"Als je ergens niet bent, ben je óf te vroeg, óf te laat."

Wijlen Johan Cruijff (r.i.p.)

zondag 15 april 2018

De Grutto

Paartje Grutto's

Begin februari keren de Grutto's terug in Nederland.
Eerst nog kleine groepjes van een aantal exemplaren en medio februari 
arriveren de grote groepen.
Het eerste wat de terugkerende vogels doen is eten. Veel eten.
De Grutto overwintert in West-Afrika en Zuidwest-Europa en
de meeste broedgebieden liggen in Nederland.
Dat maakt ons dus verantwoordelijk voor het voortbestaan van de Grutto.

Na zo'n lange reis hebben ze enorm veel calorieën verloren en
dat moet zo snel mogelijk weer ingelopen worden.
Gelukkig zijn er gebieden die eind januari onder water gezet worden,
zodat terugkerende Grutto's simpel aan voedsel kunnen komen.

Het landje van Geijsel is zo'n gebiedje waar je medio februari
grote groepen Grutto's kunt zien foerageren.
Er zijn meer van dat soort gebiedjes en het zijn een soort
verzamelplekken voor de terugkerende Grutto's.
Nadat ze aangesterkt zijn, trekken ze door naar de broedgebieden.
In eerste instantie verblijven ze daar ook in grotere groepen,
maar na een tijdje nemen de paartjes een territorium in.

Kleine groepjes Grutto's bereiken de broedgebieden (15-03-2018)

Rond de 10de maart zie ik de eerste Grutto's in de polders van landelijk Amsterdam-Noord
verschijnen en tijdens een ritje op 15 maart ben ik verbaasd over de
enorme hoeveelheden Grutto's die ik zie.
Zoveel heb ik er niet eerder gezien in dit gebied.

Paartje Grutto's (18-03-2018)

De dagen daarop trekken veel Grutto's verder en nemen de blijvers hun
territorium in. De Grutto's zijn enorm honkvast, want ieder jaar
zie ik op exact dezelfde plekken paartjes broeden.
Helemaal zeker dat het ieder jaar dezelfde vogels zijn, ben ik niet.
De exemplaren die ik ieder jaar op bepaalde plekken zie, zijn namelijk niet geringd.
Maar omdat ik ze altijd op exact dezelfde plekken zie,
neem ik aan dat het dezelfde vogels zijn.

Grutto (18-03-2018)

Het lastige is om een mooie plek te vinden om ze te fotograferen.
Maar heb je die eenmaal gevonden dan is een Grutto best wel makkelijk te fotograferen.
Grutto's zijn namelijk niet zo heel schuw en helemaal wanneer er een
natuurlijke barrière aanwezig is.
Je moet ze alleen eerst even rustig aan jouw aanwezigheid laten wennen,
voordat je uit de auto stapt of dichterbij komt.

In eerste instantie blijven ze stokstijf staan, maar als je
rustig blijft zitten/liggen en geen rare bewegingen maakt,
zullen de vogels weer snel verder gaan met hun dagelijkse beslommeringen.

Grutto (25-03-2018)

In de laatste week van maart klinkt de roep van de Grutto weer overal in de polder
 en ik vind het een fantastisch mooi geluid.
Het laat je realiseren dat de lente in aantocht is.

Bergeend

Wat mij opvalt is dat er erg veel Bergeenden te zien zijn op dit moment.
Nou is de Bergeend niet bepaald een zeldzame verschijning, maar ze zijn nu
met grote getallen aanwezig.

Het aantal Grauwe Ganzen lijkt ook alleen maar groter te worden.
Het schijnt voor de boeren een steeds groter "probleem" te worden.
Het terug brengen van deze soort is een iets te groot succes geworden.

Grauwe Ganzen

Maar in deze periode ben ik vaak op zoek naar de Grutto.
Ik weet wel een aantal plekjes waar je ze mooi kunt fotograferen,
maar dan nog is het een kwestie van op de juiste tijd op dat juiste plekje aanwezig zijn.

Grutto (31-03-2018)

Het liefst fotografeer ik ze in een ondiep plasje met mooi ochtendlicht,
maar in het gebied waar ik kom, zijn of de plasjes net te ver weg voor mooie foto's
of de Grutto's zijn altijd te ver weg.

Uitkijkpunten en vogelkijkhutten zijn wat dat betreft altijd verkeerd en raar geplaatst.
In "mijn" polder is ook een vogelkijkpunt geplaatst aan een prachtige grote ondiepe plas.
Maar je staat daar open en bloot en je kunt het dus wel vergeten dat er
regelmatig vogels dichtbij komen.
Dan kijk je ook nog eens bijna de hele dag tegen het licht in en dan
geef ik mijn portie al snel aan fikkie.
Zo jammer en een gemiste kans.

Grutto (31-03-2018)

Dus ben ik afhankelijk van de weilanden en vanwege het regelmatig
baggeren van de sloten, heb je dan vaak last van opgedroogde prut die
langs de slootranden ligt.

Maar ook al zijn er veel lelijke plekken in het weidelandschap,
er zijn ook genoeg plekken die wel een mooi totaalbeeld opleveren.
Je moet alleen een beetje mazzel hebben dat de Grutto's op die
mooie plekjes terecht komen.

Tijdens mijn tripjes tot en met eind maart was het
vooral een kwestie van verkennen.
Waar zitten de paartjes en vooral waar zitten ze dichtbij en
kan ik ook een mooi standpunt innemen.

Tijdens die tripjes kom je natuurlijk ook genoeg andere vogels tegen.
Ik ken fotografen die met een bepaald doel voor ogen op stap gaan en
daarbij voorbij lopen/rijden aan dieren die er mooi voor gaan staan.

Torenvalk

Ik kan dat niet en laat mij altijd ophouden door allerlei diersoorten.
Op diverse plekken in de polder bevinden zich goed fotografeerbare Torenvalken
en ik let altijd goed op in die delen van de polder.
Ook al zijn ze goed te fotograferen, je moet ze altijd behoedzaam benaderen.
Veel mensen rijden langzaam naar een roofvogel toe,
doen hun raampje open wanneer ze stil gaan staan en doen dan
de lens buiten het raam. Drie keer een moment waarmee je een roofvogel kunt verjagen.

Het stilzetten van de auto is een moment dat je onmogelijk kunt vermijden,
maar de andere twee kun je in een vroeger stadium uitvoeren.
Gewoon ver van te voren je raampje al open doen en de lens uit het raam steken.
Dat verhoogd de kans dat de vogel blijft zitten enorm.
En heel belangrijk; Niet al te dichtbij willen komen.

Grote Zilverreiger

Grote Zilverreigers hebben ook zo'n aantrekkingskracht op mij.
Inmiddels behoorlijk algemeen, maar het blijft een prachtige vogel om te fotograferen.
Niet alleen mooi, maar ook erg lastig.
Al dat wit blijft toch een behoorlijke uitdaging.

Kievit

Een vogel die ook vaak voorbij gereden wordt is de Kievit.
Als de zon een Kievit mooi beschijnt, dan kan ik er onmogelijk aan voorbij rijden.
De olieachtige kleuren komen dan zo mooi uit.
Maar de Kievit moet dan wel exact goed in het licht staan.

Maar ja, ik kwam voor de Grutto's.

Ik rijd langs verschillende plekken, maar nergens zitten ze op
een fijn plekje. Tenminste, niet op plekjes welke ik in gedachten heb.

Op mijn laatste geplande locatie zie ik een aantal paartjes rondscharrelen.
Paartjes die vlakbij elkaar een territorium hebben, willen elkaar
ook nog weleens in de haren vliegen.

Het paartje dat het dichtste bij de weg verblijft op deze locatie,
staat ook nu weer op een niet zo'n mooi stukje van het weiland.
Ik bekijk ze vanuit de auto en heb het vermoeden dat er
ieder moment gepaard kan gaan worden.
Bij Grutto's is dat erg duidelijk te zien en lang van te voren kun je
het paringsmoment aan zien komen.
Er wordt gepoetst, met de veren geschud, het vrouwtje gaat er goed voor staan
en het mannetje komt langzaam maar zeker in de juiste positie
om op de rug van het vrouwtje te gaan staan.

Maar voordat het zo ver is, worden ze opgejaagd door een andere Grutto en
het paartje beland aan de andere kant van de weg.
Ook niet op de mooiste plek, maar ik kan hier wel een heel leuk standpunt innemen.

Grutto's (7-04-2018)

Voorzichtig kom ik uit de auto en kruip over de weg naar de andere berm.
Gelukkig is dit een rustig weggetje, want ik kan niet heel ver de berm inkruipen.
De vogels kijken mij in eerste instantie een beetje vreemd aan.
maar al snel zijn ze aan mijn aanwezigheid gewend.
Voor het maken van macro's van Libellen heb ik geleerd om
door het gras heen te fotograferen.
Dat doe ik in dit geval ook eens voor de verandering.
Ik zorg er wel voor dat de dichtsbijzijnde vogel vrij in beeld is,
maar de tweede verdwijnt achter een soort van groene waas.
Ik ben er nog niet helemaal uit of het nou wel of niet mooi is.

Grutto's

Een zelfde soort plaatje maar nu met een iets hoger standpunt, waardoor allebei
de vogels vrij op de foto komen te staan.

Grutto's

Het verschil tussen het vrouwtje en het mannetje wordt steeds duidelijker.
De roestbruin/oranje kleur van de borst en kopveren van het zomerkleed
van het mannetje komt steeds meer naar voren.
De kleuren van vrouwelijke grondbroeders zijn altijd onopvallend.
Hoe minder opzichtig ze zijn qua kleur,
hoe minder ze opvallen wanneer ze aan het broeden zijn.

Inmiddels merk ik aan alles dat de vogels op hun gemak zijn.
Het mannetje dommelt een beetje in slaap en het vrouwtje gaat
op zoek naar wat te eten.

Ondertussen komt er zo nu een dan een auto langs en ik voel 
de ogen van de inzittenden in mijn rug prikken.
Ik lig ook net bepaald op mijn paasbest in de berm.
Daarbij is het modderig en is het lastig om te zien wat ik nou aan het fotograferen ben.
Maar inmiddels ben ik het wel gewend dat mensen mij
waarschijnlijk knettergek vinden ;-)

Grutto

Zodra vogels beginnen met poetsen, weet je dat ze zich op hun gemak voelen.
Mijn ervaring is dat wanneer je heel rustig doet en je zo klein mogelijk maakt,
vogels al snel hun eigen gang gaan.
Dan maakt het niet zoveel uit of ze jouw handen of hoofd zien.
Zodra je staat en dus een enorme reus bent in hun perceptie,
dan gaat het fout. 
Het kost allemaal wat moeite en het ziet er misschien raar uit,
maar je moet er iets voor over hebben.

Grutto

En wat ik geleerd heb, is om niet te snel te stoppen.
Zolang de fotomodellen aanwezig zijn of de kans aanwezig is dat ze terugkomen,
is het gewoon slim om iets meer tijd te investeren.
Hoewel ik eigenlijk ergens anders wilde gaan kijken,
bleef ik toch een kwartiertje extra.
Juist in de laatste minuten van dat kwartiertje,
gaat de Grutto op een mooi plekje staan.

Grutto

Bijna zoals ik hem graag wil hebben.
Het witte in de bovenkant van de foto komt van een bovenliggende weg.
Ik heb het geprobeerd weg te klonen, maar het werd er niet mooier op.
Of het echt storend is.....?

De koning/koningin van de weide blijft een prachtig onderwerp om te fotograferen.
Niet alleen om te fotograferen, maar ook om gewoon te bekijken.
Hopelijk kunnen er dit jaar genoeg jongen vliegvlug worden,
zodat de soort er weer ietsje beter voor komt te staan.
Als er alleen al een paar weken later gemaaid wordt,
zou dat al enorm schelen.

In een volgend blog aandacht voor:

De Blauwborst

Tot de volgende keer,
René



zaterdag 31 maart 2018

De Kleine IJstijd

Waterral

Eind februari/begin maart slaat koning winter hard toe.
De vorstperiode duurt niet heel lang, maar is wel heftig.
Vooral de snijdende koude wind maakt van een verblijf in de buitenlucht,
ook al is het kort, een behoorlijk onprettige gebeurtenis.

Maar zo'n vorstperiode biedt ook prachtige mogelijkheden voor de natuurfotograaf.
Omdat dieren voornamelijk bezig zijn met voedsel zoeken,
verliezen ze een deel van hun natuurlijke schuwheid.
Het betekend echter ook dat je er alles aan moet doen om de dieren
niet op te jagen, zodat ze niet onnodig energie hoeven te verspillen.
Het kan namelijk het verschil maken tussen dood en leven.

De manier om dieren van dichtbij te fotograferen en toch niet
op te jagen, is door ze naar jou toe te laten komen.
Dat lukt natuurlijk niet zomaar.
Dat vergt in eerste instantie wat kennis van waar je een
bepaalde soort kunt verwachten.
Wanneer je een gebied goed kent, is dat niet zo'n groot probleem.
Lastiger is het om een positie te vinden waar de vogel zou kunnen komen en
waar je natuurlijk ook een goed standpunt hebt.

En dan moet je geduldig kunnen wachten en dat valt niet mee
met gevoelstemperaturen van -15.

Blauwe Reiger

Gelukkig kun je ook vanuit de auto vaak een mooi standpunt krijgen.
Er zijn echter waar weinig plekken waar je vanuit de auto
op ooghoogte kunt fotograferen. Als die plekken er al zijn,
dan moet je ook het geluk hebben dat er een vogel wil poseren.

Wanneer een groot deel van het water bevroren is en er een wak
open gehouden wordt door de harde oostenwind,
dan is de kans groot dat er vogels op die plek afkomen.
De Blauwe Reiger op de foto hierboven had duidelijk last
van de scherpe koude wind, maar hield van ellende de moed er maar in en
bleef geduldig wachten totdat er een visje langs kwam zwemmen.

Wilde Eend

In een ander windwak zwemmen een paar Wilde Eenden en hoewel de Blauwe Reiger
en de Wilde Eend best mooie vogels zijn, zoek ik toch naar iets minder algemeens.

Buizerd

Voor notoire aaseters, zoals de Buizerd, is zo'n koude periode een ware feesttijd.
In die periodes zijn er zoveel dieren die het loodje leggen,
dat ze geen enkel probleem hebben om voedsel te vinden.

In de zomertijd wil ik wil nog wel eens een tijdje blijven wachten bij een dood dier,
maar de kans dat er een Buizerd in een hele koude periode in de winter 
bij een kadaver neerstrijkt is erg klein.
Er zijn nou eenmaal genoeg kadavers te vinden voor de Buizerd.

Buizerd

De diversiteit in de polders waar ik regelmatig kom, wordt alsmaar groter.
Steeds meer soorten weten dit gebied te vinden.
Ook het aantal verschillende soorten roofvogels is zeer groot.
De Buizerd en de Torenvalk zijn zeer algemeen, maar daar blijft het niet bij.
Kerkuilen, Velduilen en Ransuilen worden regelmatig gezien.
De Steenuil was vorig jaar eventjes aanwezig, maar helaas weer snel vertrokken.
In het voorjaar komt de Bruine Kiekendief en is af en toe de Blauwe Kiekendief te bewonderen.
Slechtvalken hebben hun plekje gevonden en af en toe komt de Zeearend overvliegen.
Helaas is er weinig plek voor de Zeearend om te broeden, want er is eten genoeg voor deze soort.
Het laatste jaar zag ik ook regelmatig Sperwers vliegen en heb ik
nu waarschijnlijk het territorium van een vrouwelijke Sperwer gevonden.

Sperwer (vrouw)

Het is meestal zeer goed nieuws wanneer dit soort vogels zich vestigen
in een bepaald gebied. Dit houdt namelijk in dat er genoeg kleinere vogels
in zo'n gebied rondfladderen.

Maar ik ben nog steeds op zoek naar die lastige soorten die
je eigenlijk alleen wat makkelijker in de winter kunt fotograferen.

Vlak voordat het te donker wordt om nog te fotograferen,
vind ik waar ik naar op zoek was.

Watersnip

Omdat ik weet waar ik moet kijken, zie ik van veraf al iets bewegen.
En als je er eentje ziet, dan blijken er opeens meerdere aanwezig te zijn.

Watersnippen

Met normale weersomstandigheden zie je een watersnip pas wanneer
deze plotseling opvliegt, omdat je te dichtbij komt.
Als een Watersnip je aan ziet komen, gaan ze plat op de grond liggen of
verdwijnen ze in het riet door een paar stapjes achteruit te doen en
worden ze dus onzichtbaar.

Maar nu blijven ze gewoon doorscharrelen en zoeken naar voedsel.
Inmiddels wordt het donker en kan ik het fotograferen verder wel vergeten.

De volgende dag belooft mooi weer te worden en dat ijs ligt er dan ook nog wel.
In de daarop volgende ochtend zijn ze nergens te bekennen,
dus ga ik laat in de middag nogmaals langs.

Wintertaling

Maar tijdens de rit richting de Watersnippen wordt ik afgeleid 
door andere soorten vogels. Aan sommige soorten kan
ik gewoon niet voorbij rijden, wanneer ze zich laten zien.

Bij een klein bevroren plasje scharrelt een Wintertaling rond.
De Wintertaling is een klein eendje met een prachtig gekleurd verenkleed.

Bij de juiste lichtval zie je de streep op de kop van de Wintertaling
veranderen van smaragdgroen naar diep paars.

Wintertaling

Helaas gooit een fietser roet in het eten en de Wintertaling verdwijnt uit beeld.
Ik schrijf "helaas", maar eigenlijk is het een gelukje.
Want omdat de Wintertaling verdwijnt, ga ik verder richting de Snippen.

Omdat ik tijdens het ritje richting de Watersnippenplek ook nog 
op andere plekjes snippen zie, blijf ik geconcentreerd opletten.

In het voorbij gaan denk ik weer een Watersnip te zien,
maar zodra ik een meter of 50 verder ben, realiseer ik mij
dat het geen Watersnip was die ik zag maar een Waterral.

Waterral

Ik zet de auto snel in z'n achteruit en probeer de vogel terug te vinden.
Maar een Waterral die in de begroeiing van de oever zit, is erg lastig te ontdekken.

Dan zie ik hem en rijd nog een meter of 20 verder.
Zet de auto stil en kruip in de ijzige kou richting de slootkant..
Gelukkig komt de Waterral behoorlijk snel mijn kant op en
zoekt tussendoor aan de randjes van de bevroren waterkant naar voedsel.

Waterral

Vlak voor mijn neus houdt de vogel in en kijkt eens rustig mijn kant op.
Even is er twijfel bij de Waterral en ik probeer mij zo min mogelijk te bewegen.
Al gauw gaat de vogel door met waar hij mee bezig was en 
zoekend naar voedsel loopt hij vlak langs mij.

Waterral

Toch opvallend dat zo'n moerasvogel in een weidegebied rondwandelt.
De Waterral is een lastige vogel om te fotograferen, want ze bewegen
meestal erg snel. Maar in zulke strenge winterperiodes gaat het voornamelijk om
het vinden van genoeg eten en dan wordt er wat minder gerend.

De Waterral verwijderd zich heel langzaam van mij en ik twijfel
of ik er nog meer aandacht aan zal besteden.
Maar ik zie de zon al neer beneden gaan en het duurt niet
lang meer voordat zij onder gaat.

Gauw verder richting de Snippen, maar ik wordt alweer opgehouden.

Kievit

Nu is het een Kievit die zijn territorium heeft ingenomen in een berm.
De ondergaande zon zorgt voor een mooie gouden gloed en ik
kan de prachtig gekleurde Kievit gewoon niet links laten liggen.
Ook de rechtopstaande kuif zorgt voor extra aantrekkingskracht.

Kievit

Wanneer ze eenmaal hun plekje ingenomen hebben, vertrekken ze niet
snel weer van die plek. Deze Kievit heeft wel een hele ongunstige plek uitgekozen,
want het ligt zeer dicht aan de doorgaande weg.
Ik kan mij niet voorstellen dat hier gebroed gaat worden,
maar het zorgt nu wel voor een buitenkansje voor mij.

Maar de tijd begint nu serieus te dringen.
Ik weet ook dat het weer na deze avond om zal slaan en een
mooi zonnetje kan ik na vandaag wel verder vergeten.
Daar komt bij dat ik een paar dagen later naar Texel
vertrek voor een lang weekend en dus moet het fotograferen
van de Watersnippen nu gebeuren.

Watersnip

Wanneer ik bij de plek arriveer zie ik op diverse plekken Watersnippen
zoeken naar iets eetbaars. Omdat de temperatuur nog verder gedaald is,
wil ik niet onnodig uit de auto komen.

Als ik het weggetje langzaam afrijd, zie ik drie Watersnippen
op een van de vooraf door mij gekozen plekken.

De zon is nog verder gedaald en de tijd begint nu echt te dringen.

Watersnip

Ik parkeer de auto met de bijrijderskant richting de Watersnippen.
Nu kan ik aan mijn kant uitstappen, zonder dat de vogels mij zien.
Brrrr, het is echt verschrikkelijk koud, maar het is even doorbijten.

Voorzichtig kruip ik naar de waterkant.
De dichts bijzijnde Watersnip staat op het ijs en kijkt even op.
Gelukkig blijft de vogel op zijn plekje en kan
ik alsnog een Watersnip in het laatste, gouden avondlicht vastleggen.

Watersnip

Hoewel Watersnippen normaal niet zo heel veel bewegen,
zijn ze nu uiterst actief. Daaraan kun je duidelijk merken dat
eten de hoogste prioriteit heeft.

Al snel laat het licht mij in de steek en ga ik richting huis.
Gelukkig duurt de vorstperiode niet enorm lang en
hebben een hoop vogels deze periode toch kunnen overleven.

In een volgend blog aandacht voor:

De teruggekeerde Grutto's

Tot de volgende keer,
René

woensdag 21 maart 2018

Weekendje Texel

Dodaarzen

Het eerste weekend van maart brengen we door op Texel.
I.p.v. heerlijk voorjaarsweer worden we getrakteerd op ijzige kou.
Gelukkig schijnt het zonnetje wel af en toe, maar het is allesbehalve
lekker weer om eens even te gaan fotograferen.

Maar ja, Texel is toch de plek om vogels te fotograferen en de ijzige kou
zorgt ook voor extra kansen op mooie plaatjes.
Als je weet waar je moet zoeken, dan valt er nog best
een heleboel te fotograferen.

Het is zo koud, dat zelfs de Waddenzee bevroren is.

Waddenzee

Wanneer het langere tijd koud is en er flink wat ijs op het water ligt,
zoeken watervogels uiteraard altijd de plekjes die nog open zijn.
Daarom maak ik eerst een verkenningsrondje om te zien
waar zich de wakken bevinden.
Dankzij de harde oostenwind zijn er nog wel wat open plekken in het ijs.
De volgende ochtend sta ik vroeg op en kleed mij warm aan.
De gevoelstemperatuur is -20 op Texel en het is verschrikkelijk koud buiten de auto.

Maar de plekken waar de vogels zich bevinden, zijn niet erg fotogeniek
vanuit het autoraam en wordt het dus afzien.
In zulke periodes houd ik altijd een grotere afstand
aan dan normaal in de rest van het jaar. 
De vogels hebben al hun energie nodig en
ze opjagen zorgt alleen maar voor extra verliezen.

Als ik de auto stilzet, worden de vogels een beetje onrustig.
Maar als je rustig blijft zitten, dan zijn de vogels toch wel weer snel op hun gemak.
Zolang je maar niet te dichtbij komt en goed oplet hoe de dieren reageren.

Dodaars

Zodra de vogels gewoon doorgaan met hun bezigheden en ze geen zenuwachtig
gedrag vertonen, weet je dat je niet te dichtbij bent.
Zijn ze op hun gemak, dan komen ze vanzelf dichterbij.

Dodaars

In een wak bevinden zich 6 Dodaarzen.
Leuk om te zien hoe verschillend ze zijn qua grootte en kleur.

Dodaarzen

Hoewel de Dodaarzen heerlijk hun eigen gang gaan,
valt het niet mee om in deze kou languit op de grond te liggen.
Omdat de vingertjes zeer beginnen te doen, zoek ik de warmte van de auto op
en rijd verder naar de volgende fotolocatie.

In dat wak bevinden zich een aantal Kuifeenden en een Dodaars.

Het ritueel herhaalt zich.

Kuifeenden

Eerst een fotootje vanuit de auto en even afwachten.

Kuifeenden en Dodaars

In eerste instantie trekken ze zich even terug.
Zodra ze doorhebben dat er geen gevaar dreigt,
omdat de afstand tussen mij en de vogels groot genoeg is en
ik rustig op de grond blijf liggen, gaan ze rustig verder met waar ze mee bezig waren.

Kuifeenden en Dodaars

Er wordt gewoon weer gedoken en wat vooral opvalt,
is dat de Kuifeenden hun voedsel zoeken onder het ijs.

Maar ook hier wordt het snel te koud en besluit ik iets meer landinwaarts te gaan.

Heel verrassend zijn de grote hoeveelheden Kramsvogels.
Ik zie wel vaker Kramsvogels in de winter, maar ik zie ze
hier werkelijk overal rondhuppelen.

Kramsvogel

Ze foerageren vooral in de slootkanten en dat maakt het lastig
om ze goed op de foto te krijgen.
Maar tijdens het zoeken naar een goed fotografeerbare Kramsvogel,
stuit ik op een andere mooie soort.
De Houtsnip

Houtsnip

De Houtsnip is typisch zo'n vogel die je bijna alleen in de winter ziet.
De vogel vertrouwt zo op zijn schutkleur, dat hij erg lang blijft liggen.
Pas als je vlakbij bent vliegt de vogel op en sta je te piekeren
waarom je de vogel niet eerder hebt zien liggen.

Ik heb ze wel in de sneeuw zien liggen en dan nog vertrouwen ze op
hun schutkleur. Ze hebben alleen geen idee, dat ze op dat moment ontzettend 
afsteken tegen de witte sneeuwondergrond.

Deze Houtsnip zorgt er wel voor dat ik meer op ga letten en
ik ben zeer verbaasd hoeveel ik er opeens zie.
Niet alleen Houtsnippen, maar ook Watersnippen.
Deze laatste zitten helaas niet op de meest ideale plekken.

Houtsnip

Maar ook de Houtsnippen zijn lastig te fotograferen.
Niet zozeer het vinden van de Houtsnippen, want als je eenmaal weet
waar je moet kijken, is dat eigenlijk een eitje.

De meeste grond is bevroren, maar de schuine stukken
langs de bevroren slootjes zijn wel enigszins zacht gebleven.

Houtsnip

Maar als je ze dan vanuit de auto fotografeert, doe je dat dus van bovenaf.
Dat levert niet zulke fraaie foto's op en dus zit er niets anders op,
dan weer de kou in te gaan.

Tijdens het zoeken naar eten vertrouwd de Houtsnip ook erg op zijn schutkleuren.
Wanneer de Houtsnip de boel gevaarlijk vindt worden, gaat hij gelukkig niet 
direct op de wieken. Zolang de afstand tussen ons tweeën groot genoeg is,
loopt hij weg naar een ander plekje.
Is die afstand te klein. dan vliegt hij weg, maar nooit heel ver.
Het is duidelijk dat de Houtsnippen in hun territorium blijven.

Ik kom ze ook iedere keer op dezelfde plekken  tegen.
Tijdens zo'n lang weekend kom je toch een aantal keren langs dezelfde locaties.

Houtsnip

Ik kijk welke kant de Houtsnip opgaat wanneer hij de grond minutieus onderzoekt.
In het verre verlengde daarvan zoek ik een plekje uit en wacht totdat
de vogel mijn kant uitkomt. Hoewel je geen mooie achtergronden kunt
creëren met die schuine oevers, levert het lage standpunt
toch mooiere beelden op.

Houtsnip

Terwijl ik rustig blijf liggen, komt de Houtsnip wel heel erg dichtbij.
Altijd leuk wanneer een vogel zo je lens in komt wandelen.

Hoewel de Houtsnip een mooie soort is, heb ik het na een tijdje toch wel gezien.
Ze doen namelijk niet zoveel anders, dan een beetje staan en met hun snavel
in de grond prikken in de hoop iets te eten te vinden.

Kemphanen en een Kievit

Ik ben nog geen 50 meter verder met de auto, wanneer ik mij realiseer dat
ik net een stuk land passeer waarop ik onbewust iets heb zien bewegen.

Ik rijd terug en moet flink zoeken waar het nou exact was.
Na een minuutje turen vind ik het plekje terug.
Ik zie een Kemphaan staan en als ik goed kijk, zie ik er ook twee op de grond liggen.
Ik maak een foto en zie ook nog het kuifje van een Kievit boven
een klein hoopje aarde uitsteken.
Je zou er echt zo aan voorbij rijden en dit zijn nou
van die dingen waar je een zesde zintuig voor ontwikkeld wanneer 
je regelmatig op pad gaat om te fotograferen.

Kemphaan

In totaal is er een groepje van vijf Kemphanen, waarvan er
drie constant bij elkaar blijven.
Eentje hangt aldoor rond bij een bevroren plasje water en
nummer 5 is de meest actieve.

Kemphaan

De vijfde Kemphaan is aan de wandel in de berm en op zoek naar iets eetbaars.

Kemphaan

Ik probeer dezelfde strategie toe te passen als bij de Houtsnip
en ook nu lukt het .
De Kemphaan komt al foeragerend steeds dichterbij,
totdat het moment komt dat hij bijna tegen mijn lens aanloopt.
De vogel realiseer zich opeens dat er iets niet klopt,
maar ipv direct te vluchten, loopt hij gewoon in een boogje langs mij heen.

Ik rijd voor de laatste keer langs de diverse wakken en
maak nog wat foto's van een ander wak met Dodaarzen.

Dodaarzen

Bij dit groepje zijn de verschillen in formaat en verenkleed nog duidelijker te zien.
Het is een beetje zonde dat de lelijke achtergrond een groen/bruine gloed achterlaat op het water.
Maar wel leuk om te zien dat het ene exemplaar al naar zomerkleed
aan het ruien is en de ander nog in winterkleed vertoeft.

Dodaarzen

Omdat ik niet te lang weg kan blijven (de rest van de familie wil graag schaatsen 
op natuurijs) moet ik de Dodaarzen helaas laten voor wat ze zijn.
Op de terugweg zie ik nog genoeg mooie onderwerpen,
maar niet mooi genoeg om er nog even voor te stoppen.

Totdat ik een Buizerd in een berm zie zitten.

Buizerd

Daar wil ik graag een paar minuten vrij voor maken.
Buizerds vliegen vaak al weg wanneer je de auto stopt en de camera
uit het raam steekt. Nu stop ik op een iets grotere afstand en 
leg het laatste stukje heel langzaam af.

Als je dan uitstapt is de vogel direct verdwenen en omdat
te vermijden probeer ik op de volgende manier een laag standpunt te creëren.

Nadat ik een minuutje stil gestaan heb en de Buizerd op zijn gemak is,
doe ik de deur rustig open wanneer de vogel net de andere kant uitkijkt.
Terwijl ik nog in de auto zit, leg ik mijn rijstzak op de grond en daarop de camera.

Het handige van de Sony-camera is dat je het schermpje op de achterkant
in allerlei hoeken kunt draaien.
Ik draai het schermpje zodanig, zodat ik vanaf een afstandje scherp kan stellen.
Terwijl ik in de auto blijf zitten, kan ik dus toch nog vanaf een laag
standpunt fotograferen.

De Buizerd is een mooie afsluiter van een ochtendje fotograferen.
De volgende dag is het weer beduidend minder en
niet geschikt om foto's te maken.

Texel blijft een prachtige plek om vogels te kijken en te fotograferen.
Het was weer heerlijk, ondanks de kou.

In een volgend blog aandacht voor:

Watersnip

Tot de volgende keer,
René
http://blogging.nitecruzr.net/2013/03/the-lightbox-image-display-option.html