Adders in Drenthe part two

Huismus

Behalve de adders welke ik op zondagochtend heb gefotografeerd, heb ik ook een hoop

andere leuke diersoorten voor de lens gehad.

Maar voordat ik daarmee verder ga, eerst de tweede adderochtend.

Dinsdagochtend belooft ook weer warm en zonnig te gaan worden, dus wederom vroeg uit de veren

en weer op weg naar de plek waar de adders voorkomen.

Ik heb dan wel mooie foto's van een adder kunnen maken, maar niet exact zoals

ik het in gedachten heb. Dat moet dan maar vandaag gebeuren.

Als ik aankom is het eigenlijk nog te vroeg voor heldere foto's met mijn lens.

Toch kan ik het niet laten om deze drie oeverlopers te vereeuwigen.

Het is misschien even zoeken, maar het zijn er echt drie.

In het gebied liggen een aantal kleine meertjes waar best veel soorten watervogels op af komen.

Hoewel het erg leuk is om dit allemaal te fotograferen, kom ik toch eigenlijk voor de adders.

Het ritueel van zondagochtend herhaalt zich weer.

Ik loop vele malen langs het stuk waar de adders kunnen liggen, maar wederom tevergeefs.

Wel weer een aantal geelgorzen en andere vogels.

Geelgors

Geelgors

Fitis

Tjiftjaf

Vink

Bruine Kikker

Op het pad zit een bruine kikker. Bij gebrek aan adders moet deze dus maar uitgebreid op de foto.

Nadat ik de foto's gemaakt heb, duw ik hem met een stokje aan de kant.

Toch zielig als zo'n beestje plat wordt gereden door een fietser.

Ik loop nogmaals langs het pad en zie dat een boomleeuwerik op een mooi takje zit.

Boomleeuwerik

Steeds met een klein stapje vooruit probeer ik zo dichtbij mogelijk te komen.

Volgens mij is het een boomleeuwerik, maar wie het zeker weet mag het zeggen.

Ik besluit om nog 1 maal langs het pad te lopen en het dan maar op te geven.

Ik heb inmiddels de foto's van zondag al en daar ben ik best tevreden mee.

Maar dan zie ik een klein koppie uit het hoge gras steken.

Adder

Ik heb begrepen van Coby, dat dit een mannetje is.

De adder neemt de omgeving in zich op en twijfelt of ik een bedreiging vorm.

Nu merk ik dat er een verschil is ten opzichte van zondag.

Deze adder is veel actiever terwijl het toch ongeveer hetzelfde tijdstip is, als waarop

ik zondag de adders zag. De temperatuur is echter wel een graad of 7 hoger, dus

het verschil aan warmte zal de hogere activiteit wel veroorzaken.

Deze adder besluit in ieder geval dat het niet veilig genoeg is en trekt zich terug.

Maar het lijkt wel of er iemand een zak met adders heeft leeg geschud, want opeens zie ik

er meerdere. Maar allemaal zijn ze erg bewegelijk en in dat hoge gras en onder 

de struiken zijn ze eigenlijk niet te fotograferen.

Deze adders zijn duidelijk op jacht en ik hoop er eentje een beetje vrij te fotograferen met het tongetje

uit z'n bek. Maar ze zijn zo snel en bewegelijk, dat het bijna onmogelijk is.

Bovenstaande foto was de beste uit een lange reeks.

Terwijl ik een aantal slangen probeer te volgen en te fotograferen, gaan mijn gedachten

terug naar de bruine kikker. Had ik die maar gevangen genomen en aan een adder gevoerd.

Nah, toch maar niet. Dat is ook weer zo zielig voor de kikker.

Maar dan had ik misschien wel zo'n foto als 2 jaar terug van een ringslang kunnen maken.

Ringslang eet bruine kikker

Met de gedachte dat ik nu geen goede foto's van een adder kan maken, omdat ze te actief zijn, ga ik

richting de auto. Maar dan zie ik er toch weer eentje liggen en hoop daar dan een mooie plaat van te maken.

Maar deze is nou juist weer verschrikkelijk lui. Tilt 1 keer z'n kop op en gaat weer rustig liggen.

Ik ga maar weer terug richting het vakantiepark, waar mijn vrouw mij attendeert op een hagedis

onder het trappetje.

Het is niet zo maar een hagedis, maar een zandhagedis.

Volgens mij heeft hij net een nieuwe staart. Kijk maar naar het kleurverschil.

Heel goed mogelijk dat het diertje aan z'n staart gegrepen is door een kind.

Het is en blijft toch een vakantiepark.

Meestal zijn hagedissen bruin van kleur, maar de zandhagedis is smaragdgroen

Ik was al een tijdje op zoek naar deze hagedis en nu zit er zo maar ééntje onder het trappetje

van ons vakantiehuisje.

Maar er zijn ook andere dingen die aandacht nodig hebben. zoals de vele huismussen rond het chalet.

Het is duidelijk de tijd van het jaar om voor nageslacht te zorgen.

In de boom, naast de boom, op het hek, op een fiets....... echt overal doen

de kleine viespeukies het ;-)

Net voordat ik aan een biertje wil beginnen, zie ik een vrouwtje op de dakgoot 

landen en ze laat blijken dat ze bereidwillig is.

Gauw de camera pakken en ik zit op de eerste rang.

Daar komt het mannetje al aangevlogen.

Het valt niet mee om het evenwicht te bewaren.

Na de paring vliegt de man een klein stuk, om direct weer terug te keren voor de 2de ronde,

3de, 4de en 5de ronde. Het lijken wel vliegende konijnen ;-)

Net buiten het park prachtige kleine landschapjes.

Ingezaaide akkers tussen de bomen.

Tapuit

Ideaal gebied voor allerlei soorten vogels en vlinders, zoals bovenstaande tapuit en

zoals het Bont Zandoogje en

deze zwaar gehavende Dagpauwoog.

Ook zie ik een Oranje Tipje vliegen. Een vlindersoort die ik erg

graag zou willen fotograferen, maar deze vliegt helaas naar een onbereikbare plek.

Erg jammer, want deze vlindersoort komt bijna niet voor in het westen van het land.

Het waren een paar heerlijke dagen in Drenthe.

Een prachtige provincie met prachtige diersoorten.

Tot de volgende keer,

René

Adders in Drenthe

Adder

Ik heb een soort van wenslijstje waarop dieren staan die ik erg graag wil fotograferen.

Daar staan niet alleen vogels op, maar ook zoogdieren, reptielen en amfibieën.

In de top 3 staan de das, de boommarter en de adder.

Voor deze laatste was ik vorige maand afgereisd naar Drenthe:

http://www.dewerelddoormijnlenzen.blogspot.nl/2013/04/natuurkieken-met-natuurkieker.html

Coby kon mij met grote zekerheid adders laten zien en daar had ik een wel 

een lange autoreis voor over. Maar ja, da natuur laat zich niet dwingen.

Het weer zat tegen (heel erg mistig in de ochtend) en de adders lieten zich niet zien.

Omdat je nooit weet wat de toekomst precies brengt, heb ik de aangewezen plek

ingevoerd in mijn GPS, zodat ik het ooit nog eens makkelijk terug kon vinden.

Nu, bijna exact een maand later is het meivakantie.

We zoeken nog een plekje om wat dagen naar toe te gaan.

Een dag voordat we wil vertrekken, kom ik een hele mooie aanbieding tegen.

Een leuk chalet op een heel fraai park voor een prachtig prijsje.

Laat dat chalet nou op zo'n 30 minuutjes afstand staan van de plek waar de adders zitten.

Op vrijdagmiddag reizen we af naar park Hunzedal in Borger.

Aangekomen op het prachtige park, vallen direct de grote hoeveelheden mussen op.

Huismussen (man links)

Ik bestudeer het weerbericht en besluit om op dinsdag naar adders te gaan zoeken.

Maar het kriebelt al snel en zaterdagavond besluit ik om de volgende ochtend een 

extra zoektochtje in te lassen.

Dus zondagochtend vroeg uit de veren en richting de plek waar adders zouden moeten zijn.

Dankzij de GPS loop ik direct naar de door Coby aangewezen plek.

Ze leven maar op een heel klein stukje in dit hele grote gebied.

Vlak langs het pad zouden ze zich op moeten laten warmen door de zon.

"Niet aan de rechterkant van het pad, nee, ze liggen alleen aan de linkerkant": hoor ik Coby

nog zo zeggen. Ik weet op wat voor plekken ik moeten kijken, maar niet precies waarnaar.

Ook heb ik geen idee wat voor kleur ze zijn en hoe groot ze zijn.

Ik loop het stukje pad een aantal keren op en neer, maar geen slangetje te zien.

Maar ik heb het volste vertrouwen in Coby, dus ik besluit om gewoon langer te blijven

en ga eerst een stukje wandelen.

Ik zie heel veel konijnen en dankzij de kleur van hun vacht zijn ze lastig te zien

in het Drentse landschap.

Uitwerpselen vos

Vossen zullen hier niet van de honger omkomen.

De vorige keer dat ik hier was, had ik een wensenlijstje ingediend bij Coby.

Uiteraard stond daar de adder op de eerste plaats, maar er stond meer op.

Helaas kon ik toen alleen een foto maken van de nummer 2 op het lijstje: De Geel Gors.

Eéntje wilde er toen een beetje meewerken.

Maar deze keer is dat anders. Ik hoor en zie vele geelgorzen.

Geelgors

Ook wordt ik blij verrast door de nummer 3 op mijn wensenlijstje.

Een mannetje Blauwe Kiekendief

In de verte zie ik hem boven de heide glijden.

Helaas net te ver voor een echt mooie foto, maar dit zijn toch leuke bewijsplaatjes.

Ik hoop dat hij dichterbij komt, maar de kiekendief wordt verjaagd door een aantal kraaien.

Ik loop weer een aantal keren heen en weer langs het stukje land, waar de adders zouden moeten liggen.

Nou mooi niets he!

Na 2 uur zoeken, begin ik de moed op te geven.

Mestkever

Nadat ik deze kever heb gefotografeerd, besluit ik nog éénmaal langs het pad te lopen en 

dan maar weer richting het huisje te gaan.

Zo jammer he! Weer niets.

Maar dan zie ik iets bruins in het gras langs het pad.

Direct zie ik dat het een slang is.

Adder

Snel neem ik een paar foto's, voordat hij weg vlucht.

Dan is het tijd om hem even te bewonderen.

Bij adders dacht ik altijd aan een dier van anderhalve meter en zo dik als mijn pols.

Niets is minder waar.

Deze adder was ongeveer 40 centimeter lang en niet dikker dan twee vingers naast elkaar.

Maar wat is het een prachtig dier met schitterende ogen en fraaie huid.

Uiteraard wil ik de adder wel wat mooier in beeld hebben, maar je moet toch ook

wel weer een beetje uitkijken met dit dier.

Het is toch een giftige slang en je wilt niet gebeten worden.

Ik ga op mijn knieën zitten en schuifel een stukje dichterbij.

Maar daar is de adder toch niet van gediend en verdwijnt in de struikjes.

Nou ik weet hoe het dier reageert, weet ik wat ik de volgende keer niet moet doen.

Ik loop een stukje door en hoop dat de adder zijn plekje weer in gaat nemen.

Ondertussen kijk ik goed in het gras of ik nog andere adders zie.

Ja hoor, daar gaat er nog eentje:

Een andere kleur en tegelijkertijd ook een stuk schuwer.

Ik richt van 5 meter afstand de lens op de slang en hij is direct foetsie.

Ik loop terug naar de plek waar ik de bruine adder zag en zie dat hij weer rustig 

uit de dekking komt glijden.

Nu ik weet hoe de slang reageert, blijf ik op gepaste afstand.

De adder vertrouwt het toch nog niet helemaal en

kijkt mij een beetje smerig aan.

Ik heb altijd begrepen, dat als slangen zich oprollen, ze de aanvalshouding aannemen.

Ik zit op gepaste afstand en kan niet geraakt worden, maar om de slang niet te stressen, ga

ik nog een metertje achteruit. Dan is het goed en gaat de adder weer relaxt liggen.

Totdat er iemand aankomt met een aangelijnde hond en de adder direct vlucht.

Ik wacht nog even af , maar de adder komt niet terug.

Maar mijn dag kan niet meer stuk.

Dankzij Coby (http://natuurkieker.blogspot.nl/) heb ik eindelijk de adders gevonden en 

kunnen fotograferen. 

Bij deze nogmaals mijn hartelijke dank, Coby!

Uiteraard heb ik in die kleine week ook nog een hoop andere dieren

kunnen fotograferen, zoals deze 

Zandhagedis

Daarover meer in het volgende blog en daarin ook meer over de tweede adderochtend.

Tot de volgende keer,

René

De Bontbekplevier en de Kleine Plevier

Bontbekplevier

Deze keer ging ik op zoek naar de bontbekplevier.

Qua grootte en kleur bijna gelijk aan de kleine plevier en die was ook al zo lastig te vinden.

Ik ben in 't Gooi op een plek waar een paartje bontbekplevieren een aantal keren gezien is.

Vroeg in de ochtend kom ik op de locatie aan en heb geen idee waar ik moet beginnen.

Het gebied waar de bontbekjes rondlopen is zo groot als 10 tot 13 voetbalvelden.

Probeer daar maar eens een vogel terug te vinden die ongeveer net zo groot als een merel is en

dan ook nog eens een fantastische schutkleur heeft.

Ik besluit om heel rustig het gebied te doorkruizen en de grond heel goed in de gaten te houden.

In de verte zie ik een bruine kiekendief zweven.

en baal er van dat de weersvoorspelling weer eens niet klopt.

Het zou zonnig moeten zijn, maar in plaats van zon zie ik voornamelijk wolken.

Toch ben ik erg blij met deze foto.

Ik vind het wel wat hebben, zo'n silhouet.

Langzaam wandel ik door het gebied en probeer niets te verstoren.

Overal zie ik sporen van honden en begrijp dat het hele gebied gebruikt wordt om

honden uit te laten.

Dat moet inhouden dat de vogels niet zo heel schuw zijn, maar ook dat ze nestelen op de

iets rustigere plekken. Goed om mij heen kijkend, zie ik een aantal plekken waar de doorsnee

hondenbezitter niet snel doorheen zal lopen.

Het zonnetje begint er gelukkig door te komen en terwijl ik op de meest 

kansrijke plek aankom, zie ik iets wat mij bekend voorkomt.

Geen bontbekplevier maar een kleine plevier.

  Grappig fenomeen eigenlijk. Tot een paar weken geleden had ik nog nooit

een kleine plevier gezien en toen ik er éénmaal eentje gezien had, zie ik ze met grote regelmaat.

Dan pas weet je namelijk waar je op moet letten en gaan dit soort vogeltjes ook opvallen.

Omdat het toch geen alledaags vogeltje is, wil ik toch van de gelegenheid gebruik maken 

om de kleine plevier op de foto te zetten.

Rustig ga ik op mijn knieën zitten en kijk om mij heen.

Als er namelijk één rondloopt, zal de partner niet ver weg zijn.

En ja hoor, na een paar minuutjes turen en staren zie ik nummer twee.

Op nog geen vijf meter bij mij vandaan staat de tweede kleine plevier roerloos naar mij te kijken.

Zo ontzettend goed gecamoufleerd dat je er gewoon iedere keer overheen kijkt.

Helaas schrikken ze van een loslopende hond en vliegen luid roepend weg.

Ik kijk goed waar ze landen en loop die kant op.

Kleine Plevier

Inmiddels weet ik ook hoe ik dit soort vogeltjes moet benaderen.

Rustig loop ik hun kant op en hou ze ondertussen goed in de gaten.

Zodra ik zie dat ze heen en weer beginnen te wippen, weet ik dat ik te dichtbij kom.

Gauw een paar pasjes achteruit en op de knieën. De plevieren worden weer rustig en ik kruip een klein

stukje dichterbij en ga languit liggen.

Dan is het gewoon afwachten totdat ze vanzelf dichterbij komen.

en ja hoor, ze wandelen totaal op hun gemak om mij heen.

Beetje poetsen, beetje eten, alleen waar komt dat geklik toch aldoor vandaan.

Ik kan mij hier nog wel een uur mee vermaken, maar ik wil toch ook wel graag die bontbekjes

zien en fotograferen.

Een klein stukje achteruit kruipen, rustig opstaan en weglopen en de pleviertjes

blijven rustig doorgaan met waar ze mee bezig waren.

Nu moet ik wel heel goed opletten waar ik loop, want er zou wel eens ergens een nest kunnen liggen.

Inmiddels nemen het aantal honden behoorlijk toe en dat vinden de kieviten niet erg leuk.

Luid roepend vliegen ze op en proberen de vijanden weg te leiden van de nesten.

Het blijft een beetje raar weer. Het ene moment zonnig en onbewolkt en het volgende moment

schuiven er toch weer wolken voor de zon.

Het blijkt toch wel een prachtig gebied, met veel verschillende soorten vogels.

Een zingende blauwborst

Een moedereend

met 10 kuikentjes.

Een visdiefje

Allemaal leuk om te fotograferen, maar ik kom natuurlijk voor de bontbekpleviertjes.

De tocht door het gebied gaat door en ik ga de richting op waar de honden niet aanwezig zijn.

In de verte zie ik dat er een klein vogeltje opgejaagd wordt door een paar kraaien.

Als ik zie waar de vogel ongeveer neerkomt, maak ik van grote afstand een foto.

Na het uitvergroten zie ik het direct: Een bontbekplevier!

Gauw de juiste richting oplopen, terwijl ik de vogel op de grond in de gaten houd.

Op zo'n 20 meter afstand ga ik op mijn knieën zitten om in ieder geval een foto te kunnen maken.

Hier is goed te zien in wat voor gebied deze vogels voorkomen.

Gewoon op een plek waar gewerkt wordt.

Langzaam begeef ik mij ietsje meer in de richting van de bontbekplevier, ondertussen zoekend 

naar nummer twee.

De tweede helft van het paartje (als er al een paartje is) krijg ik niet te zien.

Ik vermoed dat er toch wel al gebroed wordt en ik blijf maar op een behoorlijke afstand.

Ik ga weer languit liggen zodat de kleine vogel zich minder bedreigd voelt.

Dat werkt ook bij deze bontbekplevier, want langzaam maar zeker komt hij steeds dichterbij.

Gewoon rustig afwachten en niet teveel bewegen en de vogels raken steeds meer op hun gemak.

Omdat er niet echt veel gebeurd, besluit ik de vogel verder met rust te laten en het terrein

nog even verder te verkennen.

Ik ga op zoek naar de jonge eendjes.

Altijd een mooi onderwerp.

Ik heb ze al snel gevonden en ik ga rustig aan de waterkant zitten.

In eerste instantie zijn ze onrustig, maar als ik rustig blijf zitten en niet beweeg, zijn ze snel

weer op hun gemak. Zelfs de moeder trekt zich weinig van mij aan.

Op een steile oever is het altijd lastig om een wat lager standpunt in te nemen,

maar met een beetje improviseren lukt dat wel.

Zo nu en dan komen ze bijna mijn lens in zwemmen.

Als laatste deze twee foto's van een broedende fuut in een gracht in het centrum van Amsterdam.

Tussen de woonboten in zit ze rustig op haar gemak.

Iedere dag kom ik hier langs en hoop de 4 jonkies nog op het nest te kunnen fotograferen.

Tot de volgende keer,

René