"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zondag 17 juni 2018

Fotohut in Noord-Brabant Deel I: De Havik

Havik

De beste manier om foto's van vogels te maken, is om ze naar je toe te laten komen.
Wanneer vogels volledig op hun gemak zijn, kun je prachtige foto's maken.
Een fotohut is daar ideaal voor.
Nou zijn er de laatste jaren enorm veel fotohutten in Nederland bijgekomen en
het is duidelijk dat er een grote behoefte is naar dit soort plekken.
Die behoefte is zo groot dat het bijna onmogelijk is om zo'n fotohut
op korte termijn te huren.

Al jaren probeer ik om een Havik te fotograferen op een plukplek.
Twee keer was het bijna gelukt.
Vlakbij mijn huis was er een Havikshorst en het paartje, inclusief de jongen
heb ik uitgebreid kunnen bekijken en fotograferen.
Het jaar daarop vond ik de plukplek, maar werden de Haviken verjaagd
door een paartje Buizerds.
Daarna kreeg ik de tip van een plukplek in een ander stukje bos.
De intentie was om daar een schuilhut te plaatsen, maar het Havikpaar stopte
om onduidelijke reden met de nestbouw en week uit naar een ontoegankelijk terrein.

En dan zie je al die mooie Havikfoto's voorbij komen op facebook.
Genomen uit fotohutten waar best wel een aardig prijskaartje aanhangt.

Vorig jaar kreeg ik de kans om zo'n hut op korte termijn te huren.

Grote Bonte Specht

Een hut in Noord-Brabant waar regelmatig de Havik te zien is.
Omdat ik weet dat het een bepaalde dag goed weer gaat worden,
heb ik naar een nog vrije hut gezocht, waar veel te zien is.
Mijn grootste probleem met de huurhutten is dat je ze zover
van te voren moet boeken. De ellende is dat je dan
nooit ongeveer weet wat voor weer het gaat worden.
Hierdoor kan je dagje fotograferen mooi in het water vallen. Letterlijk.

Toen ik daar vorig jaar aankwam, zag ik direct dat het lastig ging worden.
Het is een prachtig ingegraven hut, met een mooie vijver ervoor,
maar de open plek is niet zo heel groot (dus weinig licht) en met mijn lens wordt het dan moeilijk.

's Ochtends bleek dan ook zeer lastig te zijn en de meeste foto's konden zo de prullenbak in.
Toen het zonnetje van achter de hut kwam ging het beter.

Al een tijdje liep ik op die manier tegen de beperkingen aan van mijn sigma 50-500mm lens aan.
Een prachtige lens, maar een echte goed-weer-lens.
Bij het laatste licht een Velduil fotograferen bleek onmogelijk
en dat zorgde voor irritatie bij mij.

Ik was al een tijdje op zoek en pas geleden kreeg ik de kans om 
een oude Minolta-lens voor een mooi prijsje over te nemen.
Een Minolta 400mm F4 primelens.
Een prachtig ding, maar lastig om aan te wennen.

Jonge Koolmees

De lens is vele malen lichtsterker dan mijn sigma-lens en
de autofocus is ook veel sneller.
Maar ik mis wel een beetje de mogelijkheid om in te zoomen of uit te zoomen.
Het belichten is een stuk lastiger.
Tevens moest ik met de micro-adjustment de lens goed afstemmen op de camera.
Ook blijkt in de praktijk dat ik rekening moet houden met de crop-factor van de camera.
Die factor blijkt 1,5 te zijn en dus kom ik met 400mm inclusief
de cropfactor uit op 600mm.
Dit is eigenlijk teveel voor zo'n fotohut en daar kom ik in de praktijk dan ook achter.

Op 25 mei zie ik dat het de komende dagen aardig tot mooi weer wordt.
Ik kijk op internet of er een fotohut vrij is en blijkt dat op 28 mei
de hut in Noord-Brabant (waar ik dus in 2017 een keertje was) nog te boeken is.

Op 28 mei om 07:00 uur zit ik geheel geïnstalleerd in de hut.
Nieuwe lens op de camera en mijn oude lens op de reserve-body.
Laat ze maar komen.
Uiteraard hoop ik op de Havik, maar met de ervaring van vorig jaar
is het vertrouwen niet heel hoog.

Maar als snel zie ik een grote vogel door de bomen zweven
en voor de hut landen.

Havik

Het zonnetje komt spaarzaam door de bomen heen en de lichtomstandigheden zijn lastig.
Met ISO 2000 haal ik een sluitertijd van 1/320ste op F5.
Met de sigma 50-500 mm maak ik ook wat foto's, zodat ik thuis mooi kan vergelijken.
Maar de sigma kan op geen enkele wijze concurreren met de Minolta.
De Minolta is vele malen sneller, scherper en ik heb veel minder last van ruis.
Alleen het niet uit kunnen zoomen en daarmee meer ruimte rond de Havik te krijgen
is een negatief puntje. 
Ik heb ook moeite om juist te belichten.
Het licht schijnt op een zodanige manier door de bomen,
dat de veren van de prooi als snel overbelicht zijn.
In de nabewerking heb ik een hoop moeten corrigeren, maar
er blijven uitgebeten stukken wit tussen zitten.

Havik

Veel vogels die zich bij een fotohut laten zien, zijn niet zo heel schuw.
Maar vogels die af en toe langskomen zijn dat wel.
Daarom ga ik ook het liefst alleen, zodat er geen geluid uit de hut komt.
Als het wat rustig is met vogels, ben je toch gauw geneigd om even te gaan kletsen.
En dat zorgt er juist voor dat de schuwere soorten niet langskomen.

Ik ga ook het liefst op een moment dat het een aantal dagen erg warm/droog is geweest.
Dan heeft zo'n vijver namelijk een grote aantrekkingskracht op dieren.
Ik heb daar deze keer ook goed opgelet en het wordt deze dag zo'n 30 graden.
Ik heb alleen de pech dat het de avond ervoor erg hard geregend heeft
en dat er dus in de hele omgeving plasjes zullen liggen en
er dus minder vogels naar de vijver zullen komen.
Dat blijkt ook wel, want het is de hele dag betrekkelijk rustig.

Maar de vroeg gearriveerde Havik blijft lang aanwezig voor de hut.

Havik

De vogel is wel erg op zijn hoede en doet erg rustig aan met het plukken van de duif.
Hij blijft ruim een half uur aanwezig en dat geeft mij de kans om
met beide camera's te fotograferen en te experimenteren met de belichting.
Thuis blijkt het verschil tussen beide lenzen vele malen groter 
dan ik van te voren had gedacht.
Ik had de nieuwe lens al eerder uitgebreid gebruikt/getest in de polder en
toen waren de resultaten bedroevend.
Maar ik heb gemerkt dat ik er gewoon mee moest leren omgaan
en het vergt een andere aanpak dan met de sigma 50-500mm lens.

Nu ik er beter aan gewend ben, wil ik hem beslist niet meer kwijt.

Havik

Dan hoor ik het gekrijs van een Buizerd.
En ik hoor het gekrijs van een tweede Buizerd.
Er wordt duidelijk gecommuniceerd en ik hoop op een confrontatie.
Ik zit er helemaal klaar voor en ik hoor het gekrijs langzaam maar zeker naderbij komen.

De Havik heeft schijnbaar geen zin in gezanik en verlaat de boomstronk voor de hut.

Maar de Buizerd heeft waarschijnlijk nog niet door dat er iets te halen valt
en laat zich (nog) niet zien.

Dat wordt later op de dag ruimschoots goedgemaakt en
de Buizerds komen in deel II aan bod.

Nu de Havik is verdwenen en de eerste Buizerd zich pas twee uur later liet zien,
verleg ik mijn aandacht op de andere aanwezige vogels.

Nou krijg je al snel allerlei standaard fotohut-plaatjes.
Alle fotohutten hebben een beetje dezelfde soort setting en
zeker de hutten welke in een bos gesitueerd zijn en waar een vijver aanwezig is.

Badderende jonge Koolmees

Dan ben je gauw geneigd om foto's te maken van vogels die een bad nemen.

Badderende Appelvink (vrouw)

Best leuk natuurlijk, maar wanneer je dat al een aantal keren gedaan hebt,
wordt het wel een herhaling van zetten.
Dus is het zaak om de setting aan te passen, zodat je
plaatjes krijgt die net iets anders zijn.

Ik heb dat geprobeerd door alleen op bepaalde plekken te voeren en
om die plekjes iets anders in te richten.

Grote Bonte Specht

Zoals ik al eerder vertelde viel het aantal soorten een beetje tegen en moest ik
het vooral doen met twee Grote Bonte Spechten, een paar jonge Koolmezen
en een paar Boomklevers. 

Grote Bonte Specht

Grote Bonte Specht

Grote Bonte Spechten zijn vaak vaste bezoekers van de voerplekken bij fotohutten,
maar ik kan het iedere keer toch niet laten om ze toch te fotograferen.
Gelukkig laten ze zich redelijk makkelijk sturen.
Vogelpindakaas is daar ideaal voor.
Gebruik geen gewone "mensen"-pindakaas, want daar zit teveel zout in.
Dat is erg slecht voor vogels.

De overgebleven resten van de duif leveren ook extra mogelijkheden op.
Het karkas trekt vliegen aan en deze vliegen werden smakelijk
opgepeuzeld door de Boomklevers.
Daarover meer in deel II.

Nadat het Buizerd-paar een aantal keren langs geweest was,
kwam de toegift van de Havik.

Havik 

Omdat het later op de dag is en er beduidend meer licht op de plek is,
kan ik nu ook betere foto's maken met met tweede camera en de sigma-lens.
Hiermee kan ik dus uitzoomen en meer van de omgeving laten zien.
Door het uitzoomen (bij bovenstaande foto is dat op 250mm) wordt de achtergrond wel 
wat meer zichtbaar en dus rommeliger.
Omdat ik ook nog eens met deze lens met een kleiner diafragma moet fotograferen,
wordt dat rommelige nog meer versterkt.

Havik

Met de Minolta lens heb ik dan eigenlijk iets teveel Havik in beeld,
maar het totaalplaatje bevalt mij veel beter.
Na deze dag in de fotohut ben ik helemaal om en zal ik vanaf nu
de Minolta standaard op de camera hebben.
Ik zal alleen in vervolg rekening moeten houden 
met de afstand van de camera tot het onderwerp.
Dat zal iets verder worden dan ik gewend was.
Scheelt ook weer een heel stuk tijgeren iedere keer ;-)

Havik

Met deze laatste foto van de etende Havik komt er een eind aan deel I.

In deel II komen de Buizerds aan bod.

Buizerd

Tot de volgende keer,
René

vrijdag 1 juni 2018

De Torenvalk en de Bruine Kiekendief

Bruine Kiekendief

In de polders waar ik regelmatig fotografeer komen veel soorten roofvogels voor.
Vier soorten uilen zijn er met een beetje geluk te bewonderen.
De Kerkuil is de meest algemene, maar ook een echte nachtvogel.
Maar heel af en toe laat deze zich overdag zien.
Net als de Ransuil, welke ik een paar weken geleden mooi zag jagen
toen de zon nog minstens een uur op was.
De Velduil is op een aantal plekken (met aardig wat geluk) te aanschouwen
en vorig jaar had een Steenuil zijn intrede gedaan.

Ook Sperwer, Havik, Boomvalk en Slechtvalk zijn aanwezig,
maar de meest algemene roofvogel is toch wel de Torenvalk.
Bij ieder tochtje door de polder zie ik er wel een aantal en
op een paar plekken zijn ze zelfs redelijk goed te benaderen.
Twee andere soorten roofvogels laten zich ook regelmatig zien.
De Buizerd en de Bruine Kiekendief.
Die laatste is een vogel die niet het hele jaar te zien is in de polder,
maar als de Bruine Kiekendief in Nederland is kun je hem op
een aantal plekken prachtig bekijken.
Omdat de Buizerd in een komend blog uitgebreid aan bod komt,
gaat het nu over de Torenvalk en de Bruine Kiekendief.

Torenvalk (vrouw)

Voor een 100% trefkans op een Torenvalk hoef je alleen maar lang de dijk te rijden.
Dit blijkt het ideale jachtterrein te zijn voor de Torenvalk.
Met een beetje geluk zie je zomaar drie of vier Torenvalkjes in de lucht hangen.

Maar er zijn ook een aantal plekken waar je ze met grote zekerheid op
een paaltje kunt tegen komen.

Torenvalk (man)

Nou zijn er een aantal die al wegvliegen wanneer je op 30 meter afstand de
auto stil zet. Maar er zijn er ook een paar die, met een beetje beleid, tot op een
paar meter te benaderen zijn.

Torenvalk

Maar een Torenvalk op een paaltje heb je op een bepaald moment wel gezien
en iedereen wil graag een Torenvalk in de lucht op de foto.
Nou is de Torenvalk wat dat betreft de soort die het makkelijkst vliegend is 
vast te leggen. Een biddende Torenvalk beweegt bijna niet, dus is
het in principe een eitje .
Maar in de praktijk blijkt dat vaak toch erg tegen te vallen.

Biddende Torenvalk

Sowieso is het lastig qua licht.
Zulke achtergronden zijn altijd saai en ze laten zich meestal niet
zien wanneer het licht ideaal is.

Een tweede element waar je rekening mee moet houden is de wind.
Vogels positioneren zich bijna altijd met hun kop recht in de wind.
Kijk maar een naar kokmeeuwen die in het water liggen,
wanneer het hard waait en regent.
Allemaal met de kop in de wind en je ziet ze meedraaien met de wind.

Bij de Torenvalk is het net zo.
Ze hangen altijd in de lucht met de wind vol op de kop.
Dus als je een Torenvalk mooi van voren wilt fotograferen,
dan moet je zelf de wind in de rug hebben.

Torenvalk

Heb je als fotograaf de wind tegen, dan krijg je plaatjes zoals hierboven.

Niet alleen een foto van een biddende Torenvalk is gewild,
maar natuurlijk ook foto's van een Torenvalk met prooi.

Torenvalk

Als je regelmatig Torenvalken tegenkomt is dat ook niet
zo'n heel groot probleem. Je ziet het niet iedere keer,
maar het lukt toch wel  met enige regelmaat.

Maar wanneer je de vogel dichter benaderd, zal de Torenvalk
al snel denken dat hij zijn prooi kwijt kan raken en daarom
een veiliger plekje zoeken.

Ik heb wel een keertje geluk gehad om een prooi-etende Torenvalk
uitgebreid te kunnen fotograferen, maar meestal vliegen ze gewoon weg.

Maar ook in dit soort gevallen is de beste manier om de vogel naar je toe te laten komen.

Ik zie weer eens een Torenvalk langs de weg boven de berm hangen en
besef mij dat er maar 1 plekje in de buurt is, waar de 
Torenvalk een eventueel gevangen prooi kan oppeuzelen.

Ik zet de wagen zodanig neer, dat ik goed uitzicht heb op het paaltje.

Torenvalk met muis

Ik zie de Torenvalk in het gras duiken en laat hij nou gewoon prinsheerlijk
op het door mij gehoopte plekje gaan zitten.
En met een lekkere vette muis.
Heerlijk wanneer dingen gaan zoals je van te voren hoopt.

Torenvalk

Omdat het paaltje op de dijk staat, is de achtergrond alles behalve mooi.
Soms is het gewoon niet anders en je kunt niet altijd alles hebben zoals je graag wilt.

Torenvalk

Zo'n muis wordt in twee minuten in zijn geheel verslonden.
Ik zal hier niet ieder detail laten zien,
maar het hele spijsverteringskanaal gaat in 1x naar binnen.

Op een tweetal plekken in de polder wordt genesteld door Bruine Kiekendieven.
De Bruine Kiekendief leeft in grote rietvelden en bouwt daar een nest op de grond.

Het lijkt makkelijk om de nestplek van de Bruine Kiekendief te vinden,
maar deze vogel weet ook goed om de boel in de maling te nemen.
Op diverse plekken gaat hij met nestmateriaal het riet in en
zodoende is het zeer lastig om te bepalen waar het echte nest is.

De Bruine Kiekendief is ook een schuwe vogel en wanneer mensen te opdringerig zijn,
dan zijn ze al snel verstoord en verlaten de nestlocatie.
Daarmee verspeel je zelf dus kansen op mooie platen,
dus terughoudendheid is geboden bij deze vogel.

Bruine Kiekendief

Hierboven een kenmerkende foto van een Bruine Kiekendief.
Zwevend boven het riet op zoek naar een prooi.
Een Bruine Kiekendief is een vogel die met een paar vleugelslagen
een heel eind verder is.
Wanneer er eentje op je af komt vliegen en je denkt genoeg tijd te hebben
om scherp te stellen, blijkt vaak dat de vogel alweer voorbij is voordat
je een foto hebt kunnen maken.
Snel reageren is dus geboden.

Bruine Kiekendief
  
Bruine Kiekendief met nestmateriaal

Bruine Kiekendieven zitten vaak druk wapperend met hun vleugels tussen de rietstengels.
De afgebroken rietstengels worden gebruikt om het nest te maken.

Bruine Kiekendief

Het maken van een foto van een vliegende Kiekendief is een stuk lastiger dan
er eentje te maken van een vliegende Torenvalk.
Een Kiekendief heeft je al van grote afstand in de gaten en
dan moet je een beetje mazzel hebben dat de vogel je niet zo'n grote bedreiging vind.

Bruine Kiekendief (vrouw)

De mannetjes zie ik wat vaker dan de vrouwtjes en
als ik er een keertje eentje op de grond zie zitten, beginnen de alarmbellen te rinkelen.
Helemaal wanneer het in paartijd is.

Dan zie ik dat er op een meter of 50 afstand nog een vrouwtje aanwezig is.
Een mannetje zweeft tussen de twee vogels in en alledrie hoor ik ze roepen.
Duidelijk een gevalletje van welk vrouwtje uitgekozen gaat worden.
Ik dacht altijd dat de vrouwtjes de mannetjes uitzochten,
maar hier lijkt het toch andersom te zijn.

Ruim een week later zie ik op bijna dezelfde plek, wederom een vrouwtje op de grond zitten.

Paartje Bruine Kiekendieven

Pas te laat realiseer ik mij dat er wel eens iets bijzonders kan gebeuren.
Te laat heb ik door dat er een mannetje rondvliegt en het vrouwtje
duidelijke lokgeluidjes laat horen.
Ze is duidelijk in de juiste stemming.

Ik zie het mannetje langzaam maar zeker steeds verder afzakken
en op de rug van het vrouwtje landen.

Parende Bruine Kiekendieven

Ik maak wel een hele serie foto's van de paring, maar weet 
eigenlijk al dat het geen succesverhaal zal worden.
Geen topplaten dus, maar het was wel heel leuk 
om dit een keertje mee te maken.
Volgend jaar ietsje beter opletten dan maar.

Behalve de Bruine Kiekendieven is er nog een jaarlijks terugkerend fotomomentje.

Broedende Scholekster

In een uitgeholde paal broedt al jaren achtereen een paartje Scholeksters.
Deze paal was eerst onderdeel van een hek.
Het hek is verwijderd en heeft plaats gemaakt voor een nieuw en beter hek.
Gelukkig was er genoeg wijsheid om de paal te laten staan,
zodat de broedplek van de Scholeksters behouden is gebleven.

Nou is er niet zoveel aan om een halve Scholekster in een holle paal
te fotograferen, maar de wisseling van de wacht is wel erg fotogeniek.

Omdat ze niet om de tien minuten wisselen, moet je een beetje geluk hebben.
Maar een behoorlijke dosis geduld is ook wel handig.
En regelmatig langsrijden helpt natuurlijk ook om wat vaker
de afwisseling te kunnen fotograferen.

Nou heb ik die wisseling de afgelopen jaren mooi kunnen fotograferen,
maar ik wil deze keer foto's maken met meer dynamiek.
Daarom wil ik graag beweging in de vleugels hebben.

Scholekster

In eerste instantie krijg ik weer de "bevroren" plaatjes.
Omdat het iedere keer weer lang wachten is op een volgende kans,
moet ik toch snel de juiste instellingen zien te vinden.

Ipv handmatig de sluitertijd in te stellen, verlaag ik de ISO-waarde.
De Scholekster gaat behoorlijk snel weer van de eieren af,
maar deze keer duurt het ook lang voordat een van de twee
er weer opgaat.

Scholekster

Afhankelijk van de windrichting wordt de aanvliegroute gekozen.
Ik weet dus vanaf welke kant de vogel aan zal komen vliegen.
Met 1 oog kijk ik door de camera en met mijn andere oog 
probeer ik de vogel in de gaten te houden.

Op het moment dat de vogel opstijgt vanaf de grond,
druk ik de ontspanknop in en laat de camera ratelen.

Scholekster

Exact het resultaat wat ik in gedachten had.
Nou nog eens een keertje met mooier licht.....

In een volgend blog oa aandacht voor de mooiste roofvogel van ons land:

De Havik

Tot de volgende keer,
René











woensdag 9 mei 2018

De Blauwborst

Blauwborst

Eind maart arriveren de Blauwborsten weer in Nederland.
De Blauwborst is, samen met de Grutto, voor mij de ultieme voorbode van de lente.
Een prachtig zangvogeltje en voor mij inmiddels een beetje een obsessie.
Ik probeer al jaren de ultieme Blauwborstfoto te maken.
Zingend op een rietpluim met een wijd gesperde staart.
Zingende Blauwborsten heb ik zat, tevens heb ik bergen foto's
van een Blauwborst op een rietpluim.
Ik heb zelfs foto's van de Blauwborst met de gespreide staartveren.
Maar een combinatie van die drie heb ik nou juist niet.

De Blauwborst is te vinden in een specifiek biotoop.
Het is een echte rietvogel.
Nou zijn er genoeg van dat soort gebieden in Nederland en een aantal
staan bekend om de jaarlijks terugkerende Blauwborsten.
Maar dat zijn nou net die gebieden waar veel mensen op afkomen
om een plaatje te maken van de Blauwborst.

Twee jaar terug ontdekte ik een mooi, klein gebiedje waar ik hoopte
op een Blauwborst in de lente.
Maar liefst drie paartjes vonden dit gebiedje goed genoeg om
hier hun nesten te bouwen.

Blauwborst

Het mooie van dit gebiedje is dat het niet bekend is bij de massa en
dat er verder zeer weinig mensen komen.
Het is een beetje moerasachtig en dat zorgt voor genoeg insecten,
al is dat soms een groot nadeel voor mij als bezoeker.

Begin mei ga ik voor de eerste maal op verkenning en ben benieuwd
of er al een Blauwborst in het gebied te bekennen is.
In die periode is het vaak lastig om ze te vinden, omdat ze dan nog
niet zo uitbundig zingen en zich vooral nog onderin het riet bevinden.

Maar als je zo'n gebiedje eenmaal goed kent, dan weet je waar de
vogels zich bevinden. In 2017 ben ik zeer regelmatig in het gebied aanwezig
geweest en dat zorgt nu voor een groot voordeel.

De plekken waar de Blauwborsten toen zaten, blijken nu ook
weer uitgekozen te zijn.
Minimaal drie mannetjes (misschien wel vijf) kom ik er tegen.

Blauwborst

Met veel geduld krijg ik er twee op de foto, maar het is duidelijk
dat ze nog niet echt in de voorjaarsstemming zijn.
Uitbundig zingen is er niet bij en ze blijven lekker veilig laag
in het riet zitten.

In deze periode moet je een beetje geluk hebben en terwijl ik richting de auto loop,
hoor ik in de verte het gezang van de Blauwborst.
Wanneer je het geluid een paar keer gehoord hebt, pik je het er
een volgende keer zo tussenuit.

Blauwborst

Snel ga ik richting het gezang en zie al van grote afstand de producent van het geluid.
Hij zit ook nog eens op een prachtig plekje en terwijl ik verder loop,
bedenk ik al hoe en van welke kant, ik hem moet benaderen.

Beetje bij beetje kan ik op de juiste afstand komen, terwijl het vogeltje
druk wapperend met de vleugels door blijft zingen.
Er is ongetwijfeld een vrouwtje in de buurt en zolang die niet verstoord wordt,
zal het mannetje waarschijnlijk ook wel blijven zitten.
Maar de vrouwtjes zijn altijd lastig te spotten.
Die hebben een bruine keel ipv een blauwe en je zult ze ook
niet in een rietstengel zien zitten.

Uiteraard hoop ik dat de Blauwborst even de staartveren spreidt,
want dan ben ik voor de rest van het voorjaar direct klaar.
Aan twee van de voorwaarden voor de ultieme foto wordt voldaan.
Een zingende Blauwborst en een rietpluim.
Helaas blijft de staart gesloten en vertrekt de vogel naar een ander plekje.

Een week later ga ik voor de tweede maal.

Blauwborst

Op diverse plekken hoor ik Blauwborsten zingen, maar voordat ik
er eentje daadwerkelijk voor de lens krijg, is het qua licht eigenlijk te laat.
Op een vaste zangplek (niet de meest fotogenieke) wordt uitbundig gezongen.

Wanneer je vaker in hetzelfde gebied naar dezelfde Blauwborsten op zoek bent,
leer je ook de diverse individuen onderscheiden.
Blauwborsten zijn zeer goede imitators en ik wordt regelmatig bijna 
om de tuin geleid.

Eén van de Blauwborsten doet perfect een kukelende Fazant na en
een ander exemplaar imiteert de IJsvogel en de Baardman.
Het geluid is niet van echt te onderscheiden.
Maar als je dat eenmaal weet, dan kun je de Blauwborsten ook makkelijker lokaliseren.

Weer een week later ga ik voor de derde maal,
maar deze keer in de avonduren.

Blauwborst

Op diverse plekken wordt er nu zeer uitbundig gezongen.
De vogels proberen niet alleen de vrouwtjes te imponeren,
maar ze zijn ook bezig om de grenzen van hun territorium te bewaken.

De ideale ingrediënten voor DE foto.
Een Blauwborst spreidt zijn staart maar heel af en toe,
maar wanneer er een concurrent moet worden afgeschrikt is de kans
daarop zeer groot.

En ja hoor...........

Blauwborst

Een luid zingende Blauwborst en met gespreide staart.
Prachtig, maar laat hem zich svp omkeren!!!!!
En ietsje verder omhoog kruipen, zodat de pluim zichtbaar wordt.
Maar nee hoor, want ineens zie ik een andere blauwborst wegvliegen 
uit de onderkant van het riet. Dat moet welhaast een vrouwtje zijn en
het mannetje knalt er achteraan.

Dat belooft nog wat voor de rest van de avond.

In de verte hoor ik een andere blauwborst zingen en
ga mijn geluk daar maar eens proberen.

Blauwborsten hebben een aantal favoriete zangplekken.
Wanneer je die plekken kent, kun je eigenlijk gewoon rustig
afwachten totdat de vogel dat plekje inneemt.
Maar met een aantal exemplaren op een relatief
klein oppervlak, ben ik geneigd om een beetje heen en weer 
te bewegen tussen de verschillende territoria.

De tweede Blauwborst zit op zijn favoriete plek vlak aan de waterkant.
Terwijl ik langzaam dichterbij kom, vliegt de vogel ineens
naar de grond en begint uitgebreid te foerageren.

Maar dan komt een ander exemplaar dichtbij en dat zorgt
voor extra spanning.

Het exemplaar dat op de grond zat, vliegt een Pitruspol in
en begint terug te zingen.

Blauwborst

De dreiging van een concurrent zorgt er ook voor
dat de vogel zijn staartveren mooi spreidt. 
Yes!!!! Bijna de ideale foto.
Het ultieme plaatje is gewoon een kwestie van geluk en uithoudingsvermogen.
Je moet mazzel hebben dat de vogel tijdens het spreiden van de staart
met zijn voorkant naar jouw richting staat en dat de snavel helemaal open is.
De snavel is bij deze foto net niet ver genoeg open en wat een
zeer groot minpunt is: Hij zit niet in een rietpluim!

Maar hoewel ik zeer content ben met het resultaat,
is het toch net niet wat ik wil.

Ik blijf zolang mogelijk, want je weet maar nooit. 

Blauwborst

Terwijl de zon ondergaat kan ik nog wat foto's maken
van een zingende Blauwborst in tegenlicht, maar ik neem
mij direct voor om het de volgende ochtend nogmaals te proberen.

Zonsondergang

De volgende ochtend ben ik weer vroeg present.
Overal zingende vogels.
Rietzangers zijn druk aan het zingen, terwijl de Rietgorzen bezig zijn met nesten bouwen.
De Blauwborsten laten zich ook duidelijk horen.

Blauwborst

Ik hoef niets anders te doen dan het geluid achterna lopen.
De vogel zit er prachtig bij en zingt uitbundig.
Maar met de rug naar mij toe.......
Aaarrrrghhhh........
Wel weer een plaatje waar ik erg tevreden mee ben overigens.

Dan zie ik de concurrent zitten.
Ik hoop op een reactie van "mijn" Blauwborst.

Blauwborst

En die komt er ook.
De Blauwborst vliegt iets mijn richting op en nu met zijn borst vooruit.
Hij begint direct weer luid te zingen en de staart wordt een beetje gespreid om indruk te maken.
Bijna het plaatje wat ik in mijn hoofd heb.

Zou het vandaag dan eindelijk gaan lukken?

Blauwborst

Dan begint de concurrent zich te roeren.
Geen rietpluim in beeld, maar wel een glimlach op mijn gezicht
wanneer ik op mijn schermpje kijk.

In deze periode is er zoveel te zien dat je ogen en tijd te kort komt.
Op de terugweg kom ik eerst een jagende Grote Zilverreiger tegen.

Grote Zilverreiger

Zo'n jagende Zilverreiger is een fascinerend gezicht.
Met z'n poten woelt de reiger de modderige grond om,
waardoor allerlei prooidieren vluchten en de vogel ze kan verschalken.

Grote Zilverreiger

Niet de meest ideale positie voor mooie foto's, maar soms is het gewoon niet anders.

Een stukje verder kom ik een paartje Tafeleenden tegen.

Paartje Tafeleenden

De Tafeleend is nou niet bepaald een algemene vogel.
In de winter zijn er meer Tafeleenden in Nederland dan in het voorjaar.
Eenden zijn niet vaak het onderwerp op foto's, maar als je ze goed bekijkt is
dat eigenlijk niet helemaal terecht.

Er zijn behoorlijk wat verschillende soorten in ons land door het jaar heen en
bijna allemaal zijn ze mooi gekleurd.
Ze zijn waarschijnlijk te gewoontjes voor de meeste mensen.

Tafeleend

Inmiddels is het nu begin mei en is het over met zingende Blauwborsten.
De meeste hebben een partner gevonden en er wordt nu gebroed.
Nog even dan komen de eieren uit, worden de jongen groot gebracht en dan begint
het spel voor een aantal Blauwborsten opnieuw.
Een tweede legsel behoord tot de mogelijkheden.
In de maand september zijn ze weer allemaal vertrokken en dan is het weer
wachten tot medio maart van het volgend jaar.

Dan zal ik ongetwijfeld weer proberen om de ultieme Blauwborstfoto te maken ;-)

In een volgend blog oa aandacht voor:

De Torenvalk

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html