"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

donderdag 11 juli 2019

De Zwarte Stern


Zwarte Stern

WAARSCHUWING:
Dit blog kan schokkende beelden bevatten voor de macro-fotografen ;-)

Zo nu en dan heb ik geen idee wat ik zou willen fotograferen of waar ik 
naartoe zou willen om te fotograferen.
Zo ook op vrijdag 21 juni. Ik heb het rijk twee dagen voor mij alleen 
en hoef met niemand rekening te houden. "Waar zal ik dit weekend eens naartoe gaan".

Ik wordt geattendeerd op een kleine kolonie Zwarte Sternen die jongen hebben.
Dezelfde avond ga ik direct op pad.
Geen idee wat ik daar aan zal treffen, dus het is meer een verkenningstochtje.

In een schitterend klein natuurgebiedje zie ik al snel waar de vogels zich ophouden.
In twee brede sloten wordt er gebroed door Zwarte Sternen.
Bijna op alle broedplekken zie ik jongen en vogels die af en aan vliegen met voedsel.

Alleen is de avond waardeloos qua lichtval.
Er is net geen volledig tegenlicht van de zon, maar het scheelt niet veel.
Ik weet dan al dat het geen superfoto's zullen worden,
maar ik neem wel de tijd om de boel goed te bekijken.

Uiteraard probeer ik ook foto's te maken en zoek
daarvoor de beste plek op ivm het zonlicht.
De afstand naar dichtsbijzijnde broedplek is daardoor net even te groot
en ook de achtergrond bevalt mij niet helemaal.
Maar ja, als ik op de meest ideale plek ga zitten, dan kijk ik recht tegen de zon in.

Dag 1 (vrijdagavond):
Zwarte Stern (21:23 uur)

Alle foto's die ik die avond maakte, hebben dit blog niet gehaald op 1 na.
Dat is de foto hierboven en die is gemaakt nadat het zonlicht van de plek verdwenen was.
Met een langere sluitertijd krijg je wat meer beweging in de foto en
ontstaat een meer schilderachtig effect.

Fotografisch gezien dus geen hoogtepunt op deze vrijdagavond, 
maar het leverde wel een hoop informatie op.
Ik weet nu wat het beste moment is om te fotograferen, waar ik moet zitten om de mooiste
achtergrond te krijgen en wat ik allemaal kan verwachten.
Kennis is toch 1 van de belangrijkste dingen in de natuurfotografie.

Dag 2 (zaterdagochtend)
Zwarte Stern (6:09 uur)

De volgende ochtend gaat de wekker al vroeg, want ik wil voor zonsopkomst in het gebiedje zijn.
Bij aankomst kan ik direct naar de meest ideale plek toelopen en mijn spullen installeren.
Voor mij is de ideale plek een punt waar ik een laag standpunt in kan nemen,
waar ik een mooie achtergrond krijg en waar ik uiteraard een heel goed zicht heb
op het onderwerp dat ik wil fotograferen.

Het lukt niet altijd om aan alle drie de eisen te voldoen, maar met een beetje fantasie, 
tuinieren en geen angst om vies en nat te worden kom je vaak een heel eind.
Ik heb altijd wat touw bij mij om hoge (in de weg staande) begroeiing bij elkaar
te binden, zodat ik niets hoef te slopen.

Zwarte Stern (6:15 uur). Prooi = Libel

Het eerste uur is het toch nog een beetje behelpen qua licht.
De zon komt achter mij op, maar "mijn" eilandje blijft lang in de schaduw liggen.
Heel af te toe landt 1 van de ouders op het eilandje om de kleintjes warm te houden
of gewoon om te zien of alles goed gaat.

De voedermomentjes zijn zeer onregelmatig.
Soms komen pa en moe vlak achter elkaar met een prooi en soms duurt 
het 10 minuten voordat er iets nieuws wordt gebracht.
De ene keer is de oudervogel er opeens zonder aankondiging en het andere
moment merk je duidelijk aan de jongen dat er een voedseloverdracht plaats gaat vinden.

Bedelende jonge Zwarte Sternen

Een paar dagen eerder stonden er nog drie jongen op dit eilandje.
Geen idee wat er met dat derde jong gebeurt is.
Overleden omdat de andere 2 al het voedsel opeisten of is dat jong ten prooi gevallen aan een predator?
Opvallend is dat ik geen enkele keer een Reiger, Meeuw, Kraai of Kiekendief heb gezien.
De kracht van veel vogels bij elkaar zal zich wel al bewezen hebben.
Wanneer er een rover langskomt en er duiken 40 Zwarte Sternen op je af,
dan bedenk je je een volgende keer wel even voordat je het nogmaals probeert.

Bedelende jonge Zwarte Sternen

Wat mij na een tijdje opvalt is dat de jongen bijna nooit met hun ogen richting de zon staan.
Bovenstaande foto is wat dat betreft echt een uitzondering.
Bijna iedere keer kwam de oudervogel richting de zon aanvliegen en stonden de jongen
met hun rug of zijkant richting de zon.
Het kan toeval zijn, maar ik ben er drie keer geweest en constateerde iedere keer hetzelfde.

Jonge Zwarte Sternen doen vliegoefeningen

Leuk is het wanneer de kleintjes vliegoefeningen doen.
Het gebeurt nog niet heel veel, maar 1x per uur wordt er toch wel met de kale vleugeltjes geflapperd.

Zwarte Stern

Ik had verwacht dat de jonkies alleen maar vis te eten zouden krijgen,
maar niets is minder waar.
Ze krijgen een zeer uitgebreid dieet voorgeschoteld, waarbij vis in de minderheid is.
Allerlei soorten larven, vlinders, nachtvlinders, libellen en wormen worden aangevoerd
door de ouders en maar heel af en toe een klein visje.

De macro-fotograaf zal bijna een rolberoerte krijgen wanneer hij/zij dit aanschouwt,
want er gaan echt grote hoeveelheden vlinders en libellen de keeltjes in van al die kleintjes.

Jonge Zwarte Sternen

De voedseloverdrachten lijken allemaal strak geregistreerde en goed getimede momenten,
maar wanneer je echt goed kijkt en observeert, is het vaak toch een beetje behelpen.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = Libel)

Als de kleintjes beginnen te schreeuwen en met opengesperde snaveltjes rechtop gaan staan,
weet je dat er een oudervogel aankomt met iets te eten.
De jongen reageren alleen maar op het geluid van de eigen ouders en dat herkennen ze duidelijk,.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = Libel)

Er is een groot verschil in gedrag van de oudervogels bij de verschillende prooien.
De prooien worden levend aangebracht en daardoor is het vaak lastig om ze zodanig
in de snavel van het jong te stoppen, dat de prooi alsnog niet verloren gaat.

De oudervogel blijft daarom bij een aantal soorten prooien in de lucht hangen
en wacht totdat de prooi daadwerkelijk doorgeslikt is.

Voor de fotograaf is dit ideaal, want in tegenstelling tot bij bv de Boerenzwaluw,
neemt de voedseloverdracht best wel wat tijd in beslag.

Het enige lastige is wanneer beide jongen staan te schreeuwen en de ouder dus een keuze moet maken.
Maar als je goed oplet, weet je na een tijdje welke er aan de beurt is.
Bij deze Zwarte Sternen werd er namelijk meestal om de beurt gevoerd.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = vlinder)

Het is natuurlijk fijn wanneer je de zon in je rug hebt, maar wanneer de jongen constant
met hun rug naar je toe staan tijdens de voedseloverdrachten is dat wel weer jammer.
Je krijgt wel vaak de kans om de oudervogel ,inclusief de prooi, goed in beeld te brengen,
maar het is natuurlijk ook leuk om daarbij het jong goed in beeld te hebben.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = Libel)

Maar gelukkig wijken ze soms af van hun gewoontes en komen ze toch ineens vanaf een andere kant.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = Libel)

Nestfotografie is nogal een hot topic en eigenlijk iets dat je vanwege de verstoring niet zou moeten doen.
Wat mij betreft zijn er wel uitzonderingen.
Op deze plek wordt door een vogelwerkgroep al 15 jaar vlotjes in het water gelegd en
er loopt een wandelpad langs. Ik heb de maker van de vlotjes gesproken en de vogels
schijnen zich helemaal niets aan te trekken van de mensen die daar langskomen.

Dat blijkt ook wel op de momenten dat ik er ben.
Geen enkel moment lijken de vogels niet op hun gemak.
Het scheelt waarschijnlijk ook dat deze plek niet algemeen bekend is en er dus weinig mensen komen.

In de drie dagen dat ik het gebied bezocht, heb ik 6 andere fotografen gezien en kwam
er éénmalig een excursie met 25 mensen langs.
Erg weinig aanloop dus voor zo'n mooi gebiedje.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = vlinder)

Wanneer je daar een paar uurtjes ligt, krijg je genoeg kansen om voedseloverdrachten
te fotograferen. Je weet dat het eigenlijk allemaal meer van hetzelfde is,
maar toch is het iedere keer weer net even anders.

Dat maakt het ook erg lastig om keuzes te maken,
welke foto's nou te plaatsen in een blogbericht.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = vlinder)

Op de foto hierboven en hieronder is mooi het verschil te zien tussen de 2 oudervogels.
Mijn mening is dat de meest donkere vogel de vader is en degene op de foto hierboven de moeder.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = een soort larve)

Om 08:30 uur vind ik het wel mooi geweest.
Vanaf 05:15 uur ben ik bezig geweest en dat lange liggen op een vochtige ondergrond 
is nou niet bepaald goed voor mijn algemene gesteldheid.

Ik heb enorm genoten van de plek en de actie die ik gezien en gefotografeerd heb.
Fantastisch was het.

Als ik 's avonds de foto's bekijk op mijn computer,
heb ik het idee dat ik nog iets mis en dat het nog beter kan.
Maar om nou weer zo vroeg op te gaan staan en dat stuk te rijden, is
niet iets dat erg aantrekkelijk is.

Maar de volgende ochtend ben ik om 05:30 wakker en ik denk bij mijzelf:
"Ach, laat ik het nog een keertje proberen. Waarom niet".

En hup, snel alles even doen en voordat ik er erg in heb, zit ik al in de auto en ga op weg.
Tijdens de rit bedenk ik mij, waar ik zal gaan zitten.
Het mooiste plekje zal uiteraard wel vergeven zijn en zal ik mij een beetje moeten behelpen.

Als ik aankom zie ik echter helemaal niemand.
Dus gauw weer installeren op het bekende plekje en knallen maar weer.

Dag 3 (zondagochtend):
Baltsende Zwarte Sternen

Ik had gehoopt op mooi zacht licht, maar helaas. De zon liet zich direct goed gelden.
We moeten het er maar mee doen.

Op de meeste vlotjes worden jongen gevoerd.
Als je de vlotjes afzonderlijk bekijkt, wordt al snel duidelijk dat niet
alle kuikens even oud zijn.

Er is zelfs nog een vlotje vrij en daar wordt af en toe op gebaltst.
Geen idee of dit een nieuw paartje is of dat er gebaltst wordt voor een tweede legsel.
Het is in ieder geval leuk om te bekijken.

Jonge Zwarte Stern

Ik probeer deze ochtend wat ander soortige beelden te maken.
De bedel-, voedseloverdracht- en vliegoefeningmomentjes blijven
echter ook zeer aantrekkelijk om vast te leggen.

Het mooiste voedseloverdracht-moment in mijn ogen kan ik wel deze ochtend fotograferen.
Dat is de openingsfoto van dit blog geworden.
De meest zwart-gekleurde oudervogel komt aanvliegen met een lange, dikke worm en
zwaait die zo richting de snavel van het jong, die ook nog eens half naar mij toe gericht staat.
Een foto waar ik erg tevreden mee ben.

Zwarte Stern

Buiten de voedseloverdrachten probeer ik mij een beetje bezig te houden met het maken van vliegbeelden.
Je zou denken dat dit betrekkelijk makkelijk is, omdat er zoveel vogels constant 
heen en weer vliegen. De praktijk is echter een stuk lastiger, want ze zwenken vaak
net weg op het moment dat jij wilt afdrukken.

Biddende Zwarte Stern

Gelukkig blijft er af en toe ook eentje even stil hangen in de lucht.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (prooi = worm)

Hierboven de foto die volgt op het aanvliegen met prooi dat in de eerste foto is te zien.

Voedseloverdracht Zwarte Stern (Prooi = een soort larve)

Als laatste nogmaals een overdracht van een zeer "smakelijk" hapje.
Geen idee wat het precies is, maar het ging er in als koek.

Tijdens die drie dagen zag ik een paar keer een heel grappig moment.
De ouders komen regelmatig langs met voedsel, maar heel soms hebben de jongen gewoon 
geen trek. In eerste instantie doen ze instinctief hun snavel open en beginnen ze te schreeuwen,
maar vlak voordat de ouder de prooi in de snavel stopt, bedenken de kleintjes zich opeens.

Demonstratief gaat de snavel dicht en draaien ze hun kop weg.
Ipv dat de oudervogel wegvliegt, blijft deze in de lucht hangen en drukt de prooi
steeds harder tegen de kop aan van het kleintje.
Daar gaan ze net zolang mee door, totdat het kuiken zich gewonnen geeft en het
voedsel van ellende toch maar opeet.
Het zijn gewoon net mensenkinderen wat dat betreft.

Al met al waren het twee hele mooie ochtenden en 1 mooie avond bij de kolonie
van Zwarte Sternen in een fantastisch mooi gebiedje.

In een volgend blog aandacht voor steltvogels met oa deze:

Jonge Kievit


Tot de volgende keer,
René




vrijdag 28 juni 2019

De Morinelplevier en de Ralreiger

Morinelplevier

Ik ben niet iemand die alle bijzondere vogels die gemeld worden
opzoekt om te fotograferen. In tegendeel zelfs.
De beroemde Sperweruil, Roodkeelnachtegaal, Notenkraker of
andere enorm zeldzame dwaalgasten zijn niet aan mij besteedt.
Niet omdat ik ze niet mooi vind, maar meer omdat er een grote hoeveelheid
vogelaars en fotografen op afkomt.
Ik vind het gewoon niet prettig om rekening te moeten houden  met
allerlei andere mensen die op iets afkomen of
dat ik mij enorm loop te ergeren aan het gedrag van anderen.

Als de grote hordes verdwenen zijn en de vogel nog steeds aanwezig is,
wil ik nog wel eens een uitzondering maken, wanneer ik een beetje in de buurt ben.
Zoals bv vorig jaar met de Kleine Vliegenvanger op de Veluwe.

Kleine Vliegenvanger

Maar er zijn ook van die wat zeldzamere soorten waar de aantrekkingskracht voor 
vogelaars niet zo heel groot is, maar wel voor fotografen.
Zeker wanneer ze, fotografisch gezien, op een mooie en toegankelijke plek zitten.

Een van die vogels is de Morinelplevier.
Een vogel die met enige regelmaat in Nederland te vinden is en
als je heel goed je best doet, ook nog aardig te fotograferen is.
Een aantal keren heb ik ze gezien op Texel, maar dan zaten ze zo ver
in een weiland, dat fotograferen min of meer onzinnig was.

Medio mei blijkt er een paartje Morinleplevieren in de AWD 
neer gestreken te zijn.
Een soort die hoog op mijn lijstje staat en nog voordat het echt aan
de grote klok hangt, kan ik tijd vrijmaken om er langs te gaan.
De weersvoorspelling was dat het heel zonnig zou worden en
dat is nou net wat ik niet graag heb tijdens het fotograferen.
Ver voor zonsopkomst zit ik in de auto richting Noordwijkerhout en
het blijkt enorm mistig te zijn en hoe dichterbij de kust, hoe dichter de mist wordt.

Heerlijk dat de zon dus niet schijnt, maar als je geen hand voor ogen ziet,
heb je er natuurlijk ook niets aan.

Aangekomen in het gebied, wordt het zoeken naar de vogels.
Zijn ze er überhaupt nog wel is de grote vraag.
Er is nog een fotograaf op zoek naar de vogels en op een bepaald
moment (de mist is een beetje opgetrokken), zie ik hem knielen en foto's maken.

Gauw loop ik zijn richting op en......
Ja hoor, daar zijn de Morinelplevieren.

Morinelplevier

De eerste foto's die ik maakte kunnen de vuilnisbak in vanwege 
bewewgingsonscherpte door het ontbreken van voldoende licht.
Maar om 06:45 uur verdwijnt de meeste mist en blijft gelukkig het zeer waterige zonnetje
verscholen achter de lichte bewolking.
Fantastisch fotoweer en dan is het alleen nog zoeken naar het juiste standpunt.

Inmiddels zijn we met z'n drieën, maar gaan we allemaal volgens dezelfde manier te werk.
Rustig blijven liggen en afwachten wat de vogels doen en ze naar je toe laten komen.

Het grote voordeel is dat deze vogels uit een gebied komen, waar ze nooit mensen tegenkomen.
Ze kennen dus geen angst voor ons en zijn allesbehalve schuw.

Af en toe is het een beetje schuiven om een mooie achtergrond te krijgen,
maar voor het overgrote deel is het gewoon afwachten
en vooral de vogels niet opjagen en ze rustig hun ding laten doen.

Morinelplevier

De omgeving is niet echt fotogeniek.
Een ruig duingebied met overal sprieten en een mosachtige ondergrond.
Door een zo'n laag mogelijk standpunt te kiezen, kun je wel
veel storende elementen weg laten vallen, maar soms gaan de vogels foerageren
op een iets hoge gelegen plekje. Dan kun je het wel vergeten vwb het weg laten vallen
van die elementen, maar krijg je wel weer meer een foto van de vogel in zijn leefomgeving.

Morinelplevier

Zoals ik al eerder vermelde, zijn de Morinelplevieren allesbehalve schuw.
Soms komen ze zo dichtbij, dat scherpstellen bijna onmogelijk is.

Je ziet ze wel af en toe kijken naar die rare wezens, liggend op de grond
en luisterend naar die klikkende geluiden die ze voortbrengen. 

Morinelplevier

Maar ze kijken je even indringend aan en gaan daarna rustig verder
met waar ze mee bezig waren.

Paartje Morinelplevieren

Het is een uitdaging om beide vogels tegelijk op de foto te krijgen.
Het lukt dan ook maar twee keer.
Wanneer je beide vogels bekijkt zie je duidelijk verschillen.

De Morinelplevier is een vreemde eend in de bijt in de vogelwereld.
Bij deze soort is het vrouwtje duidelijk mooier gekleurd dan het mannetje
en zorgt het mannetje ervoor dat de eieren uitgebroed worden.
Ook is het mannetje degene die de jongen verzorgd.

Morinelplevier

Om een beetje afwisseling in de beelden te krijgen, zoek ik af en toe een polletje gras op.
Door de camera in het polletje te leggen en door de grassprieten heen te fotograferen,
kun je de illusie van mist creëeren.

Morinelplevier

Morinelplevier.

Door het standpunt een beetje te veranderen, kun je meer of minder "mist" in 
de foto laten komen.

Paartje Morinelplevieren

Inmiddels komen er wat meer fotografen op de zeldzame dwaalgasten af en
dat betekent voor mij dat het moment van vertrek is aangebroken.
Niet omdat de arriverende mensen de boel verstoren (integendeel zelfs),
maar omdat je dan weer rekening met anderen moet gaan houden. 

Morinelplevier

Inmiddels is het 07:30 uur geworden en begint de zon door de bewolking heen te dringen.
De Morinelplevier gaat eindelijk op een plekjes staan, waar de duinviooltjes volop groeien.
Dat zorgt voor een mooie afsluitende plaat met daarin de paarse accenten van de duinviooltjes.

Al met al een heerlijke ochtendje met een soort die ik niet snel nog 
een keertje zo mooi voor de lens zal krijgen.

Een mooi nieuw streepje op mijn lijstje:
Morinelplevier

Een andere soort die ik al een tijdje op mijn lijstje heb staan is de Ralreiger.
Eigenlijk staat deze vogel op mijn verbeterlijstje, want ik heb deze dwaalgast
al een aantal keren voor de lens gekregen.
Maar nog niet echt naar mijn zin en in het kader van "Het kan altijd beter",
stap ik medio juni direct na een snelle hap in de wagen richting Almere.

Midden in een woonwijk is een Ralreiger neergeploft.
Het is mooi dichtbij voor mij en een dwaalgast die
geen tientallen mensen (meer) trekt.

Als ik in de woonwijk aangekomen ben, zie ik de vogel direct.
Hij staat tussen de plompebladen in het water.
Vier andere fotografen zijn aanwezig en voor de rest een aantal verbaasde wijkbewoners.

De fotografen bevinden zich aan de ene kant van het grachtje en de Ralreiger staat
vlakbij de oever van de andere kant.
Ik zie een prachtig plekje om de vogel te fotograferen.
Een kleine open ruimte tussen het riet aan dezelfde kant als de vogel
en dan op een afstand van zo'n 12 meter.
Ideaal voor een prachtige achtergrond maar ik weet nu al dat alle andere
fotografen niet blij zullen zijn wanneer ik daar ga staan.

Ralreiger

De sterk schijnende zon staat schuin op de plek waar de vogel staat en dat is echt
waardeloos voor de plaatjes. Weer kijk ik met een schuin oog naar dat plekje aan de overkant,
want daar heb ik de zon in de rug. Tevens heb ik daar geen last van het riet, 
waar ik nu pal tegenaan kijk.

Toch besluit ik maar om het niet te doen.
Je wilt het natuurlijk ook niet verpesten voor alle anderen,
hoewel ik bijna zeker weet dat ik de vogel niet zal verjagen.

Ralreiger

Dus ik weet dat de mogelijkheid aanwezig is om echt hele mooie platen 
te kunnen maken van deze zeldzame dwaalgast, maar dat ik 
mij toch moet beheersen. Dat is nou het nadeel van het nalopen van meldingen
van zeldzame vogels. Er komt meer volk op af en dan kun je niet altijd doen
wat je voor ogen hebt. Het is soms gewoon niet anders,
maar dat is de reden dat ik vaak dit soort zeldzaamheden vermijd.

Erg wordt het wanneer ik een wat oudere fotograaf met waadpak aan,
het plekje in zie nemen en de vogel trekt zich er helemaal niets van aan.
Een uurtje later spreek ik hem en bekijk snel een paar foto's van hem.

Arrrggghhhh, kan ik de Ralreiger toch nog niet van mijn verbeterlijstje afstrepen.
Wat een geweldig mooie foto's heeft de man kunnen maken.

Ralreiger met vis

Vanaf mijn plek is de afstand namelijk zo'n 20 meter en heb ik last van de zon.
Ik heb gemerkt dat mijn 400mm Minolta-lens best wel last heeft
van hard zonlicht van de zijkant. Maar inmiddels heb ik ook wel aardig doorgekregen
hoe ik dat met de belichting een beetje kan oplossen.
Het blijft echter niet ideaal en ik moet thuis nog flink aan de belichting
sleutelen om het iets overbelichte beeld te corrigeren.

Ralreiger

De Ralreiger is een betrekkelijk klein reigertje en dat maakt het 
er met deze afstand ook niet makkelijker op.
Op dit soort momenten merk ik dat ik duidelijk te kort kom met 400mm.
Ik ben al een tijdje op zoek naar een minolta converter van 1.4 vergroting,
maar die zijn nog best lastig te vinden.

Ralreiger

Het blijft verbazend rustig qua aantallen vogelaars/fotografen.
Deze Ralreiger is beslist een buitenkansje, want hij laat zich erg mooi zien
en uitbundig bewonderen. Zo zie je niet vaak een vogel en
zeker niet zo'n zeldzame verschijning.

Hoewel ik in eerste instantie mijn bedenkingen had om achter deze melding
aan te rennen, ben ik daar toch erg blij mee.

Ralreiger

Alleen die achtergrond he.....

Maar ja, het mooiste plekje is vergeven en degene die daar staat zal 
toch echt niet even 5 minuten zijn plaats aan mij afstaan.

Een andere manier om van die achtergrond af te komen is flink onderbelichten.

Ralreiger

Ik experimenteer een beetje en bij -2.3 stap krijg ik het mooiste resultaat.
De achtergrond wordt bijna helemaal zwart en door het directe zonlicht
lijkt de reiger in het spotlicht komen te staan.

Ralreiger

Op mijn schermpje zag het er al aardig uit,
maar wanneer ik thuis op de computer kijk, ben ik blij verrast.

Ik had zoiets al een keer geprobeerd vanuit een fotohut,
maar dat waren andere omstandigheden.
Met zulk zonnig weer en met het onderwerp op betrekkelijk grote afstand
had ik niet verwacht dat het zo goed zou lukken.

Ralreiger

Een klein keffertje gooit helaas roet in het eten.
Het hondje loopt luid te blaffen en daar schrikt de Ralreiger van.
Hij vliegt op en gaat in een boom zitten.

Ralreiger in de boom

Ik kan er een paar foto's van maken en dan besluit de reiger om in een boom
aan de andere kant van het water te gaan zitten.
De wat oudere man in het waadpak komt uit het water en we raken aan de praat.
Hij laat zijn foto's zien en ik weet nu dat ik dat ook wil.
Ik vraag of hij nog verder gaat of niet.
Hij stopt er mee en uiteraard ben ik er als de kippen bij,
om zijn plekkie over te nemen.
Snel mijn statief in het water gezet, camera erop en afwachten maar.

De Ralreiger zit nog steeds in de boom aan de andere kant van het water en
ik verwacht dat hij zo wel weer op zijn oude plek terug zal komen.
Maar nee hoor. 
Ipv dat de vogel op zijn vaste plek terugkomt, vliegt hij weg en 
laat zich niet meer zien in de woonwijk.

Jammer, maar helaas.
Toch voldaan ga ik terug richting Amsterdam.

In een volgend blog aandacht voor:

De Zwarte Stern

Tot de volgende keer,
René Smits
















vrijdag 31 mei 2019

Diversiteit in de polder

Gele Kwikstaart

Regelmatig bezoek ik de polders vlak boven Amsterdam.
Deze polders zijn anders dan de meeste andere polders in Nederland,
vanwege de grote wateroppervlaktes die hier aanwezig zijn.
Het IJmeer en het Markermeer zorgen voor de aanwezigheid van vogels,
die je niet snel in een andere polder te zien krijgt.

De diversiteit is enorm in dit gebied en maakt het aantrekkelijk
om in ieder jaargetijde hier rond te kijken en te fotograferen.
Weilanden, rietvelden, slootjes, plassen, meren, dorpjes,
moerasgebiedjes en plasdras hebben een enorme
aantrekkingskracht op allerlei verschillende diersoorten.

De ene soort trekt de andere weer aan en daardoor
is de kans groot dat je zo nu en dan verrast wordt
door een soort die je nog niet eerder in dit gebied tegen gekomen bent.

Dit voorjaar was een Smelleken een primeur voor mij.
Het leverde alleen geen foto's op.

In dit blog geen opsomming van alle soorten,
maar meer een aantal foto's die ik niet in een ander blogje kwijt kon.

Krakeenden

In de wintermaanden probeer ik zoveel mogelijk aan de
waterkant te verblijven van 1 van de plassen in de polder.
Afgelopen winter was het heel vaak slecht weer op de momenten dat ik
tijd had en op de momenten dat ik tijd had, waren de omstandigheden
vaak niet erg best.
Op deze plek ligt het aan de windrichting of er iets valt te fotograferen.
Afhankelijk van de windrichting kiezen de watervogels hun plekje op
de plas en helaas voor mij was dat dus vaak aan de verkeerde kant.

Dan ben je blij wanneer er alsnog een "gewone" soort langs komt zwemmen.

Meerkoet

Opvallend was dat ik zo weinig Aalscholvers zag t.o.v. voorgaande jaren in deze plas.
In een ander stuk van de polder is dit jaar een eilandje gekoloniseerd door een 
hele grote groep Aalscholvers en dat is duidelijk te zien.
Het lijkt wel of het gesneeuwd heeft op dat eilandje.
Alles is wit.

Aalscholver

De Aalscholver is een behoorlijk schuwe vogel.
Wanneer de vogel ook maar het idee heeft dat er iets niet klopt,
gaat hij er direct vandoor.

Aalscholver in broedkleed

Een Aalscholver die zijn verenkleed droog aan het wapperen is,
zorgt altijd voor leuke beelden.
Nadat het meeste water uit het verenkleed verdwenen is,
blijft de Aalscholver nog vaak een tijdje met uitgestrekte vleugels 
van het zonnetje genieten.

Brandganzen

Eigenlijk lig ik altijd te wachten op vissende Nonnetjes,
maar die laten zich dit jaar niet zien.
Ja, in de verte zie ik ze voorbij zwemmen, maar ze
vertikken het om op een meter of 10 te poseren.

Maar als troost krijg ik dit jaar een aantal nieuwe soorten voor
de camera op deze plek.

Een paartje Brandgazen komt regelmatig langs en 
ik ben helemaal verbaasd wanneer ik een Dodaars een stukje verderop zie.

Dodaars

Niet bepaald een plek waar ik een Dodaars verwacht, maar natuurlijk wel leuk.
Het kleine Fuutje zwemt een paar keer langs en uitervaring weet ik 
dat de Dodaars een enorm nieuwsgierig vogeltje is.

Ik maak een zacht geluidje en dat is voldoende voor de Dodaars
om in te houden en nieuwsgierig om zich heen te kijken.

Grote Zaagbek (vrouw)

Sinds vorig jaar wordt de plas bezocht door een aantal Grote Zaagbekken.
Vanaf het moment dat ze daar voorkomen, hoop ik dat
het mannetje zich dichtbij de kant laat zien.

Maar alleen het vrouwtje komt éénmalig langs zwemmen en 
blijft daarbij ook net even te ver weg.
Maar dichtbij genoeg voor een leuke opname.

Slobeend

Slobeenden vorm samen met Smienten en Kuifeenden de meerderheid op de plas.
Zo'n Slobeend heeft een vreemd voorkomen met die enorme snavel.
Dit keer eens een foto van het vrouwtje, hoewel het mannetje 
vele malen kleurrijker is.

Bergeend

In een gebied met zoveel water komen veel soorten eenden en ganzen voor.
De Bergeend is een beetje een vreemde eend in de bijt wat dat betreft.
De Bergeend is, net als de Nijlgans, een halfgans.
Ze zitten qua formaat tussen een Gans en een Eend in.

In tegenstelling tot de Nijlgans is de Bergeend een stuk lastiger te fotograferen.
Maar omdat de Bergeend zo'n kleurrijke vogel is, probeer ik het iedere keer weer.
Op 1 plekje in de polder bevindt zich een paartje, dat zo nu en dan wat minder schuw is.
Geen idee waarom ze zich soms wel laten benaderen en andere keren niet.

Knobbelzwanen

De Knobbelzwaan is overal in de polder te zien.
Soms komen ze met wel 20 exemplaren tegelijk overvliegen.

Wilde Eend

Een echt zuivere Wilde Eend was een zeer algemene soort in ons land,
maar door kruisingen met zogenaamde soep/parkeenden zie je steeds minder echte Wilde Eenden.
Het mannetje is te herkennen aan de witte band rond zijn nek. 

Wilde Eend (pul) in vol tegenlicht

De Eenden in de polder zorgen voor een enorme geboortegolf.
Maar de jonge eendjes brengen zichzelf met grote regelmaat in gevaar.
Ze scharrelen vaak in de bermen langs de weg en 
iedere keer wanneer ik dat zie jaag ik ze weg richting een sloot.

Eén keer zie ik een pulletje doelloos over de weg hobbelen.
Het kleintje is zijn moeder en de rest van het jonge gezin kwijt geraakt.
Ik zet mijn auto stil en probeer het pulletje te vangen.
Ik kan nu uit ervaring zeggen, dat dit nog niet meevalt.
Met zijn kleine pootjes kan het eendje nog behoorlijk snel vooruit komen.
Maar ik krijg hem uiteindelijk te pakken en kan hem zo'n 100 meter terug
herenigen met z'n moeder en broertjes en zusjes.
Veel kleintjes zullen ten prooi vallen aan Mantelmeeuwen en Reigers.

Boerenzwaluw

Dankzij een aantal personen kunnen de Boerenzwaluw en Huiszwaluw
nog bewonderd worden in de polders van landelijk Noord.
Huizen worden beter geïsoleerd en oude schuurtjes worden
steeds vaker afgebroken. Stadsmensen die in de polder gaan wonen
verwijderen nesten die onder de dakgoten gebouwd worden,
omdat dit teveel rotzooi en lawaai geeft.

Gelukkig zijn er dus mensen die wel een oud schuurtje laten staan en
ook gewoon de zwaluwen onder hun dak laten nestelen.
Bovenstaande foto is gemaakt bij een schuurtje wat al
jaren gebruikt wordt als nestlocatie door een stuk of twintig paartjes.

Fazant

In de polders wordt gejaagd. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden.
Ik kan alleen vertellen dat de hoeveelheid Ganzen, Kraaien en Vossen
overlast (lees schade) veroorzaakt.
Ik heb het idee dat de Fazant niet bejaagd wordt, want ik zie de populatie gestaag toenemen.

Vroeger ooit uitgezet voor de recreatieve jacht, maar tegenwoordig niet meer
weg te denken uit de Nederlandse natuurgebieden.
Als kleine jochie mocht ik graag op jacht gaan naar de afgevallen staartveren
van de Fazanthaan. Een behoorlijke collectie had ik als jongetje van 12.

Grote Zilverreiger

Iedereen die vogels fotografeert of bekijkt weet al lang dat de Grote Zilverreiger
aan een enorme opmars bezig is in Nederland.
Was het tien jaar terug nog een betrekkelijke zeldzaamheid en was het
min of meer lastig om de vogel te spotten, heden ten dage kom
je op ieder willekeurig tripje door de polder wel 1 of meerdere exemplaren tegen. 

Door zijn kleur komt de vogel sympathieker over dan de Blauwe Reiger, maar
niets is minder waar. Het is een uiterst meedogeloze en succesvolle rover.
Ik mag graag kijken naar een jagende Grote Zilverreiger, vooral omdat
deze actiever jaagt dan de Blauwe Reiger.
Deze laatste staat vaak doodstil te wachten totdat er een prooi voorbij komt.
De Grote Zilverreiger zie je vaak geconcentreerd langs of door het water sluipen.

Grutto

Dé polderbewoner bij uitstek is de Grutto.
Als je de juiste plekjes weet, kun je ze vaak van heel dichtbij (4 a 5 meter afstand) bekijken.
Na vele jaren Grutto's fotograferen wordt het een uitdaging om ze eens
op een andere manier vast te leggen.
Hierboven heb ik dat geprobeerd dmv het fotograferen door het welig groeiende Koolzaad heen.
Ik ben er nog net uit of het een meerwaarde aan de foto geeft. 

Tureluurs

Ook de Tureluur is duidelijk bezig aan een opmars in de polder.
De Tureluur is maar een klein vogeltje en daardoor kan
de Tureluur in zijn eentje geen grote predatoren verjagen.

Daarom maken ze gebruik van de aanwezigheid van de Grutto en de Kievit.
Deze soorten kunnen namelijk wel allerlei soorten predatoren verjagen met agressief gedrag.
Wanneer je in de broedperiode Grutto's tegenkomt in de polder, kun je er bijna
zeker van zijn dat er ook Tureluurs in de omgeving zijn.

Haas

De Haas is het meest zichtbare zoogdier in de polder.
Net als bij de Fazant, heb ik het idee dat er ook niet echt actief op de Haas gejaagd wordt
in "mijn" polder. De afgelopen week heb ik voor het eerst grote hoeveelheden 
jonge Haasjes gezien. Zeer opvallend, want voorgaande jaren zag ik ze eigenlijk nooit.

Behalve de Haas, is ook de Hermelijn een soort dat groeiende is qua aantallen.
Dat is dan weer slecht nieuws voor de jonge weidevogels.

Visdief

Deze Sternsoort zie ik al jaren in de polder, maar in kleine hoeveelheden.
Op een paar plekken kan er gebroed worden door de Visdief,
maar het loopt niet storm.
Het leuke van Visdiefjes is dat ze zeer voorspelbaar zijn in gedrag.
Wanner je er eentje ziet jagen in een kanaaltje, dan kun je naar een mooi plekje 
iets verder langs het kanaaltje zoeken om een goed standpunt te verkrijgen.

De Visdief blijft namelijk om de zoveel meter in de lucht hangen om
te speuren naar prooien.

Baltsende Visdiefjes

Niet alleen jagende Visdiefjes zijn voorspelbaar, ook baltsende Visdiefjes zijn dat.
Wanneer je medio mei ergens een Visdiefje zit zitten, is de kans groot dat
dit een vrouwtje is. Het vrouwtje is dan in afwachting van de viskwaliteiten van het mannetje.

Zodra het mannetje in zicht komt, begint het vrouwtje te schreeuwen en te bedelen om eten.
De prooioverdracht zorgt altijd voor leuke fotomomenten.
Zie je dus in deze periode ergens een eenzame Visdief zitten,
dan zou je eigenlijk eventjes een kwartiertje ofzo af moeten wachten.
De kans is aanwezig dat je dan een voermomentje kunt waarnemen.

Prooioverdracht Visdiefjes

De komende tijd zullen er nog meer blogjes volgen met foto's gemaakt in deze polders.
Deze zullen echter allemaal een apart thema hebben.

Sinds lange tijd ben ik weer een aantal keren op soortenjacht geweest.
Niet iets dat ik vaak doe, maar soms maak ik een uitzondering.
Zeker wanneer ik heel dichtbij de betreffende soort ben of 
die soort al heel lang op mijn lijstje staat zoals:

De Morinelplevier

Tot de volgende keer,
René

http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html