"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zaterdag 7 november 2020

De Vliegenzwam

 

Vliegenzwam

Medio oktober zijn we een weekje naar Landal 't Loo geweest in Oldebroek.
Een schitterend park met allemaal vrijstaande huisjes met een behoorlijk stuk grond er omheen.
Als we naar dit soort parken gaan, dan neem ik altijd al verschillende soorten vogelvoer mee.
Dus bij aankomst hang ik wat vetbolletjes op en een netje met pinda;s.

Aan de achterkant van het huisje zet ik de tuintafel neer en
leg daar een vetbol met zaden op, een paar flinke handen met pinda's 
en een behoorlijke lading zonnepitten.

Voordat ik een leuke setting maak, wil ik natuurlijk wel
weten of dat het waard is.
Voor alleen een enkele Pimpel- of Koolmees ga ik niet veel moeite doen.

Ons huisje ligt zo'n beetje midden in het park en dat is niet bevordelijk
voor de hoeveelheid dieren die daar rondhangen.
De meeste zullen zich aan de buitenkant van het huisjespark bevinden,
want dat zijn de plekken waar het bos begint.

Maar uit ervaring weet ik ook dat een goede voerplek
na verloop van tijd vanzelf wel ontdekt wordt.
Na een dag of drie begint het eindelijk een beetje te lopen,
maar de soorten zijn niet spectaculair.
Mijn vrouw en jongste dochter willen graag en dagje gaan winkelen
in Zwolle en ik mag mij dan een dag vermaken met de camera.
Omdat de voerplekken nog niets spectaculairs opleveren,
ga ik maar op pad om paddenstoelen te fotograferen.
Je moet toch wat he?

Omdat ik geen zin heb om dit blog te splitsen in een paddenstoelen 
en in een dierenblog, wordt het deze keer een hele lange.
Dat moet dan maar een keertje.
Ik hoop dat het interessant genoeg is om het rustig te bekijken.


Ik wandel een beetje door het bosgedeelte van het park en zoek naar
fotogenieke paddenstoelen of zwammetjes.
Omdat ik mij er nooit echt in verdiept heb, zie ik het hele kleine spul gewoon over het hoofd.
Maar de iets grotere jongens vallen natuurlijk wel op.
Dan komt echter het probleem van hoe je zoiets op de foto moet zetten.

Gelukkig voor mij zitten er regelmatig zwammen op losliggende takken en
die kan ik optillen en er dan een beetje mee spelen.
Niet echt mijn ding, maar bij gebrek aan vogels ga ik er toch maar mee door.

"Jonge" Vliegenzwam

De week voordat we onze intrek namen, had het veelvuldig geregend.
Dat bleek goed te zijn voor de groei van de paddenstoelen,
want op diverse plekken kwamen er zwammen naar boven.

Normaal interesseer ik mij  niet zoveel voor paddenstoelen,
maar de Vliegenzwam intrigeert mij wel al een tijdje.
En dan vooral de illustere heksenkring.

Ik besluit dus om maar verder het hele park over te lopen en vooral
goed op te letten of ik Vliegenzwammen zie en
dan vooral in verschillende stadia.

Als snel zie ik langs de weg ergens een mooie Vliegenzwam staan.

Vliegenzwam

Dat is de paddenstoel die iedereen wel kent.
Een platte hoed en dan rood met witte stippen.

Maar de Vliegenzwam kent vele gedaantes.

"Jonge" Vliegenzwam

Vlakbij de volwassen Vliegenzwam valt mijn oog op een jong exemplaar,
dat net boven de grond is uitgekomen.

Zoals gezegd fotografeer ik voornamelijk vogels en
daar kan ik aardig mee uit de voeten.
Maar paddenstoelen vliegen niet weg en dan krijg je keuzestress.

Gelukkig volg ik een aantal blogs, waar ik regelmatig mooie
foto's van paddenstoelen en zwammen voorbij zie komen en
waarop ook beschreven wordt hoe de foto's gemaakt worden.

Maar in een zwaarbewolkte, bosachtige omgeving is het lastig
om mooie bokeh ringen in de achtergrond te krijgen.

Als ik het jonge en het volwassen exemplaar naar mijn mening
goed genoeg vastgelegd heb, ga ik verder op zoek naar andere exemplaren.

Vliegenzwam

Een paar honderd meter verder kom ik een prachtig exemplaar tegen.
Een schitterende paddenstoel staat vlak langs de weg,
maar hij staat op een nogal rommelige plek.

Ik begin wat gras en takjes weg te halen en draai een beetje om de 
paddenstoel heen. Ik krijg het maar niet naar mijn zin en opeens schiet mij 
te binnen dat je dmv een blad of een plastic zakje voor de lens te houden
een bepaald effect kunt creëren.

Maar wat een geklooi met zo'n plastic zakje voor een lens.
Dan zit het weer teveel voor de lens en is alles onscherp,
dan weer te weinig is zie je niets van het effect.

Vliegenzwam

Het wordt niet naar mijn zin en 
de inmiddels doorgebroken zon werkt nu ook niet mee.

Ik besluit om eerst maar eens de rest van het park te bekijken en daarna een 
parapluutje op te halen, zodat ik de paddenstoel in de schaduw kan zetten.

Elfenbankje

Tijdens de wandeling door het park kom ik op diverse plekken
hele mooie paddenstoelen tegen.

Elfenbankje

Maar met de hoogstaande zon valt er niet veel mee te doen.
Ik kan niets anders doen, dan onthouden waar ze staan en de volgende ochtend terug gaan.

Als ik diverse plekjes ontdekt heb en inmiddels weer terug ben in
onze tijdelijke vakantiewoning, krijg ik te horen dat vrouw en dochter
nog even in Zwolle blijven.

Tsja, dan heb je ineens wat extra tijd over en trekt die mooie, grote Vliegenzwam
toch weer enorm. Ik pak een grote vuilniszak waarmee ik de paddenstoel in de schaduw kan zetten.
Ook de schaar gaat mee en een nieuw plastic zakje.

Zwavelkopjes

Tijdens mijn rondje over het park had ik een mooi groepje Zwavelkopjes gezien.
Op weg naar de grote Vliegenzwam, kom ik daar weer langs en maak een tussenstop.

Zwavelkopjes

Maar ook deze paddenstoelen staan op een plek, waar het lastig
is om een mooie achtergrond te vinden.
Maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik nu wel de smaak te pakken begin te krijgen.

Het kruipen, draaien om de paddenstoel, zoeken naar een mooi standpunt,
handmatig scherpstellen en kiezen van een diafragma, maken dit
soort fotografie lastig maar wel uitdagend.

Zwavelkopjes

Het plastic zakje zorgt wel voor een iets zachter beeld, maar het
gebruik van zo'n attribuut moet ik wel verder ontwikkelen.
Lastig hoor.

Ik vervolg mijn weg naar de Vliegenzwam en daar aangekomen
begin ik met het wegknippen van wat grassprieten en het ophangen
van de vuilniszak om de zwam uit de zon te halen.

Vliegenzwam

Na een tijdje stoeien komt bovenstaand plaatje uit de camera.
Tsja, daar ben ik best tevreden mee, moet ik eerlijk bekennen.

Vliegenzwam

Als ik het plastic zakje iets nadrukkelijker voor de lens houdt,
krijg ik bovenstaand beeld te zien.
Ook niet onaardig, maar ik mis wat geglinster in de achtergrond.

Ik merk dat het meer van hetzelfde wordt en vind dat het tijd is voor een glas wijn.

Bij terugkomst ga ik eens rustig kijken wat er allemaal op het voer afkomt.
Koolmezen, Pimpelmezen, een Roodborst en wat Boomklevers zie ik
op het voer afkomen. Verder zie ik een Staartmeesje, Winterkoninkje en
een Boomkruiper in de buurt verschijnen.

Geen soorten om het warm van te krijgen, maar het begint wel ergens op te lijken.
Het wordt tijd om een setting op te bouwen op de tuintafel en tijdens
het zoeken naar paddenstoelen, had ik een paar mooie stronkjes gezien.

Als het glas leeg is, ga ik snel op zoek naar de takken.
Ik vind ook nog een mooi stuk boomschors en een lekkere grote tak,
die ik tegen de tafel aan kan zetten.

Het ziet er een beetje kaal uit en ik gooi er een zooitje
herfstbladeren op, die rond het huisje liggen.
Het midden laat ik vrij voor het voer en ik
hoop dat het nog iets gaat worden.
Laat ik nou tijdens het rapen van herfstbladeren ook
een mooie, jonge Vliegenzwam tegenkomen.

Vliegenzwam

Ik heb verschillende achtergronden gecreëerd en geprobeerd 
en hierboven heb ik een kussen gebruikt zonder sloop.

Omdat het kleine paddenstoeltje zo lekker dichtbij staat,
kan ik er iets later ook nog mee aan de gang.

Onderbelichte Vliegenzwam

De volgende ochtend zit ik al vroeg achter de camera,
die nu op het statief staat voor het open raam in de badkamer
met uitzicht op de tuintafel.

Pimpelmees

Hoewel de soorten niet spectaculair zijn, blijft het toch leuk om kleine vogeltjes te fotograferen.
Ik bekijk altijd eerst een tijdje wat de landingsplekken zijn voor de
verschillende soorten vogels. Iedere vogel heeft altijd wel 1 of 2 
voorkeursplekken en daar moet je je dan maar op richten en hopen dat 
ze dan 2 seconden even stil blijven zitten.
Vliegbeelden kan ik wel vergeten, want daar is simpelweg te weinig licht voor.

Boomklever

Een tweetal Boomklevers komen regelmatig een paar nootjes of zonnebloempitten halen
voor de wintervoorraad, maar ze houden zich niet aan mijn regels.
Ze landen constant op willekeurige plekken en het is lastig om 
daar op te anticiperen. Ipv 2 seconden moeten ze toch wel 4 a 5 seconden
blijven zitten, zodat ik tijd heb om de foto te maken.

Het lukt uiteindelijk toch een paar keer, maar het zijn lastige klanten.

Boomklever

De Kool- en Pimpelmezen zijn wel iets constanter in het uitzoeken
van een landingsplek.

Koolmees

Omdat ik nogal veel herfstbladeren op de tafel heb gegooid,
ontstaat er een aardig herfsttafereeltje en dat levert best leuke plaatjes op.

Roodborst

De zeer territoriale Roodborst die constant probeert om alle andere vogels te
verjagen, blijft zo nu en dan zeer brutaal staan en kijkt mij uitdagend aan.
Een grappig diertje, maar door zijn agressiviteit is het voor mij
lastig om de andere vogels te fotograferen.

Als er ietsje meer licht komt, ga ik weer op pad om paddenstoelen te fotograferen.

Eerst ga ik op de grote Vliegenzwam af.
Helaas vinden mensen het leuk om paddenstoelen omver te schoppen ipv
te genieten van hun prachtige voorkomen.
Ik wordt dan ook een beetje treurig als ik de prachtige Vliegenzwam op
zijn zijkant zie liggen. Afgebroken net boven de grond.
Triest!!!

Parasolzwam

Een dag eerder had ik een Parasolzwam zien staan op een mooi plekje,
maar omdat het toen nogal druk was op die plek,
had ik er nog geen foto's van gemaakt.

Nu is het daar een stuk rustiger en kan ik op
mijn gemak eens proberen om er iets leuks van te maken.

Parasolzwam

Die grote jongens zijn toch wel lastige dingen.
Ook nu kan ik geen mooie rondjes in de achtergrond vinden,
maar de dauwdruppeltjes zorgen wel weer voor een leuk effect.

Parasolzwam

Omdat ook deze paddenstoel op een grote open plek staat, lukt het mij
verder niet om er creatieve dingen mee te doen, behalve weer
om dmv het plastic zakje het beeld te vervagen en zachter te maken.

Maar het begint wel steeds leuker te worden om hier mee bezig te zijn,
het is alleen dat ik eigenlijk aldoor hetzelfde doe.
Toch maar weer eens met een expert op pad als het weer kan.

Vliegenzwam met groothoek

Een paar jaar terug heb ik een foto gezien van een Vliegenzwam,
welke gemaakt was met een groothoeklens.
Als ik een mooi tafereeltje heb van twee Vliegenzwammen,
kreeg ik het idee om ook eens met de groothoeklens aan de gang te gaan.

Bovenstaande foto is gemaakt met F10.
Tsja, wel aardig maar ik denk dat er meer uit te halen valt.
Ik heb echter geen idee hoe.

Vliegenzwam

Omdat ze zo leuk naast elkaar staan, nodigt het wel uit om
nog wat foto's te maken met de macrolens.
Ik moet zeggen dat ik het lastig vind om een keuze te maken, 
wat nou een mooier beeld oplevert.

Vliegenzwam

Inmiddels zijn we al over de helft van onze korte vakantie en wordt de voederplek
door steeds meer dieren ontdekt.
Vlakbij ons huisje is de kinderboerderij en daar lopen ook een aantal kippen.
Deze kippen lopen echter helemaal los en zijn dus ook tussen de huisjes te vinden.
De tafel is voor hen zeer aantrekkelijk en regelmatig zitten ze er met 
z'n drietjes op en pikken de losse pinda's er dan tussenuit.
Ondertussen verknallen ze wel de hele setting,
maar het lukt mij niet om ze weg te houden van de tafel.

Maar behalve de kippen, komen er ook meer vogeltjes op af en
dan zie ik eindelijk ook de eerste Eekhoorntjes verschijnen.
Helaas net op het moment dat er een uitstapje gepland staat.
Aaaarrgghhhhhh!!!!!!!!!!!

Dan maar hopen dat ze de volgende dag en de dagen daarna ook 
nog langskomen. De vogende dag dus mooi niet he!
Geen Eekhoorn te bekennen.
Maar de ochtend daarna doe ik de gordijnen open en zit er
mooi een Eekhoorn op de tafel en een tweede exemplaar zie 
ik rond de tafel huppelen met een pinda in zijn bekkie.

Eekhoorn

Dan merk ik dat ik de tuintafel eigenlijk iets verder weg had moeten zetten.
Met een vaste 400mm lens is het lastig om de Eekhoorn er in zijn geheel op te krijgen.
Tsja, zet ik de tafel verder weg, dan is het lastiger om de kleine vogeltjes
goed te fotograferen en ik heb geen idee wat er nog op
het eten af gaat komen. Ik besluit om de tafel maar
te laten staan en het beste ervan te maken.

Eekhoorn

In de verte zie ik nog een derde exemplaar aan komen huppelen.
Ik kan echt uren naar Eekhoorntjes kijken en daarom heb ik ook
rondom het huisje pinda's gestrooid. Op die manier hoop ik dat ons
huisje zo aantrekkelijk voor ze is, zodat ze constant terugkomen en
ook dat ik ze overal kan zien.

Eekhoorn

Boomklever

Qua soorten vogels komen er geen nieuwe soorten bij op de voerplek.
Een paar Glanskopjes foerageren wel op de vetbolletjes die ik opgehangen heb,
maar ze komen niet op de gedekte tuintafel.

Het is inmiddels de éénnalaatste dag en vandaag gaan we
een tocht maken met een huifkar door de bossen.
Het leuke is dat we zelf mogen mennen en ik kan zeggen
dat het een aanrader is.

Uiteraard gaat de camera mee, maar ik neem alleen de groothoeklens mee.
Onderweg kom ik nog genoeg paddenstoelen tegen,
maar alleen een tweetal Vliegenzwammen worden vereeuwigd.

Paard en wagen hobbelen door, dus ik moest opschieten en
daarna in volle draf er achteraan ;-)

Vliegenzwam

Onderweg kom ik een mooi klein stronkje tegen met daarop Kleverige Koraalzwammetjes.
Direct als ik het stammetje zie, krijg ik een idee hoe ik ze kan fotograferen.
Ik ga het straks nog leuk vinden ook.....

Als we later die dag weer terugkomen bij het huisje,
zoek ik direct een mooi plekje op om de Kleverige Koraalzwammetjes te fotograferen
en dan afwachten totdat het donker wordt.

Terwijl ik daarop wacht in een lekkere luie stoel, valt mijn oog op
iets dat buiten op een Dennenboom landt.
Het is een Groene Specht en hij zit heel dicht bij de tuintafel en 
is dus binnen een mooi bereik om te fotograferen.
Maar Groene Spechten zijn erg schuw en moet ik dus behoedzaam te werk gaan.

Ik pak snel de camera en zet mijn grote lens erop.
Heel voorzichtig doe ik het raampje van de badkamer open.
Net ver genoeg om mijn lens naar buiten te kunnen steken.

De Groene Specht heeft het in de gaten, maar hij blijft zitten.

Groene Specht

Dat gebeurt toch niet vaak, dat een Groene Specht roerloos blijft zitten
als hij in de gaten heeft dat er een mens naar hem staat te kijken.

Ik hoop dat de Specht misschien even een kijkje gaat nemen op de tafel,
maar dat gebeurt helaas niet.
Je kan natuurlijk ook niet alles hebben he?

Groene Specht

Na dit extraatje is het verder wachten totdat het donker.
Na het eten is het dan eindelijk speelkwartier......

Kleverig Koraalzwammetje

Een klein zaklampje in de achtergrond verlicht het zwammetje
en laat het oplichten alsof het een vlammetje is.

Kleverig Koraalzwammetje

Het is grappig om te zien hoe het beeld kan veranderen zodra het lampje
iets anders geplaatst wordt tov het stammetje.
De rand van het stammetje licht nu ook een beetje op en
dat vind ik wel iets extra's geven aan het beeld.

Het stammetje waarop de zwammetjes staan is tijdens de autorit
in twee stukken gebroken en ik probeer ze voor
de foto weer een beetje leuk bij elkaar te brengen.

Tegelijkertijd verplaats ik ook weer het lampje,
omdat ik de zwammetjes in een lichtbol wil zien te krijgen.

Kleverig Koraalzwammetje

Dat levert twee heel verschillende beelden op.
Beide hebben wel iets.
De eerste is een beetje een spookachtig beeld, 
terwijl de tweede een stuk rustiger kijkt. 

Kleverig Koraalzwammetje

Omdat dit een blog is waarin de illustere Vliegenzwam een hoofdrol heeft,
wil ik ook afsluiten met deze paddenstoel.

Op de laatste dag van ons verblijf maken we nog een mooie boswandeling en
iedereen is gefocust op het ontdekken van een heksenkring.

Een paar kandidaten zien we, maar dan staan de meeste paddenstoelen onder struiken
of staan gewoon op een rotplek.

Dan maar een uitsmijter van 1 van de mooiste hoeden die ik deze week tegengekomen ben.

Vliegenzwam

Voorlopig heb ik wel genoeg Vliegenzwammen gezien.

Volgende keer dan eindelijk aandacht voor een bezoek aan een fotohut met oa deze:

Eekhoorn

Tot de volgende keer,
René

zaterdag 3 oktober 2020

De Zuidpier in September

 

Bonte Strandloper

Ik heb al vaker een blog gepost over de Zuidpier in IJmuiden.
Zowel in het voorjaar als in het najaar mag ik hier graag een keertje langsgaan.
Als er dan een keertje nog iets bijzonders voorbij komt op deze plek,
dan aarzel ik vaak niet om er een keertje extra naartoe te gaan.

De Zuidpier is namelijk een ideale plek voor vogelfotografie.
Veel trekvogels gebruiken de pier om even op kracht te komen,
zeker na een behoorlijk storm.
Vooral na een storm is de kans op een dwaalgast erg groot,
maar ook in de trektijd in het voor- en najaar kunnen er dus leuke soorten te zien zijn.

Maar deze plek kan ook enorm frustrerend zijn.
Het ene uur zie je alleen maar meeuwen en het volgende uur weet je niet
welke vogel je eerst moet fotograferen.

Eind augustus lees ik dat de Zuidpier doordeweeks is afgesloten
ivm werkzaamheden. Dat betekent dat het lekker rustig zal zijn op die plek.
Dus als de weersvoorspelling voor 2 september erg goed is,
stap ik die ochtend al heel vroeg in de auto.
Ik wil altijd graag net voor zonsopkomst op de parkeerplaats zijn,
zodat ik aan de waterlijn ben, wanneer de zon opkomt.

Bonte Strandloper

In eerste instantie loop ik altijd in een diagonale lijn richting waterlijn en pier.
Ondertussen kijk ik waar ik iets anders zie dan een meeuw en hou dan die richting aan.
Behalve het laatste stuk. 
Als je rechtstreeks naar een vogel toeloopt, dan kun je het wel vergeten. 
Dus loop ik een beetje via een omweg en kijk vooral de vogel niet aan.
In dit geval is dat niet nodig, want wanneer ik vlakbij de zee ben, 
zie ik vooral veel meeuwen. Meestal lopen hier groepjes Drieteenstrandlopers 
langs de waterkant, maar deze ochtend zie ik er geen eentje.
Dat is best opvallend vind ik.

Maar ik zie wel een stuk of 6 Bonte Strandlopers.
Mijn ervaring is dat Bonte Strandlopers minder schuw zijn dan Drieteentjes.
Ze zijn wat makkelijker te benaderen en ook dit keer is dat het geval.
Ik kan rustig lopend tot een meter of 20 bij ze komen.
Op mijn knieeën schuifel ik nog een meter of 10 dichterbij en
ga dan languit in het natte zand.

Als de zon opkomt, duurt het altijd nog even voordat deze
over de duinen heen komt en zover is het nu nog niet.
Dus is er dit moment eigenlijk net niet voldoende licht,
om dit soort bewegelijke vogeltjes te fotograferen.
Met 1/100ste moet ik het voorlopig even doen
en dat zorgt toch voor wat beweging in de meeste foto's
die ik op dat moment maak.

Bonte Strandloper

Het voordeel van een wat langere sluitertijd is dat het kleine beetje beweging
van het rustige water verdwijnt en er een rimpelloos geheel ontstaat.
Dit werkt alleen met een rustige zee en die is deze ochtend heel kalm.

Iedere keer als ik in het natte zand lig, is het een geworstel om de apparatuur 
veilig te houden. Tijdens het lopen langs de kustlijn is het niet te doen om
constant de camera in de hand te houden. Dus laat ik de draagriem aan de camera zitten.
Maar als ik languit lig, dan ligt die riem ook in het natte zand.
Als je dan opstaat (een natte zandhand is het gevolg) en je weer verder
wilt gaan, dan zit die riem onder het natte zand.
Tsja, dan is het onmogelijk om te voorkomen dat er zand op je camera komt.
Twee maanden geleden heb ik mijn sensor laten reinigen en na afloop
vroeg de medewerker van de fotozaak of ik mijn camera in het zand had laten vallen.
Ik antwoorde lachend dat hij inderdaad dichtbij de waarheid zat.
Voor mij is de camera een gebruiksvoorwerp.
Dat betekent niet dat ik er niet zuinig op ben, maar tijdens 
het fotograferen behandel ik de camera niet met fluwelen handschoentjes.

Dus mijn camera ziet er niet uit of deze net uit de doos komt,
maar laat duidelijk zien dat hij regelmatig gebruikt wordt.

Bonte Strandloper

Zo ook deze keer weer.
Nadat de Bonte Strandlopertjes van mij beginnen weg te lopen,
sta ik voorzichtig op en zie dat ik weer helemaal onder zit met nat zand.
Als je zo vlakbij de waterlijn wat langer languit ligt,
dan zak je altijd een stukje weg.
Mijn waterdichte jas is toch weer een stukje omhoog gekropen en
dus is de kleding daaronder ook weer nat.
Gelukkig is de temperatuur niet zo heel laag en heb ik er verder geen erg in.
Maar ik moet wel weer mijn best doen om niet al teveel
nat zand op de camera te laten komen.

Ik vervolg mijn weg richting de pier en zie een aantal kleine
vogeltjes heen en weer lopen.
Dat moeten pleviertjes zijn en nadat ik snel een foto, die ik van
grote afstand heb gemaakt, goed op mijn schermpje bekijk,
zie ik dat het Bontbekpleviertjes zijn.

Altijd een leuke soort om te fotograferen, maar erg lastig te benaderen.
Bontbekpleviertjes laten duidelijk merken wanneer je te dichtbij komt.
Dan lopen ze simpelweg een stukje verder om de afstand
weer groter te maken. Dan moet je dus een behoorlijk eind
tijgeren of kruipen om toch dichterbij te kunnen komen.

Maar dit groepje laat zich erg slecht benaderen en na drie keer
geef ik het maar op en focus mij maar weer op de Bonte Strandlopertjes,
die wel mee willen werken.

Bonte Strandloper

Inmiddels komt het zonnetje bijna boven het duin uit en dat zorgt
voor een iets ander licht. De kleuren worden ietsje warmer, 
maar zodra een klein wolkje voor de zon schuift, worden de
kleuren weer direct een stukje koeler.

Bonte Strandloper

De Strandlopertjes zijn inmiddels volledig aan mij gewend en lopen
rustig om en langs mij heen. Zo'n klein groepje maakt het altijd lastig
om een onderwerp uit te kiezen. Dan vangt de ene een prooi of
neemt de ander net een bad of staat zijn veren te poetsen.
Soms is het lastig om een keuze te maken.

Bonte Strandlopers

Met het opkomende zonnetje komt er weer een ander probleem aan de orde.
Die witte veren op het achterlijf zijn lastig om goed te belichten.
Thuis zie ik op de computer dat het wit toch wat uitgebeten is en
met wat hooglichten temperen kan ik er nog iets van maken.
De details in het wit zijn echter niet meer goed te herstellen.

Bonte Strandloper

Jammer van die witte veren, maar in deze twee foto's vond ik het toch niet 
heel erg storend overkomen. De foto's waar ik onderbelicht had om het wit
verder onder controle te krijgen, werden er ook niet beter op.

Bonte Strandloper

Het voordeel van het opkomende zonnetje is, behalve dat de kleuren warmer worden,
dat er een lichtje in het oogje van de vogels komt.
Dat zorgt voor wat meer leven in de foto.
Het is maar een klein detail, maar wel een belangrijke.

Bonte Strandloper

Zodra het zonnetje echt goed boven de duinen uitkomt, wordt het toch echt tijd
om afscheid te nemen van de Bonte Strandlopertjes en op zoek te gaan
naar de Bontbekpleviertjes.

Het is nog steeds uitzonderlijk rustig, want veel mensen laten die plek
nu doordeweeks links liggen. In de weekenden is de pier wel toegankelijk en
is het ook direct een heel stuk drukker.
Behalve ikzelf is er nog een tweetal aanwezig, maar die lopen mooi
de hele andere kant op.

In alle rust scan ik de omgeving af, op zoek naar de Bontbekkies.
Als je niet weet waar je naar moet kijken, dan vind je ze niet zo snel.
Maar als je ze wel al vaker hebt gefotografeerd, dan pik je ze
er toch wel behoorlijk snel uit. Ook op 100 meter afstand.

Ik ontdek de Bontbekplevieren midden op het brede strand.
Terwijl ik hun kant op loop, zie ik ook iets vreemds aan de waterlijn.
Het is duidelijk een steltloper, maar wat voor één?

Mijn nieuwsgierigheid voor de mysterieuze gast is groter
dan de drive om de Bontbekplevieren te fotograferen.
Tijdens het naderen van de onbekende vogel, neem ik van afstand 
een foto en bij het uitvergroten zie ik wat voor soort het is.
Een Kanoet.

Omdat het niet echt een spectaculaire soort is,
richt ik mij toch maar weer eerst op de Bontbekplevieren.
Maar als ik op nog geen 50 meter afstand van ze ben,
vliegen ze op. Ik volg ze in hun vlucht en laten ze nou
vlakbij de Kanoet weer landen.

Kanoet

De Kanoet is erg op zijn hoede, maar met veel geduld toch te benaderen.
Als je goed kijkt naar het gedrag van een vogel en dat op de juiste waarde inschat,
dan is het echt wel mogelijk om dichterbij te komen.

Eenmaal op aardige afstand van de vogel, is het vaak het best om
gewoon stil te blijven liggen/zitten.
Vinden ze het te gevaarlijk, dan maken ze vanzelf de afstand wel wat groter.
Beter wordt het wanneer ze doorkrijgen dat je geen gevaar oplevert en
ze vanuit eigen beweging dichterbij komen.

Kanoet en Bonte Strandlopers

Terwijl ik de Kanoet aan het fotograferen ben, komen de Bonte Strandlopertjes
op bezoek. Het leuke van dit soort beelden is dat je nu mooi de verschllen
qua grootte kunt zien.

Kanoet

Op het moment dat ik mijn aandacht op de Bontbekpleviertjes wil gaan richten
en een stukje naar achteren ben gekropen, landen Kanoet nummer 2
en Kanoet nummer 3 op zo'n 20 meter afstand.

Kanoet

De Pleviertjes moeten dan nog maar even wachten, want ik vermoed dat ik
die nog vaker zal zien deze ochtend. Ik verwacht geen tweede kans te krijgen bij de Kanoeten,
want die zullen zo wel doorvliegen.

De Bontbekpleviertjes zijn ietsje doorgelopen en zo voorzichtig mogelijk
beweeg ik hun kant op. Van afstand zal het altijd best wel een raar gezicht zijn,
wanneer ik als een kreupele zeehond door dat natte zand heen probeer te tijgeren.
Met de woorden van de medewerker van de fotozaak in mijn achterhoofd,
probeer ik de camera zo schoon mogelijk te houden.
Iets wat weer niet helemaal gelukt is, moet ik eerlijk bekennen ;-)

Bontbekplevier

Een jong exemplaar gaat in bad, terwijl de andere jonge Bontbekplevieren 
op zoek zijn naar iets te eten.

Bontbekplevier

Zoals ik al vaker gezien heb in het najaar, is dat een ouder angstvallig de wacht houdt.
Hoewel de jongen dus oud genoeg zijn om zelf voor eten te zorgen en straks
de lange vlucht naar de overwinteringsgebieden  te maken, zijn ze
toch nog niet zo ver om zelf de gevaren te onderscheiden.

Zolang de oudervogel dus op zijn/haar gemak is, blijven ze
op de plek waar ze zijn en zolang ik maar rustig aandoe is er verder niets aan de hand.

Bontbekplevier

De jongen komen tijdens het zoeken naar eten steeds dichterbij en 
blijven af en toe even stilstaan om mij in te schatten.
Zolang ik blijf liggen, ben ik ongevaarlijk voor ze en
blijven ze om mij heen naar voedsel zoeken.

Bontbekplevier

Inmiddels heb ik bijna alle soorten Plevieren die in Nederland voorkomen
kunnen fotograferen. De enige die nog ontbreekt is de Strandplevier.
Een soort die toch wel zeldzaam is in Nederland en waarvoor je eigenlijk
naar Zuid-Holland of Zeeland moet om ze te zien.
Daar zijn stukken strand afgezet, zodat ze daar rustig kunnen broeden.
Voorlopig zal dat wel een wenssoort blijven, al wordt er wel af en toe eentje 
bij de Zuidpier waargenomen. 

Bontbekplevier

Wanneer de Bontbekplevieren na een tijdje zich langzaam maar zeker
steeds verder van mij verwijderen, vind ik het wel mooi geweest.
In de buurt van de Zuidpier wordt al een tijdje een jonge Roze Spreeuw gemeld
en die wil ik wel op de foto proberen te krijgen.
De Roze Spreeuw bevindt zich aldoor in een grotere groep gewone spreeuwen.

Dus is het zoeken naar groepen Spreeuwen en dan ook is het nog zoeken
naar een speld in een hooiberg.
Een grote groep zit op de pier en op de hekken die nu langs de pier staan.
Ik speur de groep af, maar ik zie de Roze Spreeuw niet.
Ik scharrel wat door de duintjes, maar ook hier geen geluk.

Na een tijdje vind ik het wel mooi geweest en besluit richting huis te gaan.
De zon staat al behoorlijk hoog en zorgt inmiddels voor hard licht.

Voor de zekerheid richt ik mijn camera nog een keertje op de kustlijn en
speur deze een paar honderd meter af.
Dan zie ik toch een paar leuke soorten en besluit om
toch nog een half uurtje extra te blijven.

Grote Stern

Een groepje Grote Sterns staan langs de waterkant.
Ook zo'n soort die lastig te benaderen is en ik probeer het dan ook niet te forceren.
Eén jong exemplaar staat een stukje af van de groep en bij
die kan ik wel met een beetje geduld dichterbij komen.

Rosse Grutto

Buiten de Grote Sternen zag ik ook een drietal Rosse Grutto's langs de waterkant
foerageren. Terwijl ik nog met de jonge Grote Stern bezig ben, zie ik één van 
de Rosse Grutto's langs komen vliegen. De vogel landt een stukje verderop
en ik ben net snel genoeg om de vogel met gestrekte vleugels vast te leggen.

Meer kansen krijg ik ook niet, want het tijdstip van het honden uitlaten 
is aangebroken en dat betekent voor mij "einde oefening".

Visdiefje

Een voorbij vliegend Visdiefje is het laatste wat ik fotografeer,
voordat ik richting de auto loop.
Toch best een vruchtbare ochtend met een aantal mooie soorten.
Een volgend bezoekje zal pas volgend jaar April/Mei plaats vinden.

In een volgende blog aandacht voor:

De Middelste Bonte Specht

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html