Zuidpier

Rosse Grutto (man)

Zo rond begin mei ga ik altijd graag een dagje richting IJmuiden om strandvogels te fotograferen.

Op 26 april lijkt het mooi fotoweer te worden. Licht bewolkt en niet al te veel wind.

In Amsterdam was het inderdaad zulk weer, maar als ik bijna bij de kust ben zie ik

al snel dat het vandaag waarschijnlijk beter een andere lokatie uit had kunnen zoeken.

Het wordt steeds mistiger en donkerder.

Voordat ik het parkeerterrein oprijd, check ik mijn weerapp en zie dat het over een

uurtje wel op zou moeten knappen.

Als ik bij de kustlijn aankom, zie ik een hoop mooie vogels.

Maar helaas te weinig licht om er iets van te maken.

Ik loop de pier over en het begint ook nog eens heerlijk te regen en het zeewater

klets over de grote betonblokken heen.

Als ik toch wat opklaringen waarneem, ga ik gauw naar het strand.

Bonte Strandloper

Het licht is even veel belovend. 

Maar het duurt maar heel kort. 

Terwijl ik languit in het natte zand ligt, zie ik het weer al weer snel omslaan. 

Drieteenstrandloper

Drieteenstrandloper

Een drieteentje wil nog wel even mooi poseren, maar met het beschikbare licht

is het met mijn apparatuur behelpen en ik stop er dus maar snel mee.

Vijf dagen later krijg ik een tweede kans.

De wind waait richting de kust en dat betekent vaak mooie soorten en er wordt zon voorspeld.

Dat laatste is dan weer wat minder, maar met een beetje geluk drijft er af en toe 

een wolkje voorbij, zodat het licht wat zachter wordt.

Ik ben er al vroeg en heb het hele strand voor mijzelf.

Dat is het fijne als je op een doordeweekse dag gaat.

Aan de kustlijn staan grote groepen vogels.

Veel sterns, meeuwen en scholeksters. maar ik zie ook een groepje rosse grutto's.

Rosse Grutto's (man links, vrouw rechts)

Als het zonnetje nog niet over de duinen komt, krijg je een beetje blauwe gloed

over de foto's die een koude sfeer weergeeft.

Maar al snel zie ik de zon achter mij boven de duinen uitkomen en 

verdwijnt de blauwe gloed uit de foto's.

Drieteentje met haast......

En wat kunnen ze rennen, die kleine rakkertjes. 

Zo klein als ze zijn, gaan ze als de brandweer over het zand heen.

Des te leuker dat deze door het water heen rende.

Drieteenstrandlopertje in bijna volledig zomerkleed.

Gelukkig staan ze heel af en toe ook nog even stil.

Beach-sex van Grote Sterns met toekijkers.

Rosse Grutto's (mannen)

Hoewel het lijkt dat de rosse grutto's zo tam waren,

heeft het toch aardig wat moeite gekost om goed dichtbij te komen.

Poetsende vrouw

Gelukkig was het zeer rustig op deze doordeweekse ochtend, zodat mensen met honden

mijn inspanningen niet heel snel te niet deden.

Dit was zo'n groepje wat al snel onrustig werd als je te dichtbij kwam.

Dan zit er niets anders op dan vroeg op je knieën te gaan zitten,

beetje bij beetje dichterbij te schuiven en dan het laatste stuk languit en tijgeren.

Rosse Grutto (vrouw)

En dat valt niet mee in dat natte zand.

Toen ik in het leger zat, had ik al moeite om met tijgeren mijn Uzi droog te houden

en nu moet ik dat doen met mijn camera. Zo'n Uzi kon ik zelf wel schoonmaken,

maar de camera is toch wel iets anders.

Lig je dan eenmaal in de juiste positie, is het altijd erg frustrerend als iets of iemand

ze net eventjes opjaagt en dat je ziet dat de vogels tien meter verderop weer neerstrijken.

Twee dames

Dan begint het hele circus weer van voren af aan,

maar de aanhouder wint soms toch wel eens.

Ik loop ook altijd de pier eventjes helemaal af, want je weet nooit

of je bijzondere soorten voorgeschoteld krijgt.

Een Jan-van-Gent zat vorig jaar prachtig te poseren voor mij

en iedere keer hoop ik weer op een verdwaalde papegaaiduiker.

Maar niets van dat alles, behalve de vaste soorten.

Drieteenstrandlopers

Veel scholeksters, meeuwen (ik kan die dieren bijna nooit uit elkaar houden),

een paartje baltsende futen, drieteenstrandlopers en op de vaste plekken

kleine groepjes paarse strandlopers.

Paarse Strandloper

Als ik terug loop naar het strand, zie ik een groepje visdiefjes vissen langs de pier.

Ik probeer ze te fotograferen, als net uit het water komen.

Het volle tegenlicht verpest bijna alle opnames.

Deze is de enige die ermee door kan.

Het grappige van zo'n wegvliegende visdief is de grote water verplaatsing,

als hij uit het water komt.

Soms zie je een mooi vierkant in het water ontstaan en soms een cirkel.

Iets wat je alleen op de foto goed kunt zien.

Maar die opstijgende visdief inspireert me om wat vliegbeelden te gaan maken.

Aalscholver

Grote Sterns

Rosse Grutto (vrouw)

Rosse Grutto's

Rosse Grutto (man)

Grote Stern

In de duintjes kan ik ook nog een aantal foto's maken van leuke soorten, maar die

plaats ik in een blogje met ander klein gevogelte.

Een volgend blogje zal gaan over de scholekster en de visdief.

Visdiefjes

Tot de volgende keer,

René

Vogels op paaltjes en hekjes

Graspieper

De laatste tijd ben ik regelmatig de polder in geweest om vechtende Grutto's te fotograferen.

http://dewerelddoormijnlenzen.blogspot.nl/2015/05/vechtende-gruttos.html

Tijdens die uitstapjes let ik altijd extra goed op paaltjes en hekjes.

Niet op de paaltjes en de hekjes waar je net langs rijdt, maar diegene die zo'n

50 meter verder op je route liggen.

Als je de vogels namelijk ziet op het moment dat je er al langs rijdt is het eigenlijk al te laat.

Met een noodstop zijn ze verdwenen en een stukje doorrijden en dan keren

kan op smalle polderweggetjes lastig zijn.

Inmiddels heb ik aardig wat vogels op paaltjes en hekjes verzameld en 

stop ze dus maar bij elkaar in 1 blogje.

Gele Kwikstaart op een hek.

Tijdens mijn ritjes ontdek ik twee territoria van gele kwikstaarten.

Met enige regelmaat zie ik ze ook op bloemen zitten,

maar dat is aldoor eigenlijk net te ver.

Gele kwikstaart op een paaltje

De bekendste vogel op een paaltje is natuurlijk de Grutto.

Grutto

Andere steltlopers op paaltjes:

De Tureluur

Vogels op paaltjes op afstand fotograferen is niet zo heel moeilijk.

Leuker is het om ze van dichtbij te fotograferen, maar dat is toch een stuk lastiger.

Buizerd in het avondlicht en de ondergaande zon is in het oog te zien.

Een noodstop vlakbij de vogel maken, is iets wat in ieder geval niet echt goed werkt.

Torenvalk 

Eerst stoppen op een afstand van een meter of 20.

Als je een beetje goed kijkt naar het gedrag van de vogel,

kun je aardig inschatten of je iets dichterbij kunt komen.

Doe dit ook niet in 1 keer, maar meter voor meter.

Begint de vogel op en neer te wippen of op een andere wijze zich

onrustig te gedragen, dan is duidelijk dat de grens op dat moment bereikt is.

Laat de vogel eerst weer tot rust komen en begin dan met fotograferen.

Dichterbij komen is dan geen optie meer, want je staat op het punt om de vogel

op te jagen en dat is nou net wat je niet wilt doen.

Jonge Havik

Ik was erg verrast om deze jonge havik tegen te komen.

De havik is toch meer een bosvogel dan een poldervogel.

Jammer genoeg had ik hier vergeten mijn spiegels in te klappen en 

doordat ik de camera lastig kan richten zorgde het ervoor dat er

een deel van de spiegel in het bereik van mijn lens kwam.

Dat zorgde voor onscherpte in bijna al mijn foto's

Bovenstaande was 1 van de weinige die er mee door kon.

Scholekster op nest

Erg verrast was ik om deze scholekster te zien broeden op een uitgeholde hekpaal.

Scholeksters broeden met z'n tweetjes de eieren uit en ik ben maar eens

even een tijdje in de auto blijven zitten bij de broedende scholekster.

Bij de wisseling van de wacht, was het goed opletten.

Het gaat heel snel, maar na een paar keer weet je hoe de scholekster

op het nest aan komt vliegen.

De ene vloog vooruit het nest op, maar afhankelijk van de wind,

was het soms van links en soms van rechts.

De andere scholekster steeg eerst op en vloog dan achteruit het nest op.

Om bovenstaande foto te maken, moest ik wel een paar keer terug.

Dan was het licht weer niet goed (geen mooi zichtbaar oogje), dan kwamen ze

van de verkeerde kant aanvliegen en was de achtergrond weer niet mooi genoeg.

Het lastigste was het geconcentreerd afwachten totdat ze gingen wisselen.

Dat duurde aldoor erg lang en was voorbij voordat je met je ogen kon knipperen.

Scholeksters op een rijtje.

Visdiefje

Sinds een paar weken zijn de visdiefjes ook weer terug en vlak achter mijn huis,

blijven ze regelmatig lekker zitten op de paaltjes.

Graspieper

Een paartje graspiepers heeft een territorium gevonden tegenover dat van de gele kwikstaarten.

Regelmatig houden ze de wacht vanaf de paaltjes die langs de weg staan.

Leuk hoor om aan de ene kant van de weg de gele kwikstaarten te zien en aan

de andere kant de graspiepers.

Witte kwikstaart

Boerenzwaluwen

Net als de visdiefjes, zijn de boerenzwaluwen ook weer in Nederland sinds een week of twee a drie.

Heel lastig om ze in de vlucht te fotograferen, maar zo nu en dan moeten ze toch

heel even uitpuffen. Dan moet je snel zijn, want ze zijn zo weer foetsie.

Puttertje

Op verschillende plekken kom ik putters tegen.

Ik heb ze diverse malen geprobeerd te fotograferen, terwijl ze

in de alom bloeiende gele bloemen aan het rusten waren.

Jammer genoeg dat ze zo vliegerig waren, want als ik alleen

al de camera hun kant op draaide vlogen ze weg.

De putters zijn ook direct de laatste voor dit blogje.

Alle kraaien, meeuwen, kauwtjes en dergelijke heb ik maar achterwege gelaten.

Een volgend blogje gaat over het strand.

Rosse Grutto (man)

Tot de volgende keer,

René

Vechtende Grutto's.

Grutto

Ik was altijd heel erg tevreden met het plekje waar ik de grutto's min of meer

op ooghoogte kan fotograferen vanuit de auto.

Was!!!!!

Want tijdens een dagje fotograferen met Loes werd mij even subtiel medegedeeld dat

de gemaakt foto's wel mooi waren, maar dat de plekjes waar ze stonden of de

lichtomstandigheden toch niet echt helemaal super waren.

Dat is nou het fijne als je eens met iemand op stap gaat,

die weer toch anders tegen bepaalde dingen aankijkt.

Als ik twee weken later op dezelfde plek terug ben,

realiseer ik mij pas dat Loes wel een goed punt had met haar opmerking.

Maar ja, hoe moet het dan wel...........

De bekende "Grutto-op-een paaltje-foto".

Of de staande versie daarvan:

Mooi natuurlijk, maar dat willen we dus niet meer.

Alleen, komt weer de vraag: "Hoe dan wel?"

Ik begin rond te rijden in de polder en rij weggetjes in, waar ik

nog niet eerder geweest ben.

Daardoor kan ik weer een paar mooi nieuwe plekjes bijschrijven,

maar het fijne plekje om Grutto's anders dan anders te fotograferen is

toch wel erg lastig te vinden.

In eerste instantie zoek ik het in het "licht".

Wat later op de dag en een beetje tegenlicht.

Dan kom ik een prachtige plek tegen.

De Grutto's werken hier uitstekend mee en je kunt ze af en toe bijna aanraken.

Hier kan ik ze vanuit een lager standpunt fotograferen.

Voor mijn gevoel gaat dit de juiste richting op.

Mooi laag standpunt, nu alleen nog wat mooier licht.

Als ik een paar dagen later terug kom, valt mij direct iets op in de polder.

De tweede lichting Grutto's is gearriveerd.

Overal zie ik nieuwkomers en al deze nieuwkomers zoeken een plekje,

terwijl de meeste en zeker de mooiste plekjes al ingenomen zijn.

De nieuwkomers moeten wel heel snel gaan werken aan nageslacht en

hopelijk zijn hun kuikens al groot genoeg, wanneer er gemaaid gaat worden.

De nieuwkomers zorgen voor spanningen in de polder.

Dat merk ik niet direct, maar als ik ergens even sta te kijken,

zie ik dat twee mannetjes agressief worden naar elkaar toe.

Vrouwtje linksonder en twee mannen in een luchtgevecht.

Een prachtig schouwspel speelt zich op een meter of 40 afstand van mij af.

Nooit geweten dat Grutto's als kemphanen kunnen vechten.

Dat smaakt naar meer en het wordt mijn doel om vechtende Grutto's vast te leggen.

Twee rivaliserende mannetjes

Als ik eenmaal weet waar ik op moet letten, is het betrekkelijk makkelijk om de

aanstaande vechtpartijen te lokaliseren.

Twee mannetjes in een relatief klein gebiedje, is bijna vragen om oorlog.

Als ik dus tijdens het rondrijden, twee mannen rond zie wandelen en als er dan 

ook nog een vrouwtje dichtbij is, is dat voor mij het teken om

de auto stil te zetten en af te wachten.

Als ze te dicht in elkaars buurt komen, is het meestal niet direct knokken.

Nee, eerst nemen ze elkaar goed op en proberen elkaar te intimideren.

Soms slaat er dan al eentje op de vlucht en gaat de ander er achteraan.

Maar het komt ook voor dat de zwakste net niet op tijd wegspringt.

Zo jammer dat deze net niet scherp genoeg is op de kop.

Omdat het moment zo mooi is, plaats ik hem toch maar.

Maar het is niet altijd zo, dat ze eerst vijandig tegen over elkaar komen te staan.

Dan is het direct, Tadatata Tata, Aanvalluhhh......

Inmiddels had ik al zoveel gevechten gezien, dat je min of meer kunt voorspellen

wat er gaat gebeuren en hoe de gevechten aflopen.

Want als het echt tot een gevecht komt, gebeurt dat 8 van de 10 keer met

hetzelfde verloop van zetten.

Eerst schreeuwen naar elkaar

Elkaar agressief benaderen en dreigend tegen over elkaar staan.

En als geen van tweeën het voortijdig opgeeft, proberen ze eerst elkaar

te prikken in het gelaat met de scherpe snavel.

Daarna proberen om als eerste de snavel van de ander te pakken te krijgen.

Een confrontatie tussen drie Grutto's.

Ook hier eerst het prikken en elkaars snavel te pakken proberen te nemen.

De ogen en de rest van de kop zijn het eerste doelwit van de ene Grutto,

terwijl de andere in de rug aan het pikken is.

Dat is teveel voor de ene Grutto en die neemt dus snel de benen en 

dan moeten de andere twee beslissen wie de sterkste is.

Het ultieme doel van de Grutto is om op de rug van de tegenstander te komen en

dan lekker hard in de rug te prikken. 

Dat is tenminste de grote gemene deler van alle gevechten die ik de 

afgelopen anderhalve week gezien heb.

Dat waren er inmiddels nogal wat.

De meeste waren op te grote afstand om goed te fotograferen en sommige

waren zelfs te dichtbij om goed te fotograferen.

Dan is de zoomlens wel weer een uitkomst t.o.v. een lens met vaste brandpuntsafstand.

Dit zijn de momenten die bepalend zijn voor de uitkomst van het gevecht.

Zodra er eentje op de rug van de ander stond of met zijn snavel in de

rug kon pikken, was dit het sein voor de concurrent om het op te geven.

Meestal was dit ook de indringer.

Ik heb maar 1 keertje gezien, dat de indringer als winnaar uit de bus kwam.

Hier lijkt het wel of de snavel van de onderste Grutto dwars door

de bovenste Grutto heen steekt. Je kunt nog net het puntje zien.

Tenminste, dat zou je denken.

Het is natuurlijk een veertje dat net uitsteekt.

Een volgend blog gaat over paaltjes en hekjes.

Scholekster

Tot de volgende keer,

René