Nonnetjes

Nonnetje (vrouw)

Eerst wil ik even terugkomen op het vorige blogje over de baardmannen, waarin ik

geschreven heb, dat ik 5 uur heb staan wachten voor een fotomoment van 3 minuten.

Het is natuurlijk niet zo dat ik daar 5 uur ga staan, zonder dat ik iets zie of dat ik

het idee heb dat ik een kans ga krijgen op een foto.

In die 5 uur heb ik de vogels meerdere malen gezien en ook van afstand kunnen fotograferen.

Alleen heb ik in de loop der jaren geleerd, dat je nooit te vroeg ergens moet weggaan en

te snel tevreden te zijn met al behaalde resultaten.

Vaak krijg je gewoon betere kansen en ga ik nu pas weg, wanneer ik echt weg moet

of dat ik zeker weet dat ik geen kansen meer krijg.

Welnu, de nonnetjes.

Nonnetjes zijn de kleinste leden van de Zaagbekfamilie welke in Nederland voorkomen.

Zaagbekken zijn wintergasten en in Nederland kennen wij 

de Grote Zaagbek, de Middelste Zaagbek en het nonnetje.

Beetje raar dat deze laatste dus niet Kleine Zaagbek heet, maar ja....

Ik heb al een aantal keren geschreven, dat ik in de winter regelmatig aan de waterkant

vertoef om watervogels te fotograferen. Meestal zijn dat eendensoorten,

maar zo af en toe komt er ook een nonnetje langs zwemmen.

Nonnetje (man)

Nonnetjes zijn erg lastig om te fotograferen. Tenminste, dat is mijn mening.

Ze zijn sowieso erg schuw.

Als ze gewoon ergens zwemmen en je stopt alleen maar (of je nu lopend of met de auto bent),

zijn ze al vertrokken voordat je de camera hebt opgetild.

Als je ze al voor de camera krijgt is het belichtingsnachtmerrie.

De vrouwtjes vormen niet zo'n heel groot probleem, maar de mannetjes vormen de uitdaging.

Nonnetje (vrouw)

Allereerst moet je dus een plekje weten, waar ze te vinden zijn en waar ze ook nog

regelmatig dichtbij de kant komen. Dan moet je min of meer onzichtbaar zijn en

moet je ook nog eens het weer mee hebben.

Het mag weer niet te zonnig zijn, want dan heb je last van uitgebeten wit.

Heb je helemaal geen zon, dan zie je ook geen details in het wit en

ga je heel erg het lichtje in het oog missen.

Het oog van het nonnetje ligt in een zwarte vlek en zonder het lichtje ziet het er zo doods uit.

Omdat het nonnetje in deze foto net dichtbij genoeg was, is het oogje (ondanks de ontbrekende zon)

toch behoorlijk goed te zien.

Als het zonnetje dan net even doorkomt, krijg je direct een ander beeld.

Alleen maar vanwege het lichtje in het oogje.

Als de weersomstandigheden meewerken en ik ook nog eens in de gelegenheid ben

om te gaan fotograferen, moet je dus maar weer afwachten of de vogels mee willen werken.

Het voordeel met nonnetjes is, is dat het vogels zijn die zeer actief in een groot gebied

naar prooien zoeken. Dat doen ze op een behoorlijk systematische wijze en als je dus weet

dat er nonnetjes in dat gebied aanwezig zijn, dan is de kans dat ze langs kunnen komen erg groot.

Maar helaas blijven ze meestal net te ver weg.

Als ze dan eens wat dichterbij komen, kunnen ze bij de minste geringste beweging

van de lens ook weer direct onderduiken.

Dit alles bij elkaar maakt het ontzettend lastig om ze echt lekker op de plaat te zetten.

Het mannetje komt dichter en dichterbij, maar is erg op z'n hoede.

En floep, weg is hij weer.

Je lens richting de vogels draaien, kan eigenlijk alleen wanneer ze onder water zijn.

Dan is het een beetje gokken, waar ze weer boven komen.

Maar als je ongeveer de juiste bovenkom-plek hebt uitgekozen, 

hoef je niet zo te bewegen met je lens.

Als ze dan ook nog een prooi gevangen hebben, zijn ze een

stuk minder op hun hoede.

Eerst moet die vis naar binnen tenslotte.

Dat geeft dan mooie kansen.

Maar ja, dan moeten ze wel iets vangen terwijl ze in je buurt aan het jagen zijn.

Gelukkig is er genoeg afleiding in de buurt, wanneer de nonnen niet meewerken.

Fuut

Futen zijn altijd wel aanwezig en zijn ook zeer territoriaal gebonden.

Slobeend

Ook komen er regelmatig slobeenden voorbij.

Het mannetje heeft een prachtige groene kop,

maar dat is wel afhankelijk in hoeverre ze al hun nieuwe verenkleed hebben.

Paartje nonnetjes

Deze periode is ook de baltstijd bij de nonnetjes.

Zag ik weken terug nog groepjes mannetjes bij elkaar zwemmen, nu is 

het duidelijk dat er paarvorming geweest is. 

Je kunt het ook horen aan de lokroepjes, die vooral door de vrouwtjes gemaakt worden.

Ik heb geen idee wat het baltsritueel is bij deze vogels, maar het poetsen is en het

roepen horen er in ieder geval bij.

Ik hoop op een soort van futen- of brilduikers-balts te kunnen vastleggen,

maar zover (als dat al zou kunnen gebeuren) komt het niet.

Omdat de vogels veel oog voor elkaar hebben, zijn ze minder bezig met hun omgeving.

Dat zorgt ervoor dat ze deze keer iets dichterbij komen dan normaal.

Al roepend naar het mannetje komt eerst het vrouwtje mooi in beeld.

Eigenlijk zou ik mijn diafragma nog even iets meer open moeten doen, om de 

achtergrond nog waziger te maken, maar dit is zo'n kans waarvan ik er niet heel veel zal krijgen.

Ik kies er dus voor om eerst de vogel zo goed mogelijk in beeld te krijgen en 

bij een tweede kans het te proberen met een groter diafragma.

Helaas komt die tweede kans niet op deze ochtend, maar misschien

komt er nog een andere kans deze "winter".

Nonnetjes (vrouw achter, man voor)

Dan komt het moment dat ik beide vogels in 1 beeld kan vangen.

Jammer genoeg is de afstand tussen beide vogels te groot om ze beide scherp in beeld te krijgen.

Omdat ze toch behoorlijk snel voorbij zwemmen, heb ik ook niet de tijd om

te experimenteren met een diafragma van ver boven de 10.

In plaats daarvan stel ik scherp op het vrouwtje en zodra het mannetje

recht voor mij in beeld is, neem ik die dan maar scherp in beeld.

Dan is het jammer dat het vrouwtje maar zo half in beeld is en ook nog direct achter het mannetje.

Zo blijft er toch iedere keer weer iets over om een volgende keer nog beter te doen.

Het in 1x optimaal benutten van niet veel voorkomende kansen, is toch iets wat erg lastig is.

Goede kennis van je camera is sowieso een must, maar het intuïtief reageren

op iets wat misschien gaat komen is waarschijnlijk nog belangrijker.

Dat proces duurt nou eenmaal lang en is vooral een kwestie van veel uren maken.

Ondertussen maar zoveel mogelijk genieten van die momenten terwijl je ze ziet

en dan komt dat helemaal super vastleggen later wel eens een keer.

Het volgend blog zal gaan over de andere watervogels die ik vanaf dit plekje heb gefotografeerd.

Fuut

Tot de volgende keer,

René

De Baardman

Baardmannen (man links, vrouw rechts)

Er zijn een aantal vogeltjes waar ik altijd graag extra moeite voor wil doen en

de Baardman is er één van.

Helaas moet ik daar meestal toch wel een eindje voor rijden en

dan gaat de reis vaak richting de Oostvaardersplassen.

Heel soms kom ik ze dichterbij huis tegen en deze keer zitten ze al een tijdje op 

een kwartiertje afstand van mijn huis in de omgeving van Amsterdam.

Maar ja, het is erg druk in deze periode op mijn werk en in de weekeinde is

het weer niet echt lekker om er op uit te gaan om te fotograferen.

Dan heb ik mazzel want op zondag 17 januari beloofd het prachtig weer te worden.

Voor zonsopkomst ben ik op de plek waarvan ik weet dat er in ieder geval 4 baardmannetjes

aanwezig zijn. De zon komt helaas in een ongunstig positie op en dus probeer ik mij 

zo goed mogelijk op te stellen en hoop ik op een zo'n snel mogelijke ontmoeting.

De baardmannen zijn erg aanwezig, maar niet op de plekken waar ik ze wil hebben.

Meestal zitten ze net een meter of 5 achter de rietkraag waar ik mijn camera 

op heb gericht. Druk pingend eten ze de zaadjes uit de rietpluimen.

Prachtige vogeltjes zijn het en hoewel ze niet de meest sprankelende kleuren hebben,

is de kleur bruin allesbehalve saai en zeker in combinatie met de grijze kop bij de mannetjes.

Dan vliegen ze naar een plek, waar ik dichterbij de vogels kan komen.

Het nadeel is, dat ik teveel tegenlicht krijg.

Een beetje schuiven levert toch wel wat aardige plaatjes op, maar niet wat ik wil.

Omdat het zonnetje steeds feller gaat schijnen, neem ik maar snel weer

mijn eerste plekje in en is het gewoon afwachten.

En wachten, en wachten ........

Langzaam maar zeker hoor ik het geping van de vogeltjes weer mijn kant opkomen.

En ja hoor, na een minuut of 15 krijg ik ze in het vizier.

Beetje bij beetje schuiven ze in mijn richting en dan vliegen ze heel fraai

naar de buitenkant van het rietveld en precies op de plek waar ik op hoopte.

Baardmannetjes zijn niet zo heel schuw, maar ze moeten wel naar jou toekomen.

Ga je achter ze aanlopen, dan vliegen ze meestal snel weer weg.

Dus zolang je rustig op je plekje blijft staan, trekken ze zich niets aan van mensen.

Het vrouwtje

Geduld is dus een schone zaak en de beste kansen krijg je, wanneer de

baardmannetjes in een niet zo'n heel groot gebied zitten.

Ze volgen meestal een vaste route, wanneer ze voedsel zoeken en

die route leggen ze meerdere malen af.

Het liefst had ik de baardmannen op de foto gekregen met een vrije achtergrond.

Maar ze blijven een beetje laag in de rietkraag zitten en het lichtbruinige van het

riet in de achtergrond maakt toch wel een mooi geheel met de kleur van de baardmannen.

In totaal zie ik 5 verschillende vogels.

Niet zo heel veel voor een groep baardmannen, maar des te beter ivm het fotograferen.

Met minder vogels in de omgeving, hoef je er ook minder in de gaten te houden.

Hoewel de mannetjes het mooist zijn, mogen de dames er ook wel wezen.

Zoveel verschillende tinten bruin bij elkaar geven een prachtig effect.

De baardmannen blijven helaas een beetje laag in het riet en dan ook nog eens op

de plekken waar de achtergrond toch wel druk is.

Het is dan wel het leefgebied van deze vogel, maar een paar helemaal vrijzittende vogels

had ik er graag bij gehad.

Er steekt 1 hele hoge rietstengel boven de rest uit en ik hoopte al

dat er eentje bovenop zou gaan zitten.

Omdat de zon nogal fel schijnt, is het toch lastig om een foto te maken

zonder harde schaduwen . Gelukkig gaat het vogeltje ook even zodanig

zitten, dat de hele zijkant beschenen wordt.

Zo half "en profiel" is mooi te zien waar de vogel zijn naam vandaan heeft, 

al zou snorman misschien een betere benaming zijn.

Maar als de vogel je zo een beetje schuin aankijkt, zie je een snor zoals de 

heren van stand van zo'n 200 jaar terug hadden.

Het is maar een korte periode in het jaar, dat je baardmannen op deze manier kunt fotograferen.

Tenminste, dat is mijn ervaring. Ze zitten buiten de koudere winterperiode namelijk liever

helemaal onderin het riet, waar ze zich voeden met insecten.

Bij erge kou zijn er weinig insecten en leven ze dus van het zaad van het riet.

Ze kunnen dan ook langdurig op 1 en dezelfde plek blijven zitten.

Een vliegende baardman stond ook op mijn lijstje en dan heb je een beetje mazzel nodig,

dat ze net mooi je scherptegebied invliegen.

Hoewel het scherptepunt jammer genoeg net achter het koppie ligt,

vind ik het toch een foto om in het blog te plaatsen.

Hoewel ik de hele ochtend baardmannen heb gehoord en gezien,

duurde het echte fotomoment maar een minuut of 3.

En dat terwijl ik daar dus 5 uur aanwezig was.

Daarna ben ik ook nog een paar keer terug geweest,

maar omdat het inmiddels warmer werd en de insecten tevoorschijn kwamen,

lieten de baardmannen zich niet meer zo mooi zien.

Misschien komen er nog kansen deze winter.

In een volgend blog aandacht voor Nonnetjes.

Tot de volgende keer,

René

Texel tijdens de kerstdagen

Wulpen

De afgelopen kerstdagen hebben we doorgebracht op Texel.

Dan kijk je ruim van te voren toch regelmatig op weeronline om de weervoorspellingen

in de gaten te houden. Behoorlijk harde wind werd er voorspeld en ook veel regen.

Echter bleek het tijdens ons verblijf ontzettend mee te vallen.

Uiteraard gaat de camera ook mee, maar je gaat ook niet op 1ste of 2de kerstdag 

de hele dag op pad om te fotograferen. Het is natuurlijk al laat licht en

ik wil ook op tijd terug zijn voor het ontbijt.

Gelukkig sliepen de kinderen uit op 2de kerstdag en was het ook nog eens aardig weer.

Als je dan weet waar je ongeveer moet zijn op het eiland, kun je de beschikbare tijd

optimaal benutten en kun je in twee uurtjes nog een hoop zien en fotograferen.

Bergeend

Alleen die harde wind maakte het soms wel lastig.

Brandganzen.

Als je zo een paar dagen weg gaat en je van tevoren al weet dat je

niet veel met de camera op pad kunt gaan, neem je ook niet alle spullen mee, die je nodig

zou kunnen hebben. Zo had ik mijn waterdichte broek niet bij mij en als je dan ook

nog eens niet zo veel andere kleren meegenomen hebt, ga je niet lekker languit in

het gras liggen om een vogeltje te fotograferen.

Kramsvogel

Maar ja, als er dan toch een leuke soort lekker blijft zitten, moet de schone broek

er dan toch maar aan geloven.

Kramsvogel

Wel jammer dat het gras toch net iets natter blijkt te zijn, dan ik gedacht had.

Dus moet het toch maar even vlugger dan anders.

Scholeksters

Tureluur

Opvallend zijn de vele tureluurs die ik tegen kom.

Ik dacht dat die altijd wegtrokken naar het zuiden,

maar er blijken toch ook een aantal van deze vogels in Nederland te overwinteren.

Wulp

Op het wad zag ik behoorlijk wat wulpen zoeken naar voedsel,

maar ook binnendijks waren er veel wulpen te zien.

Wulpen

Zo'n grote groep blijft leuk om te zien en het blijft fascinerend hoe de vogels

elkaar waarschuwen, wanneer er gevaar dreigt.

Eidereenden (1 man en 8 vrouwen)

's Middags een strandwandeling gemaakt en daar kwamen deze eidereenden langsvliegen.

Een prachtige soort om nog eventjes mee te pikken op 2de kerstdag.

Torenvalk

Ik sluit dit blogje af met de foto's van een torenvalk, welke ik 's ochtend vroeg

als eerste had gemaakt.

Ik had het valkje al zien zitten, toen het nog te donker was.

Eerst maar even een stukje doorgereden, maar toen het zonnetje over

de dijk heen kwam, ben ik gauw terug gereden.

Het valkje zat nog steeds mooi op hetzelfde paaltje.

Heel rustig, metertje voor metertje, dichterbij gereden en dan ben je vlakbij,

neem je de eerste twee foto's en dan komt er een brommer aanrijden met

een kapotte uitlaat. Tsja, torenvalkje pleitos natuurlijk.

Maar ik houd haar in de gaten en ze landt zo'n 100 meter verderop en 

dan begint het hele ritueel van voren af aan.

Weer kan ik tot heel dichtbij komen, maar dan hoor ik ook al weer

het brommertje in de verte aankomen.

Nu geef ik het op en rijd verder in de richting van de plek die ik

van te voren uitgekozen had.

Maar in de verte zie ik weer een torenvalkje zitten op een paaltje.

Deze keer op een prachtig plekje om een iets ander soort foto te maken.

Als ik vlakbij ben, zie ik een mooi standpunt om de foto te nemen.

Een standpunt waarmee je extra sfeer kunt geven aan een foto.

De mist in de foto is namelijk helemaal geen mist.

De foto hieronder is op bijna hetzelfde tijdstip genomen, maar vanuit een een iets ander standpunt.

Dat kun je zien aan de verticale naad in het paaltje.

Het is hooguit drie meter verder met de auto en ik heb de camera ietsje hoger gehouden.

Dat blijft toch het leuke van fotografie.

De waarheid een beetje manipuleren, maar dan zonder een bewerkingsprogramma.

In een volgend blog komen de Baardmannen aan bod.

Baardman

Tot de volgende keer,

René

Aalscholvers

Aalscholver

In de winter maak ik regelmatig foto's aan de waterkant.

Af en  toe komt er eens een speciale wintergast voorbij, maar meestal zijn het

de wat algemenere soorten die ik op de plaat zet.

Zoals ik in mijn vorige blogje schreef, probeer ik dan wel foto's te maken, die

toch niet als standaardplaatje door het leven gaan.

In ieder geval is het standpunt voor mij belangrijk.

Dat moet zo laag mogelijk zijn en mijn camera ligt dan ook net boven de waterlijn.

De foto's in dit blog zijn op drie verschillende dagen gemaakt.

Het plekje aan de waterkant is medio november in gereedheid gebracht,

om heerlijk ongemerkt te kunnen fotograferen en van de rust te genieten.

Er kwam behoorlijk wat snoeiwerk aan te pas, want de begroeiing was

bijzonder uitbundig dit jaar.

Maar als het dan allemaal weer in orde is gebracht, is het afwachten of

de vogeltjes ook een beetje de juiste kant op zwemmen.

Opvallend zijn de vele verschillende aalscholvers die op jacht gaan in mijn omgeving.

Maar ik zie ze bijna niets vangen.

Ook de futen die regelmatig onderduiken vangen geen enkele vis.

Toch zijn het er behoorlijk veel, dus er moet wel genoeg vis aanwezig zijn.

Aalscholvers zijn vreemde vogels, maar ook hele lastige vogels om te fotograferen.

Ze zijn namelijk behoorlijk schuw. Ze hebben al snel door als er iets raars

gebeurt in hun omgeving en als ze je echt zien, zijn ze ook direct vertrokken.

Dus je moet in ieder geval onzichtbaar zijn en ook je lens moet zo min mogelijk argwaan opwekken.

Iedere keer als de aalscholver onderduikt kan ik de lens wel behoorlijk bewegen,

maar het is vaak gokken waar ze weer boven komen.

Het is allemaal wat makkelijker wanneer er eentje lekker uit gaat zitten waaien op een paaltje.

Dan kun je ook mooi zien, dat er verschillende exemplaren rondzwemmen.

Helemaal leuk is het als ze allemaal op hetzelfde paaltje willen zitten.

Ik heb verschillende keren van dat soort schermutselingen gezien,

maar niet echt een rangorde kunnen ontdekken bij de vogels.

Als de mooie paaltjes bezet zijn, moeten de zwakkere genoegen nemen met 

de wiebelpaaltjes en dan valt het niet mee om je evenwicht te bewaren.

Na 2 minuten wankelen wordt maar een iets grotere paal uitgekozen.

Het blijven toch zeer onhandige vogels als ze zich niet in het water bevinden.

Ook de manier zoals ze weer het water in gaan, heeft iets clownesk,

Een beetje zoals ik in een iets te koud zwembad spring.

De afgelopen maanden kon ik helaas niet zo heel veel op pad,

want het weer werkte vaak niet echt mee.

Als het dan eens een keertje mooi weer was,

had ik andere verplichtingen en zat ik mij min of meer te verbijten.

Maar soms had ik wel het geluk dat ik een paar uurtjes op pad kon,

met mooi weer en als het dan ook nog eens windstil is, dan kan

ik heerlijk relaxen aan de waterkant.

Je hoopt weer op speciale soorten,

maar het zijn weer de aalscholvers die de aandacht opeisen.

Al een tijdje probeer ik om een opstijgende aalscholver te fotograferen.

Aan een aalscholver kun je vaak precies zien, wanneer hij weg gaat vliegen.

Dan beginnen ze een even flink te schudden, om het meeste water van hun af te schudden.

Nog niet de beelden die in in gedachten had, maar toch een leuke eerste aanzet.

In een volgend blog wat aandacht voor futen en andere watervogels.

Fuut

Tot de volgende keer,

René