Vogels uit Landelijk Amsterdam-Noord

Grote Zilverreiger

In deze periode is het een beetje aanmodderen met het fotograferen van vogels.

De zomergasten zijn vertrokken en de meeste wintergasten zijn nog niet gearriveerd.

Je moet in deze tijd een beetje mazzel hebben met ontmoetingen met doortrekkers

of dwaalgasten, hoewel er zo nu en dan ook wel een vroege wintergast te zien valt.

In dit blogje een verslag van twee verschillende ochtendjes in hetzelfde gebied.

Eén ochtend zwaar bewolkt en 1 ochtend half bewolkt.

Zoals ik al zei, is het op dit moment een beetje aanmodderen en dus val ik

maar terug op bekende gebiedjes waar altijd wel wat te zien is,

Maar je hoopt natuurlijk wel altijd op een leuke soort of dat een 

al eerder gefotografeerde soort op een mooi plekje gaat staan/zitten.

Jonge Blauwe Reiger

Als zo'n gewone soort dan op een fotogenieke plek staat, is het een beetje

manoeuvreren om een fraaie compositie te krijgen.

Buizerd

Een buizerd is altijd leuk om tegen te komen, maar er is iets bijzonders aan deze buizerd.

Het bovenste gedeelte van de snavel is te ver doorgegroeid en het is

voor de vogel te hopen dat het niet verder groeit.

Pa fazant links en zoon rechts

In het gebied zijn een aantal territoria van torenvalken.

Niet alle torenvalken zijn goed te benaderen, maar met een beetje geduld

kun je bij sommige wel behoorlijk dichtbij komen.

Torenvalk

Vogels stijgen bijna altijd op met de wind op de kop en

een torenvalk zul je ook altijd biddend in de lucht zien hangen met de wind tegen.

Met die kennis kun je mooi de juiste plek uitkiezen en dan afwachten

totdat de torenvalk jou kant uitkomt.

Leuk is het als op alle bekende plekjes de valkjes even lekker poseren.

Als je dit soort vogels met een beetje geduld rustig kunt benaderen,

is het soms wel lastig om even iets meer afstand te nemen voor een mooi totaalplaatje.

Vaak denk ik er pas aan als het moment al voorbij is.

Maar ik vind het ook prachtig om dit soort momenten van dichtbij vast te kunnen leggen.

Tsja, het blijft lastig en helemaal als je toch al weinig tijd hebt.

Biddende Grote Zilverreiger ;-)

Terwijl ik verder rijd, zie ik twee grote zilverreigers mijn richting opkomen en

die doen iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

Ze blijven hangen op een bepaalde plek in de lucht.

Heel raar om te zien, want het lijkt erop dat ze ergens op wachten.

Geen idee waar ze op wachten, misschien hebben ze een aantal muizen op 1 plek gezien.

Het bidden van de twee reigers is niet iets wat maar een paar seconden duurt.

Ze blijven echt zo een halve minuut op 1 plek hangen.

Op de zwaar bewolkte, maar bijna windstille, dag kom ik een grote zilverreiger

tegen op een plek waar deze reiger vaker te zien is.

Meestal zit hij op wat grotere afstand en iedere keer blijf ik even kijken naar

deze prachtige vogel. Want als je maar rustig afwacht, komt hij vaak al jagend dichterbij.

Zo ook deze keer.

En dan ben je soms blij met een hoger standpunt.

Als de reiger toch besluit om ergens anders te gaan jagen, hoor ik een bekend geluid.

Het rinkelende geluid van baardmannetjes en ik zie een groep van een stuk of 20 voorbij vliegen.

Baardmannetjes

Ze landen in een groot rietveld.

Gauw de auto aan de kant en met een beetje beleid het veld een stukje inlopen.

Dan is het wel jammer dat het zwaar bewolkt is, want mijn lens

heeft gewoon meer licht nodig voor mooiere resultaten.

Maar ja, het blijven zulke mooie vogeltjes, dat ik

de twee beste foto's toch even wil plaatsen.

Hoewel ik nog een paar keer terug geweest ben naar dezelfde plek,

heb ik ze daar niet meer gezien.

Waarschijnlijk doortrekkers dus, die even snel iets gegeten hebben.

Rietgors

Op bijna dezelfde plek zie ik deze rietgors.

Tsja, op die plek had ik ook graag een baardmannetje gezien........

Op de half bewolkte dag kom ik nog een aantal mooie kleine vogeltjes tegen.

Zoals deze Kneu

en dit Paapje

  

Tapuit

In deze periode zijn de tapuiten  ook weer op doortrek en vaak zijn dit

toch iets minder schuwe vogeltjes.

Waarschijnlijk omdat ze in hun broedgebieden weinig mensen zien.

Knobbelzwaan

Spreeuw en Witte Kwikstaart

Opvallend zijn de grote hoeveelheden spreeuwen.

Maar het is jammer dat ze niet bij elkaar komen in de avonduren.

Spreeuwenwolken van duizenden spreeuwen zijn een fantastisch fenomeen om te bekijken.

Witte Kwikstaart

Het is afwachten op de wintergasten.

Inmiddels zijn er al aardig wat smienten, kuifeenden en slobeenden in ons land en

ook de zaagbekken en dergelijke zijn zo nu en dan al te zien.

Eens kijken of we ze de komende maanden mooi voor de lens kunnen krijgen,

In een volgend blog eerst aandacht voor een andere favoriete vogel van mij.

De Waterral

Tot de volgende keer,

René

Dagje Veluwe Deel 2

Roedel Edelherten

In mijn vorige blogje stonden de foto's welke gemaakt zijn 

in de ochtend en in vroege middag.

Zo rond een uur of 3 rij ik naar de plek, waar de edelherten

bijna iedere namiddag te zien zijn.

Niet omdat daar een wildspoor of iets dergelijks loopt,

maar gewoon omdat daar voer gestrooid wordt.

Een pure toeristische attractie, maar wel een hele mooie.

Als je alle andere fotografen wegdenkt en je focust op de herten,

is en blijft het een prachtige natuurbeleving.

Omdat er zoveel mensen op afkomen, zorg ik ervoor dat ik

op een doordeweekse dag ga en ruim op tijd een mooi plekje uit kan kiezen.

Diep in het bos zijn de geluiden van de herten duidelijk te horen.

Het oergeluid blijft indrukwekkend, waarbij het geknor van de 

damherten maar erg schril afsteekt.

Ik ga zo vroeg richting de plek, omdat ik graag recht tegenover de zoel wil zitten.

Een zoel is een modderpoel en daar wilde de herten graag in badderen.

Een modderbad werkt uitstekend om parasieten en ander ongedierte te verwijderen.

Edelhert

Het edelhert dat de baas is over het territorium en tevens het roedel leidt,

wordt het plaatshert genoemd.

Plaatshert zijn is een zeer zware taak.

De dames moeten bevrucht worden en de concurrentie moet op afstand gehouden worden.

Dat leidt vaak tot zware gevechten en soms tot de dood erop volgt.

Ook moet het hert aldoor de dames in de gaten houden.

Hindes die afdwalen moeten terug gehaald worden.

Dit kost allemaal zoveel tijd, dat het hert geen tijd heeft om te eten.

Een hert raakt in deze periode dan ook enorm veel gewicht kwijt.

Als het hert langzaam maar zeker afzwakt, grijpt de concurrentie snel zijn kans.

Zo blijven de sterkste over.

Burlend hert

Een mannelijk edelhert heet gewoon "Hert".

De oerkreten die het hert uitstoot om de dames te imponeren en de concurrentie 

op afstand te houden, wordt burlen genoemd.

Er is zelfs een jaarlijks kampioenschap voor mensen die het best deze kreet kunnen imiteren.

Een hert in vol bronst-ornaat is een imposante verschijning.

In deze tijd is het een echte vechtmachine en de hormonen spuiten door zijn lijf.

Edelhert-hindes

Maar de dames blijven de baas.

Als ze geen zin hebben, wordt er niet gepaard.

Als ze naar de concurrent willen overlopen, dan doen ze dat gewoon.

Terwijl bijna iedereen de statieven op de hoogste stand heeft staan,

doe ik hem juist zo laag mogelijk.

Ik mis wel wat van de spetteracties in het modderbad,

maar zo'n lager standpunt vind ik gewoon mooier.

Lepelende Hindes

Ook de vrouwen strijden om de hiërarchie.

Staand op hun achterpoten proberen ze elkaar te intimideren en

uit balans te brengen.

Het lijkt een beetje op stijldansen, maar hiermee wordt bepaald wie het dominante vrouwtje is.

Het plaatshert heeft het te druk met andere dingen.

De heide wordt eventjes omgeploegd en de plaggen vliegen in de rondte.

Het hert snuift de geur van de hindes op.

Zodoende weet hij welke hinde bevrucht kan worden.

De Koning van het Woud

Af en toe breekt het zonnetje even door en met de juiste lichtval

lijkt het net of het hert een masker op heeft.

Sinds een paar jaar is er een tweede locatie in het park in opkomst.

Het voordeel is dat de achtergronden iets mooier zijn en vooral bij fraaie

zonsondergangen worden hier prachtplaten gemaakt.

De eerste foto is op deze locatie gemaakt en ook de laatste foto van dit blog.

Een mooie afsluiting van een lange dag in park de Hoge Veluwe.

Jammer dat ze het struinen willen gaan verbieden, want dat zal de totale

beleving voor een hoop mensen een stuk minder maken.

In een volgend blog o.a,:

deze Grote Zilverreiger

Tot de volgende keer,

René

Dagje Veluwe Deel 1

Boomklever

Om de 2 jaar begint het altijd een beetje te kriebelen om weer eens naar

de edelhertenbronst op de Veluwe te gaan.

Maar in principe houd ik er niet zo van om te moeten betalen om

natuurfoto's te maken. 

Echter is de afstand te ver om een aantal keren op verkenning te gaan

en zodoende een mooie plek te vinden om bronstige herten te fotograferen.

Tsja, dan is het wel eens lekker als de hoofdmaaltijd 

een keertje gewoon voor je opgediend wordt.

En als ik dan toch moet betalen om het park de Hoge Veluwe binnen

te komen, dan maak ik er natuurlijk wel een hele dag van.

Een jaar of 6 terug hoorde ik voor het eerst over een soort boshutje in het park.

Ik heb mij toen rot gezocht en na vele uren zoeken het hutje gevonden.

Een hutje wat toen nog maar bij een paar mensen bekend was, maar 

heden ten dage wordt er af en toe echt gevochten om er gebruik van te maken.

Jonge Roodborst

Het hele wildbaan-circus is op een doordeweekse dag nog wel te behappen en zeker

als de bronst nog net niet op zijn hoogtepunt is.

Dus als ik het weerbericht zie, is de juiste dag gauw uitgezocht.

Mooi weer in de ochtend en in de namiddag een beetje bewolkt.

Ideaal om te beginnen in de donkere boshut en in de avond niet teveel zon.

Pimpelmees

Ik ben al iets na acht uur bij de ingang van het park en dat gaat in september

pas om 9 uur open. Ik weet dat het hutje in trek is en als andere gegadigden een

jaarkaart hebben, kunnen ze gewoon doorlopen als het park opengaat.

Dan moet ik dus nog een kaartje kopen en kan het dus wel eens een probleem

worden om een plekje in het hutje te bemachtigen.

Niet lang nadat ik aangekomen ben, komt auto nummer twee aanrijden.

Ik knoop een gesprekje aan met de man en het blijkt dat ook hij

gebruik wil maken van het hutje.

Een tweede man op een fiets komt eraan en ook hij is van plan

om plaats te nemen in de hut.

Na lang wachten gaat het loket open en kan ik het kaartje kopen en kom

ik gelukkig toch als eerste aan bij het hutje.

Omdat ik niet weer de geijkte vogelhutfoto's wil maken,

kies ik de plek uit waar ik het meeste "last" van tegenlicht ga krijgen en

ik ook nog eens slecht uitzicht heb op het vijvertje.

Dan kom ik tenminste niet in de verleiding om weer die foto's te maken,

welke ik al verschillende keren gemaakt heb.

Jonge Grote Bonte Specht

Al snel zitten de twee mannen welke ik bij de ingang al had gesproken bij mij

en is de hut dus vol.

Nog geen tien minuten later blijkt al dat het hutje erg in trek is tegenwoordig.

Een stuk of 7 mensen moeten teleurgesteld worden.

Maar wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

Het nadeel van zo'n openbare hut is is dat je met mensen kan komen te zitten,

die te enthousiast zijn en daardoor vogels wegjagen.

Ik hoor een zwarte specht en een havik, maar ze laten zich niet zien omdat de lenzen

te ver uit de openingen steken en te snel en teveel bewegen.

Ook verschillende vogels vertrekken daardoor te snel van de plek.

Jonge Grote Bonte Specht

Maar gelukkig zijn er een aantal vogels die minder schuw zijn.

Een aantal volwassen grote bonte spechten en ik denk drie jonge exemplaren,

komen regelmatig op bezoek. 

Maar het blijft een uitdaging om ze net even op een iets andere manier te fotograferen.

Boomklever in the spotlight

In zo'n boshutje heb je altijd vaste bezoekers en de boomklevers behoren daar toe.

Altijd lastige rakkertjes want ze zijn bloedsnel,

Als ze dan een keertje even stilzitten, hebben ze vaak een zonnebloempit

of iets dergelijks in hun snavel zitten.

Boomklever

De truc is om stoïcijns je camera op 1 plek te blijven richten, maar dat is o zo lastig.

Zeker als je met twee anderen in zo'n hutje zit en die reageren op alles dat beweegt.

Koolmees

Als er dan toch geen echte supersoorten langskomen, ga je ook maar een beetje

mee in het erop-los-fotograferen. 

Matkopmees

Ook de matkopmees is er eentje in de serie boomklevers en andere lastige snelle vogeltjes,

De matkopjes zijn ook ADHD-vogeltjes en het gebeurt maar heel zelden dat ze even

lekker voor 5 seconden op 1 plek blijven zitten.

Woelmuisje

Het blijft grappig om de woelmuisjes te volgen, maar wat zijn ze snel.

Dan houden ze zich meestal ook nog eens op in de donkere plekjes.

Jonge Roodborst

Gelukkig zijn het niet alleen pimpelmezen, koolmezen, boomklevers en spechten

die zich laten zien. Af en toe komt er een sijsje langs.

Sijs

Alleen een vrouwtje krijgen we te zien.

Ook zo'n mooi vogeltje en deze blijft ook nog eens rustig zitten,

Hoewel er dus wel een aantal verschillende soorten op het voer afkomen,

zijn het vooral de spechten die zich graag laten vereeuwigen.

Grote Bonte Specht

Volwassen Grote Bonte Specht

Om een uur of half één heb ik het wel gezien.

Ik heb niet het gevoel dat er nog iets bijzonders langs zal komen en

besluit om mijn geluk op een ander plekje te proberen.

Ik wil graag rond 3 uur een mooi plekje uitzoeken om

de edelherten te fotograferen en als ik nog langer in dit hutje

 blijf hangen dan is er geen tijd meer voor een leuk middagprogramma.

Dus ga ik op weg naar een andere hut, waar al een aantal jaren

niet zo heel veel valt te fotograferen.

Maar als ik aankom blijkt dat erg mee te vallen.

Goudvink (vrouw)

Als ik binnenkom zit er een vrouwelijke goudvink voor de hut.

Duidelijk in de rui en dus niet zo heel mooi,

maar toch een leuke soort om even mee te nemen.

Na de eerste opwinding bekijk ook hier even waar ik het beste tegenlicht opnames kan maken,

Ook hier genoeg boomklevers en koolmezen.

Maar ook een paar matkopjes die zo nu en dan op de juiste plekjes gaan zitten.

Grote Bonte Specht

Bij het eerste hutje had ik al een paar keer een zwarte mees voor de lens gekregen,

maar was ik niet zo heel tevreden met de resultaten.

Zwarte Mees

Maar bij dit hutje is de lichtval duidelijk beter en met snellere sluitertijden,

worden de foto's net even ietsje beter.

Moest ik in het eerste hutje het diafragma zoveel mogelijk openen, in

het tweede hutje kan ik het diafragma iets meer knijpen en dat zorgt

met de sigma-lens voor betere platen.

Zwarte Mees

Met nog een specht als afsluiter, ga ik richting de edelherten.

De volgende keer komen deze aan bod.

Bronstig Hert

Tot de volgende keer,

René