit jaar ging de vakantie richting het oosten van Frankrijk, de Rhone-Alpes.
Drie weken met de start in de laatste week van juli.
Qua vogels een slechte periode, want bijna alle jongen hebben
het nest verlaten en vanaf dat moment verminderd
de zichtbaarheid enorm.
Daar kwam bij dat het overdag bijna 3 weken lang een temperatuur was van 35+
en dat is nou niet bepaald een temperatuur waarbij de vogels lekker rondhuppelen.

Omdat we al eerder in deze omgeving geweest waren, wist ik exact 
wat ik waar kon zien cq verwachten.
Tijdens een verkenningsrondje hoorde ik een IJsvogel op een 
voor mij bekende plek.
Gauw een stok plaatsten op een aantrekkelijke plek en over een paar dagen
maar weer eens kijken of de stok gebuikt zou worden.

Op het platteland van Oost-Frankrijk is de Grauwe Klauwier een
algemeen voorkomende vogel.
Maar je moet wel weten in wat voor biotoop je moet zoeken.
Grote, open weideachtige stukken land met daar omheen struweel
is de plek waar je de Grauwe Klauwier kunt zien.

Wanneer je zo'n veelbelovend gebied tegenkomt,
dan is het niets anders dan de toppen van de struiken en de paaltjes afspeuren.

Grauwe Klauwier

In de omgeving van de camping zijn diverse plekken waar Grauwe Klauwieren
te vinden zijn. In de periodes dat er jongen zijn, moet er veel gejaagd worden
en is de zichtbaarheid behoorlijk groot.
Vaak hebben ze een aantal favoriete uitkijkplekken en met een portie geduld
kun je dan de Grauwe Klauwier fotograferen.
Vooral de mannetjes zijn erg fotogeniek, maar als de jongen éénmaal uitgevlogen zijn,
lijkt het wel of de mannen als eerste de anonimiteit induiken.

Grauwe Klauwier

In de weken dat wij er zijn, kan ik maar mondjesmaat Grauwe Klauwieren vinden.
Heel af en toe een mannetje, maar het overgrote deel zijn vrouwtjes en jonge vogels.

Grauwe Klauwier

Als ik vroeg in de ochtend op pad ga om te fotograferen, zie ik wel genoeg 
prachtige onderwerpen. Zomertortels, Rode Patrijzen, diverse soorten reigers en
nog een aantal mooie andere soorten. Maar alles is heel snel weg en ik
krijg erg weinig kansen op een foto.

Ik zie zelfs een keer een Otter wegschieten.
Toen ik het dier weg zag rennen, wist ik niet wat ik zag.
Had ik dat nou goed gezien?
Nadat ik allerlei soorten dieren in mijn hoofd de revu had laten passeren,
wist ik het toch zeker. Hoewel het een hele rare plek was voor zo'n dier,
kon het echt niets anders zijn dan een Otter.

Ik heb lang gewacht en ben verschillende keren terug geweest,
maar het dier liet zich niet nogmaals zien.

Na iets meer dan een week geef ik het min of meer op.
Vogels laten zich niet echt goed zien en het licht is al heel vroeg keihard.

Grauwe Klauwier

Maar de IJsvogel bleef wel een beetje trekken.
Al snel begreep ik dat er jonge IJsvogeltjes in het spel waren,
maar ook dat ze waarschijnlijk snel uit zouden vliegen.
De vissen welke aangevoerd werden, waren al van behoorlijke afmetingen.

Eén keertje heb ik er een paar uurtjes van mogen genieten.
De volgende dag waren ze uitgevlogen en vertrokken naar een voor mij
onbereikbare plek.

IJsvogel (man)

Maar behalve vogels valt er natuurlijk meer te zien.
Vorig jaar stuitte ik op een mooi veldje met kruiden en daar stikte het van de vlinders en
ook op de camping zijn een aantal plekken waar vlinders rondfladderen.

Omdat het 's ochtends al heel vroeg warm was,
waren de vlinders ook al snel actief.

Icarusblauwtje

Vlinders zijn schitterende dieren.
Als je bij zo'n veldje staat, dan zie je een enorme diversiteit qua kleuren en afmetingen.
Ze zijn natuurlijk enorm fotogeniek, maar tegelijkertijd erg lastig te fotograferen.
Zeker als het erg warm is en de vlinders daardoor zeer fladderig zijn.
Om in mijn vakantie al om 5 uur op pad te gaan om vlinders
te fotograferen, vind ik net even te overdreven.

Boomblauwtje

Dus moet ik mij maar behelpen met mijn kleine witte parapluutje en
proberen om de vlinders in de schaduw te zetten.

Kleine Vos


Dagpauwoog

Ik kan je vertellen dat het nog niet meevalt om bij hoge temperaturen in
de brandende zon achter de vlinders aan te lopen.

Iedere natuurfotograaf heeft een aantal wenssoorten.
Ongeacht of je vogels, zoogdieren of insecten fotografeert.

Mijn jarenlange wenssoort is de Koninginnenpage.
Vorig jaar dacht ik dat ik hem te pakken had, maar na het goed bekijken
van de eerste foto's op mijn schermpje, zag ik
dat ik de Koningspage tegen gekomen was.

Ook dit jaar kom ik die vlinder weer tegen.
Het lukt mij alleen dit keer niet om er een mooie foto van te maken.
Wanneer ik terugkom op de camping zie ik een grote geel/witte vlinder vliegen.
Ik ben stomverbaasd en geloof in eerste instantie mijn ogen niet.
Het zal toch niet waar zijn......

Koninginnenpage

Ik weet niet hoe het met anderen is, maar wanneer ik een diersoort tegenkom
die hoog op mijn lijstje staat, dan gaat het bloed sneller stromen en wordt ik enthousiast.
Uiteraard vliegt de vlinder net die richting op, die voor mij het lastigst is om te volgen.
Het zal niet zo zijn .....

Na een korte, maar hevige achtervolging zie ik de vlinder landen in een vlinderstruik en
zie ik dat het inderdaad een Koninginnenpage is.

Het is al een iets ouder exemplaar, maar dat mag de pret niet drukken.
Een onverwachte kans voor mij en de vlinder vindt het schijnbaar leuk om 
het mij zo lastig mogelijk te maken.

Koninginnenpage

Maar een paar keer krijg ik de vlinder in vol ornaat op de foto.
Omdat de omgeving dan niet zo heel fraai is,
hebben die foto's het blog niet gehaald.

Dan valt mijn oog op een opvallende rups.
Volgens mij de rups van de Koninginnenpage, maar wanneer ik naar foto's
op internet kijk, zie ik oranje-achtige vlekken op die rupsen.
Mijn rups heeft gelige vlekken.

Rups van Koninginnenpage

Ik heb begrepen dat er dichtbij de camping iemand woont die vlinders kweekt,
dus misschien is het de rups van een andere soort.
Tot het tegendeel bewezen is, hou ik het dus op de Koninginnenpage.

Rups van Koninginnenpage

Op het einde van de derde week veranderd het weerbeeld.
Het wordt ietsje koeler (zo'n 24 graden) en dan wordt het weer aantrekkelijk
om toch maar weer op vogeljacht te gaan.

Ik maak een verkenningsrondje langs diverse plekjes en op
1 van de laatste plekjes die ik bezoek, hoor ik
het geluid van bedelende jonge vogels.

Ik zoek waar het geluid vandaan komt en al gauw zie ik de dader.

Jonge Zwarte Roodstaart

Een jonge Zwarte Roodstaart zit op een stapel hout en schreeuwt om voedsel.
Meestal is er dan eten in aantocht en ik zoek naar de oudervogels.

Zwarte Roodstaart (man)

Na even goed rondkijken zie ik de vader zitten.
Mooi op een paaltje met een lekker hapje  voor het jong.

Het mannetje schrikt even van de huiskat en landt iets verder weg.

Zwarte Roodstaart

Ik richt de camera op het jong en ben in afwachting van een voermomentje.
Dan blijkt dat de plek waar ik met de auto sta niet de beste is.
Er komt een andere auto aan en die kan mij onmogelijk passeren.
Zwaar balend rij ik weg en keer om zodra ik de kans krijg.

Maar het jong is verdwenen en waar ik ook kijk,
het is niet meer terug te vinden.

Maar ik heb weer een reden om vroeg op te staan en
dat doe ik dus ook de volgende ochtend.

Het makkelijkst is om jongen op het bedelende geluid te vinden en al snel
heb ik hem in de gaten. Ietsje verder weg dan gisteren, maar wel op acceptabele afstand.

Zwarte Roodstaart

Maar het jong duikt weg aan de andere kant van de houtstapel en
dat betekend het einde van deze kans.

Maar ik hoor nog een bedelend geluidje.
Ik rij een stukje door en zie jong nummer 2 zitten.

Jonge Zwarte Roodstaart

Dit is duidelijk de jongste van de twee, zoals aan het verenkleed te zien is.

Nu hou ik wel rekening met de mogelijkheid dat er een auto kan passeren,
als het tenminste geen busje of iets dergelijks is.

Jonge Zwarte Roodstaart

Het vrouwtje zie ik maar 2 keer en het is voornamelijk het mannetje 
dat de jongen aan het voeren is.

Zwarte Roodstaart

Het ochtendlicht is mooi en de vogels komen op voor mij ideale plekken.
Maar of de duvel ermee speelt..........
Een kleine vrachtwagen moet er langs en het geluid wat
hiermee gepaard gaat, is genoeg om het jong te verjagen.

Zwarte Roodstaarten

Nadat ik de auto gekeerd heb en weer op de plek terug ben, zie ik
dat vader en kind aan het rondtrekken zijn.
Het territorium van de Roodstaarten is behoorlijk groot en ik kan ze
maar op een paar plekjes aardig op de foto krijgen.

Het geluk is met mij, want beide jongen kiezen een mooi plekje uit.

Jonge Zwarte Roodstaarten

Geduldig wachten de jonkies totdat de ouders met eten komen en
jonge vogels moeten constant gevoerd worden.
Het is dus simpelweg afwachten totdat 1 van de ouders met eten langskomt.

Zwarte Roodstaart

De jongen zien dat er eten aan zit te komen en beginnen duidelijk te maken,
dat ze enorm honger hebben.
Zoals bij alle jonge vogels gaat de bek wijd open en wordt er
zo hard mogelijk met de vleugels gewapperd.

Zwarte Roodstaarten

Als er meerdere jongen zijn is het altijd lastig om het jong uit te kiezen
dat waarschijnlijk het hapje gaat krijgen.
Omdat het voorste jong het meest met de vleugels wappert, gok ik erop
dat de ouder dit jong zal gaan voeren.

Zwarte Roodstaarten

En inderdaad krijgt het voorste jong het hapje in de snavel geduwd.
Omdat er onweer dreigt, wordt ik terug verwacht op de camping.
Helaas, want ik had de verwachting dat ik nog wel
wat leuke foto's kon maken.

De volgende dag is de éénnalaatste vakantiedag en dat houdt in
dat er opgeruimd en ingepakt moet worden.
Ik kan 's ochtends vroeg nog 1 uurtje kijken bij de Roodstaarten,
maar helaas laten ze zich niet zien op een mooie afstand.
Ze blijven veel te ver weg en ik laat ze verder maar met rust.

Jammer dat ik ze niet een paar dagen eerder tegen was gekomen,
want dit zijn toch wel buitenkansjes.

De Zwarte Roodstaarten zorgde toch nog voor een onverwacht einde
qua vogelfotografie. De natuur valt niet te voorspellen.

In een volgend blog gaan we polderen met oa deze:

Ruigpootbuizerd

Tot de volgende maand,
René

donderdag 25 oktober 2018

Edelhertenbronst

Edelhert

Medio september is de Veluwe het strijdtoneel van de Edelherten.
De bronst van deze dieren is een prachtig spektakel en oefent ieder
jaar een grote aantrekkingskracht op mij uit.
In het park de Hoge Veluwe is op een aantal plekken
de bronst heel mooi te aanschouwen, want er wordt op
vaste tijden wat lokvoer gestrooid en dat lokt de hindes naar de open vlaktes.

Wanneer de hindes de dekking uitkomen, volgen de geweidragers vanzelf.

Een grote lading fotografen en dagjesmensen komen op het spektakel af en
dat geeft iedere dag wel een kolderiek gezicht.
Sommigen noemen het een circus (ik ook), maar voor velen
is het ook een sociaal gebeuren.
Lekker met bekenden een beetje ouwehoeren en elkaars foto's bekijken.
Veel sterke verhalen en uiteraard elkaar de ogen uitsteken met
de mooiste, nieuwste en duurste apparatuur.

Maar als je er doorheen prikt en je min of meer afsluit voor
de grote horde, dan kun je je laten trakteren op een mooi natuurverschijnsel.
Wanneer de hindes het bos uitkomen en de geweidrager(s) daar achteraan
hobbelen, dan is dat iedere keer weer indrukwekkend.
Of je nou in je eentje staat te kijken of met tweehonderd gelijkgestemde,
het maakt eventjes niets uit.

Omdat ik te ver weg woon, ga ik niet zomaar eventjes een paar uurtjes
naar het Park de Hoge Veluwe.
Ik maak er altijd een dagje van en bezoek dan een aantal hutten.

Boomklever

Helaas zijn is de leiding van het park knettergek geworden inzake 
het beleid omtrent de vogelhutten.
Er mag niet meer gevoerd worden, omdat de wilde Zwijnen dan de boel slopen.
Dus eerst slopen ze een klein, maar uiterst aantrekkelijk en succesvol, vogelhutje 
en zetten daar een veel grote exemplaar voor in de plaats.
Deze nieuwe hut was een enorm succes en werd met veel plezier bevolkt
door heel veel mensen.
Er werd zelfs ook een andere hut vernieuwd en vergroot, omdat er
teveel mensen op de eerste hut afkwamen.
Twee prachtige plekken met grote hoeveelheden vogeltjes, muizen,
een paar Eekhoorntjes en af en toe een leuk extraatje in de vorm
van een Ree, Wild Zwijn of een Sperwer.

Goudvink

Maar nu er niet meer gevoerd wordt, haken de dieren snel af.
Natuurlijk wordt er af en toe wat gedronken of een bad genomen,
maar wanneer je in een uur tijd nog geen tien vogeltjes langs ziet komen, dan weet je genoeg.

In dezelfde tijd kwam er een paar maanden terug al gauw een stuk of 60 langs.
Kruisbekken, Appelvinken, allerlei soorten mezen etc etc.

Grote Bonte Specht

Nu wordt het geduld enorm op de proef gesteld en haken de meeste personen af.
Was het eerder hopen dat er een plekje vrij was in de hut, nu kun je
eenvoudig aanschuiven en gaan zitten waar je wil.
Dat laatste is natuurlijk wel fijn, maar als je dan alleen een koolmees en een
pimpelmees te zien krijgt, neemt het enthousiasme snel af.

Natuurlijk komt meestal ook wel de eeuwige Grote Bonte Specht langs en zo nu en dan
een andere leuke soort. Maar het is echt schrapen tov een jaar geleden.

Grote Bonte Specht

Dat er in het verleden teveel gevoerd werd en het bijna onmogelijk was
om een foto te maken waar geen voer opstond is wel een punt.
Maar helemaal niet meer voeren is het andere uiterste.
Gewoon een paar voersilo's ophangen en wat vetbolletjes en dat 
zal voor genoeg aantrekkingskracht zorgen.

Is het dan alleen maar kommer en kwel?
Nee, natuurlijk niet.
Je kunt altijd nog wel een leuk plaatje maken hoor.
Met het juiste licht en de juiste instellingen kan een
gewone Vink ook voor een fijn totaalplaatje zorgen.
Je moet er alleen lang op wachten.....

Vink

Maar voor een Vink hoef ik geen uur te rijden en ook geen aardig entree-bedrag te betalen.
Die heb ik gratis in mijn tuin.
Ik kwam hier altijd voor de Kruisbekken, Eekhoorns, Goud- en Appelvinken.
Het was altijd leuk, maar ze zullen mij niet snel terug zien.

Heggenmus

Ook al ben ik erg blij met de foto's van deze Heggenmus en die van de Roodborst.

Roodborst

Als het dan een beetje tegenvalt in de vogelhutten, is het
best lastig om de tijd vol te maken.
Struinen mag ook niet meer in het park en in de bronsttijd zijn ook nog
een aantal stukken afgesloten voor bezoekers.

Omdat ik niet zo thuis ben in het park, weet ik ook niet waar ik bepaalde
dingen kan vinden. 

Roodborst

Dan maar op zoek naar Paddenstoelen, maar door het droge en warme weer
zijn die bijna niet te vinden.

Als een tweede bezoek aan de vogelhut ook niets oplevert,
besluit ik maar om vast naar de wildbaan te gaan.
Gewoon een beetje in het zonnetje zitten en hopen dat de
boswachter iets eerder begint met voeren.

Maar de boswachter laat zelfs nog iets langer op zich wachten.
Wanneer de appeltjes gestrooid zijn, duurt het gelukkig niet lang voordat
de eerste hinde uit het bos komt.

De bazin van het stel bepaalt wanneer de kust veilig is en
dat de vrouwen en kinderen gerust de appeltjes kunnen opeten.
De geweidrager komt er achteraan en probeert het bronstroedel bij elkaar te houden.

Edelhert

Het plaatshert ruikt en proeft de lucht op, om te ontdekken of een hinde
gereed is om gedekt te worden. 

Edelhert

Zo nu en dan burlt het plaatshert en laat aan de concurrentie weten dat hij de baas is.
Er zijn twee velden op de wildbaan waar gevoerd wordt en beide velden
kent een plaatshert. De hindes lopen van het ene veld naar het andere veld
en de twee mannen doen er alles aan om in de gunst van de vrouwen te komen.

Af en toe ontstaat er een dreigende situatie en een paar keer
komt het tot een korte confrontatie.

Maar de bronst is dit jaar een beetje tam.
Het is eigenlijk te warm en het komt niet echt los.
Als het in de ochtend lekker koud is, komen er schijnbaar meer hormonen
vrij en dat zorgt voor meer passie en spanning.

Hindes en jonge Edelherten

Het hele mooie weer zorgt ook voor hard licht en flinke schaduwen.

Omdat de Hindes naar het andere veld verhuizen,
ga ik daar ook maar een kijkje nemen.

Edelhert

Wanneer ik bij het andere veld aankom, zie ik dat het plaatshert van het andere
veld ook ter plaatste is. Dat kan voor leuke strubbelingen zorgen.
Eén van de herten begint te burlen en neemt precies een houding aan,
welke ik graag eens op de foto wil zetten.
Het resultaat viel een beetje tegen vanwege het felle zonlicht,
maar met wat extra bewerkingen komt bovenstaand plaatje eruit.
Niet optimaal, maar ik plaats hem toch.

Edelhert

Het burlen is een indrukwekkend geluid.
Iedere burl zorgt voor ratelende camera's en ongetwijfeld voor veel
dezelfde soort foto's uit verschillende camera's.
Het is niet ieders ding, maar het is nou eenmaal 1 van de weinige plekken
waar je de bronst zo mooi kunt observeren.

Wanneer de appeltjes op zijn en de herten zich langzaam maar zeker 
terug beginnen te trekken in het bos, is het tijd om naar DE bronstplek
van het Park de Hoge Veluwe te gaan.

Een plek waar je geen last hebt van die takkenzooi in de achtergrond en 
waar je mooie tegenlicht opnames kunt maken.

Iets na 6 uur kom ik aan op de plek en zet mijn statief neer.
De zon gaat om 19:30 uur onder en het park sluit om 20:00 uur.
Tijd zat om een paar mooie foto's te maken.

Maar het onderwerp van de foto's heeft geen zin.
Het is al na 19:00 uur wanneer er eindelijk een hinde uit het bos komt.
Het licht neemt snel af en de ISO moet steeds verder omhoog.

De herten blijven op grote afstand, dus is het een beetje behelpen.

Edelherten

Er is 1 baas hier met een groot bronstroedel,
maar er lopen ook nog 4 andere mannen in de rondte.

Edelhert

Maar helaas is de afstand tussen de burlende Herten te groot.
Geen confrontaties deze avond.
Jammer, maar als ze maar gewoon ietsje dichterbij komen.

Dan eindelijk komen ze mijn richting op.

Ineens hoor ik geburl van de andere kant en zie ik het Plaatshert
mijn kant op komen rennen.

Edelhert

Op F4.5 en 1/30ste erg lastig, maar omdat het hert ietsje vertraagd
tijdens het voorbij gaan, komt er toch iets aardigs uit de camera.

Wanneer het andere Hert verdreven is, komen de hindes ook mijn kant op.

Bronstroedel

Met ISO 2000 krijg ik een sluitertijd van 1/80ste en diafragma van 4.5
Als ik op mijn schermpje kijk, heb ik het idee dat ik naar
een tekening van Rien Poortvliet zit te kijken.

Ik rommel nog een beetje met de witbalans en zie het beeld nog iets beter worden.
Een beetje korrelig en door de lange sluitertijd en kleine scherptediepte
ontstaat er een onscherpte waar ik wel content mee ben.

Bronstroedel

De tweede foto van het bronstroedel heb ik ietsje lichter afgewerkt,
Beetje jammer dat de lucht niet mooi oranje of rood is op dit moment, maar ja.

Dan komt het moment dichterbij waarom ik juist deze dag naar het park ben gegaan.
Normaliter ga ik niet op pad op zo'n zonnige dag, maar deze dag heb ik
daar bewust op uitgekozen. Ik hoop namelijk op een prachtig gekleurde lucht
wanneer de zon onder gaat of is gegaan.

Dan moet er uiteraard nog wel eventjes een Hert op de juiste plek gaan staan.

Burlend Edelhert

Dit was ongeveer het plaatje dat ik in gedachten had.
Helaas stond ik op de verkeerde plek en kon Hert en ondergaande zon
niet in 1 foto vangen.
Volgend jaar maar meer naar rechts gaan staan.

Bovenstaand beeld is dus gemanipuleerd.

Hoewel het ideale beeld er dus net niet inzat,
werkte het Plaatshert wel even heel goed mee.

Edelhert

De zon is inmiddels een kwartiertje onder en de lucht kleurt mooi geel en oranje.
Niet het gehoopte rood, maar het is een mooi alternatief.
Het Plaatshert loopt langzaam de heuvel op en door het tegenlicht
ontstaat er een prachtig silhouet.

Edelhert

Een gevecht of paring in dit licht en op die plek is het summum,
maar hier doe ik het ook voor.
Een mooi einde van de dag.

Burlend Edelhert

Het Plaatshert burlt nog een keertje extra voor mij en verdwijnt aan 
de andere kant van de heuvel.
Tijd om de spullen in te pakken en na een lange dag
terug te rijden naar Amsterdam.

Volgend jaar weer nieuwe kansen.

In een volgend blog aandacht voor de vakantie in Frankrijk met oa:

De IJsvogel

Tot de volgende keer,
René

















http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html